ΠΕΡΙ ΤΟΥ “ΑΛΑΒΑΣΤΡΟΝ ΜΥΡΟΥ ΝΑΡΔΟΥ …”.

Ὁ Εὐαγγελιστής Μᾶρκος μᾶς διηγεῖται εἰς τό 14ο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου του: <<Καί ὄντος αὐτοῦ (τοῦ Ἰησοῦ) ἐν Βηθανίᾳ ἐν οἰκίᾳ Σίμωνος τοῦ λεπροῦ, κατακειμένου αὐτοῦ ἦλθε γυνή ἔχουσα ἀλάβαστρον μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτελοῦς κατέχεεν αὐτοῦ κατά τῆς κεφαλῆς>> (Μᾶρκ. ιδ΄: 3).

Η ΑΛΕΙΨΑΣΑ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΜΥΡΟ_1

Τό γεγονός αὐτό ἔλαβε χῶρα λίγο πρό τοῦ πάθους τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κύριος, εἶχε μεταβεῖ εἰς τήν Βηθανία προσκεκλημένος σέ δεῖπνο ἀπό τόν Σίμωνα τόν πρώην λεπρό. Κατά τήν ὥρα τοῦ δείπνου παρουσιάστηκε μία γυναῖκα τῆς ὁποίας τό ὄνομα δέν ἀναφέρεται, καί πλησίασε τόν Ἰησοῦ. Κρατοῦσε στά χέρια τῆς ἕνα ἀγγεῖο μέ ἄρωμα καί ἐμύρωσε στό κεφάλι τόν Ἰησοῦ.

   Θέλοντας ὁ Εὐαγγελιστής Μᾶρκος νά τονίσει την ποιότητα καί πολυτιμότητα τοῦ ἀρώματος, τό περιγράφει μέ τίς συγκεκριμένες λέξεις πού ἀναφέρονται ἀνωτέρω. Ἔχουμε δέ νά σημειώσουμε τά ακόλουθα:

    Οἱ Ἰουδαῖοι κατεργάζοντο εὐῶδη σκευάσματα τά ὁποῖα χρησιμοποιοῦσαν κατά τό ἔθος των σέ διάφορες τελετές. Μάλιστα στό Μωσαϊκό νόμο καθορίζονται συγκεκριμένοι κατασκευαστές μύρου διά τίς ἀνάγκες τοῦ Ναοῦ (Γ΄ Βασ. 9:30). Ἡ χρήση λοιπόν μύρου, εἶχε καταστήσει τούς Ἰουδαίους εἰδικούς στό εἴδους, τό ὁποῖο ἐμπορεύοντο καί ἐξήγαγαν καί εἰς ἄλλες χῶρες. Οἱ ποιότητες τῶν ἀρωματικῶν αὐτῶν κατασκευασμάτων ἦταν διάφορες καί ἀνάλογες ἦταν καί οἱ τιμές πού ἐπωλοῦντο. Τό πλέον πολυτιμότερο καί ταυτοχρόνως ἀκριβότερο μῦρο ἐπωλεῖτο ἐντός σφραγισμένου ἀγγείου ἀπό <<ἀλαβαστίτη>>. Ὁ ἀλαβαστίτης εἶναι ἕνα ὀρυκτό ἡμιπολύτιμο πέτρωμα, τό ὁποῖο ἐπιδέχεται λάξευσιν. Τό ἀλάβαστρον αὐτό ἀγγεῖο, πού περιεῖχε τά ἀκριβότερα ἐκ τῶν μύρων ὅπως εἴπαμε, ἦτο μιᾶς χρήσεως, διότι μέ τήν τοποθέτησιν τοῦ μύρου ἐντός αὐτοῦ, ἐσφραγίζετο. Γι’ αὐτό ὁ Εὐαγγελιστής Μᾶρκος σημειώνει πρός ἐπιβεβαίωσι τῆς πολυτιμότητας τοῦ συγκεκριμένου μύρου, ὅτι ἡ γυναῖκα ἐκείνη <<συντρίψασα τό ἀλάβαστρον…>> (Μᾶρκ. ιδ΄: 3)  δηλαδή μή ὑπάρχοντος ἄλλου τρόπου νά ἀνοίξει τό ἀγγεῖον, τό ἔσπασε.

ναρδος

 Τό ἄρωμα κατέκλυσε τήν αἴθουσα ὅλη. Ἐξ αὐτοῦ ἔγινε γνωστό τό εἶδος τοῦ ἀρώματος, πού ἦταν <<νάρδος>>. Τό φυτό Νάρδος σήμερα ὀνομάζεται Βαλεριανή ἤ Βαρελιάνα. Ἀπό αὐτό τό φυτό δι’ ἀποστάξεως ἐξάγεται μικροποσότητα ἐλαίου (1%) ὑποκίτρινου χρώματος καί διαπεραστικῆς ὀσμῆς.

Τοῦτο χρησιμοποιεῖται ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων τόσο στήν ἀρωματοποιΐα ὅσο -καί κυρίως- στήν ἰατρική.Τό ἀλάβαστρον λοιπόν τῆς γυναικός ἐκείνης περιεῖχε μῦρον Νάρδου (βαλεριανῆς) <<πιστικῆς>> δηλαδή ἀνόθευτου ναρδικοῦ ἐλαίου, γεγονός, πού ἐπιβεβαιώθηκε τόσο ἀπό τήν ἔντονη εὐωδία πού διαχύθηκε στήν οἰκία, ὅσο καί ἀπό τό ἐνσφράγιστο ἀλάβαστρο ὅπως ἀναφέραμε ἀνωτέρω. Προκειμένου μάλιστα νά δείξει ὁ Εὐαγγελιστής τόν σκανδαλισμό τῶν Μαθητῶν τοῦ Κυρίου (Ματθ. 26:8) γιά τήν σπατάλη πού ἔγινε, μᾶς προσθέτει καί τήν λέξι <<πολυτελοῦς>> δηλαδή ὅτι τό μῦρο πού προσφέρθηκε στόν Ἰησοῦ ἀναγνωρίσθηκε ἀπό ὅλους, ὅτι ἦταν πράγματι πολύ ἀκριβό.τό φυτό δι’ ἀποστάξεως ἐξάγεται μικροποσότητα ἐλαίου (1%) ὑποκίτρινου χρώματος καί διαπεραστικῆς ὀσμῆς. Τοῦτο χρησιμοποιεῖται ἀπό ἀρ

   Πρός γνῶσι δέ τῶν φιλομαθῶν, σημειώνουμε ὅτι τό γεγονός αὐτό, δέν πρέπει νά σχετίζεται μέ τήν παρόμοια περίπτωσι πού ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς στό 7:36-50. Τοῦτο λέγουμε διότι δέν ἐναρμονίζονται οἱ δύο περιπτώσεις οὔτε χρονικῶς οὔτε εἰς τό πρόσωπο τόν Κύριον ἀλλ’ οὔτε καί εἰς τήν μύρωσιν. Εἰς τήν ἀνωτέρω περίπτωσιν (Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου) τό γεγονός συνέβη ὀλίγον πρό τοῦ πάθους, ἐνῶ ἡ ἀφήγησις τοῦ Ευαγγ. Λουκᾶ ἀναφέρεται πολύ ἐνωρίτερον. Ἡ γυνή πού περιγράφη ὁ Ευαγγ. Λουκᾶς ἦτο πόρνη (<<ποταπή>>), ἐνῶ ὁ Εὐαγγ. Μᾶρκος εἰς τήν ἀφήγησίν του δέν τήν χαρακτηρίζει ὡς τοιαύτην. Τέλος, εἰς τήν περικοπή τοῦ Ευαγ. Μάρκου ἡ γυναίκα ἐκείνη ἐμύρωσε τήν κεφαλήν τοῦ Ἰησοῦ, ἐνῶ ἡ τοῦ Εὐαγγ. Λουκᾶ τούς πόδας αὐτοῦ. Ἐπίσης, σαφέστατη εἶναι ἡ διαφορά μεταξύ τῶν ἀνωτέρω δύο περιπτώσεων καί ἐκείνης πού περιγράφει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης (12:1-8) παρότι ὁμοιάζουν μερικῶς.

   Ἀνακαιφαλιώνοντας λέγομεν, ὅτι οἱ Μᾶρκος καί Ματθαῖος ἀναφέρονται εἰς τήν ἴδιαν περίπτωσιν, ἡ ὁποία δέν σχετίζεται οὔτε μέ ἐκείνην τοῦ Λουκᾶ, ἀλλ’ οὔτε μέ τήν τοῦ Ἰωάννου. Ἤτοι, οἱ μέν Μᾶρκος καί Ματθαῖος περιγράφουν μίαν γυναίκα πού προσῆλθεν εἰς τό σπίτι Σίμωνος τινός πρώην λεπροῦ καί ἐμύρωσεν τήν κεφαλήν τοῦ Ἰησοῦ δύο ἡμέρας πρό τῶν Ἀζύμων τοῦ Πάσχα. Ὁ Λουκᾶς ἀναφέρεται εἰς μίαν γυναίκαν ἁμαρτωλήν πού ἔνυψε τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ διά μύρου, εἰς τράπεζαν πού παρέθεσε Φαρισαῖος τις ὀνόματι Σίμων, κατά τό πρῶτο ἔτος τοῦ δημοσίου κηρύγματος τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ δέ Ἰωάννης ἀφηγεῖται τήν περίπτωσιν τῆς ἀλειψάσης τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ διά μύρου ἀδελφῆς τοῦ ἀναστηθέντος Λαζάρου, Μαρίας, πρό ἕξι ἡμερῶν τοῦ Πάσχα.

Advertisements
Published in: on Ἰανουαρίου 21, 2013 at 9:29 μ.μ.  Σχολιάστε  
Tags: , ,
%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: