Η ΥΠΟΜΟΝΗ

<<Ὑπομονῆς ἔχετε χρείαν, ἵνα τό θέλημα τοῦ Θεοῦ
ποιήσαντες, κομίσησθε τήν ἐπαγγελίαν >>.  (Ἐβρ.ι΄36)

Κοι­νή δι­α­πί­στω­σις εἶ­ναι, ἡ μα­στι­ζο­μέ­νη ὑ­πό ποι­κί­λων ἀ­ντι­ξο­ο­τή­των ἐ­πο­χή μας, φέ­ρου­σα αὔ­τη, τά πλέ­ον ἀρ­νη­τι­κά ἐ­κεῖ­να στοι­χεῖα, τά ὁ­ποί­α, δυ­σχε­ραί­νουν τήν ζω­ήν μας, καί δι­α­τα­ράσ­σουν τήν ἤ­ρε­μη δι­α­βί­ω­σιν τῶν ἀν­θρώ­πων της.

Ἐ­πί­σης, οὐ­δείς δύ­να­ται νά ἀρ­νη­θεῖ, ὅ­τι τούς πει­ρα­σμούς καί τά ἐν γέ­νει δει­νά πού ὑ­φί­στα­ται ὁ ση­με­ρι­νός ἄν­θρω­πος, τά ἀ­ντι­με­τω­πί­ζει ἄ­νευ τῆς ἐ­πι­βε­βλημ­μέ­νης καί ἀ­να­γκαί­ας με­γί­στης τῶν ἀ­ρε­τῶν ἤ­τοι τῆς ὑ­πο­μο­νῆς. Ἰ­δι­ά­ζον -θά λέ­γα­με- χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό τῆς ση­με­ρι­νῆς ἐ­πο­χῆς εἶ­ναι ἡ ἀ­δη­μο­νί­α. Τό ὀ­νο­μά­ζουν ἄγ­χος, ἀ­νη­συ­χί­α, νευ­ρι­κό­τη­τα ἤ  stress  κα­τά τήν σύγ­χρο­νον ὁ­ρο­λο­γί­αν, οἱ δέ ἐ­πι­πτώ­σεις αὐ­τῆς τῆς νό­σου εἶ­ναι βα­ρύ­τα­τες, τό­σον σω­μα­τι­κῶς ὅ­σο καί πνευ­μα­τι­κῶς.

Θε­ω­ροῦ­με λοι­πόν ἐ­πί­και­ρον λό­γῳ τῆς Ἁ­γί­ας Τεσ­σα­ρα­κο­στῆς τήν ὁποίαν σύν Θε­ῷ δι­ά­γου­με, νά ἀ­να­φερ­θῶ­μεν ἐν συ­ντο­μί­ᾳ ἐ­πί τοῦ θέ­μα­τος αὐ­τοῦ, ὡς ἀ­ντι­βαί­νον εἰς τόν πνευ­μα­τι­κόν ἀ­γώ­να πού κά­νου­με, ἀ­φού ἡ ἐ­πί­δρα­σις τῆς ψυ­χι­κῆς τα­ρα­χῆς, πα­ρα­κω­λύ­ει ἐν πολ­λοῖς, τήν πνευ­μα­τι­κήν μας πρό­ο­δον.

Τά ἱερά κεί­με­να εἶ­ναι πλή­ρη θε­ο­πνεύ­στων ρή­σε­ων καί προ­τρο­πῶν πρός τούς εὐ­σε­βεῖς ἀν­θρώ­πους, ἵ­να ἐν ὑ­πο­μο­νῇ, μα­κρο­θυ­μί­α καί γα­λή­νῃ ἀ­ντι­με­τω­πί­ζου­ν τούς πα­ντοί­ους πει­ρα­σμούς τῆς ζωῆς. Ὀ­φεί­λου­με νά το­νί­σου­μεν, ὅ­τι ἡ ὑ­πο­μο­νή, δέν θε­ω­ρεῖ­ται μό­νον ὡς μί­α κοι­νή ἀ­ρε­τή πού κα­θή­κον τῶν ἀν­θρώ­πων εἶ­ναι ἡ ἐ­πι­βο­λή της, ἀλ­λά σύμ­φω­να μέ τίς Ἁγι­ο­πα­τε­ρι­κές ὑ­πο­δεί­ξεις, θ­εω­ρεῖ­ται αὔ­τη, ὡς ἔ­ξο­χον κα­τόρ­θω­μα τοῦ ἀθρώπου, ἀ­ντα­μει­βό­με­νον πα­ρά τοῦ Θε­οῦ.

Τά ἀ­γα­θά ἐκ τῆς ὑ­πο­μο­νῆς εἶ­ναι ἀ­πε­ρί­γρα­πτα· δυ­νά­με­θα δέ νά δι­αι­ρέ­σου­με ταῦ­τα διτ­τῶς. Πρῶ­τον, εἶ­ναι τά ἠ­θι­κά, πού ἀ­φο­ροῦν τήν ψυ­χήν μας καί τά ὁ­ποί­α δι­α­κο­σμοῦν τόν ἄν­θρω­πον ἐν τῷ πα­ρό­ντι βί­ῳ, ἀλ­λά καί ἀ­κο­λου­θοῦν τοῦ­τον ἀ­δι­α­σπά­στως, εἰς τήν ἄλ­λην ζω­ήν. Δεύ­τε­ρον, δι­ά τῆς ὑ­πο­μο­νῆς ὀ­φε­λού­με­θα καί ὑ­λι­κῶς, κα­θώς ὀ δί­και­ος Ἰ­ώβ λέ­γει· <<ἐ­άν ὑ­πο­μεί­νῃς, ὁ καρ­πός σου ἔ­σται ἐν ἀ­γα­θοῖς>> (Ἰ­ώβ. κ­β΄21).

Πολ­λοί θε­ό­πνευ­στοι ἄν­δρες, ὑ­πέ­δει­ξαν τήν ὑ­πο­μο­νή, ὡς μέσον ἐ­ξα­σφα­λί­σεως, τῆς πα­ρά Θε­οῦ εὐ­λο­γί­ας καί ἀ­μοι­βῆς. Τού­των τά ρή­σεις, ἐ­πι­σφρα­γί­ζει αὐ­τός ὁ Κύ­ρι­ος ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, ὑ­πο­δει­κνύ­ων εἰς ἡ­μᾶς· <<Ἐν τῇ ὑ­πο­μο­νῇ κτή­σα­σθε τάς ψυ­χάς ὑ­μῶν>> (Λουκ.κα΄19) καί ἀλ­λα­χοῦ · <<Ὁ ὑ­πο­μεί­νας εἰς τέ­λος οὗ­τος σω­θή­σε­ται>> (Ματ­θ. ι΄22. κ­δ΄13).

Καί οἱ Πνευματοφόροι Ἀ­πό­στο­λοι, πολ­λά­κις προ­έτρεπον τούς Χρι­στι­ανούς, ὅπως ἐ­νισχύωνται­  διά   τῆς  ὑ­πο­μο­νῆς ἵνα ἀπολαύσουν τῶν θείων παροχῶν. << Μα­κά­ρι­ος ἀ­νήρ, ὅς ὑ­πο­μέ­νει πει­ρα­σμόν· ὅ­τι δό­κι­μος γε­νό­με­νος λή­ψε­ται τόν στέ­φα­νον τῆς ζω­ῆς, ὅν ἐ­πηγ­γεί­λα­το ὁ Θε­ός, τοῖς ἀ­γα­πῶ­σιν αὐ­τόν>> (Ἰ­α­κωβ. α΄12).

  Ἀλ­λά, τί ἀ­να­ζη­τοῦ­μεν ρή­σεις καί πα­ρα­δεί­γμα­τα ὑ­πο­μο­νῆς καί ἀ­νε­κτι­τό­τη­τος, ὅ­ταν πρα­κτι­κώ­τα­τον πα­ρά­δει­γμα ἔ­χου­με τόν Δε­σπό­την Χρι­στόν μας, ὅ­στις δι­ά το­σαύ­της ὑ­πο­μο­νῆς, ἐ­δέ­χθη ἀ­νε­ξι­κά­κως ὕ­βρεις καί ρα­πί­σμα­τα, ὀ­νει­δι­σμούς καί χλευ­α­σμούς καί κα­θώς ὁ Μέ­γας Βα­σί­λει­ος ἐν­δει­κτι­κά λέ­γει· <<Δι­΄ ἐ­ναρ­γῶν ὑ­πο­δει­γμά­των ὁ Κύ­ρι­ος ἡ­μῶν ἐ­παί­δευ­σεν ἡ­μᾶς τήν τῆς ὑ­πο­μο­νῆς ὁ­δόν, πρά­ως καί ἀ­κι­νή­τως ἀ­νε­χό­με­νος τοῦ τύ­πτο­ντος…>>.

     Μι­μη­ταί τοῦ δι­δα­σκά­λου των Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, δι­α­κρί­νο­νται καί οἱ Θ. Ἀ­πό­στο­λοι, οὐ­χί μό­νον λό­γῳ ἀλ­λά καί πρά­ξε­σι, ἀ­ντι­τά­ξα­ντο χά­ριν τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου, τῶν ἀλ­λε­παλ­λή­λων δει­νῶν, καί ταῦ­τα μέ πε­ρισ­σή ὑ­πο­μο­νή καί μα­κρο­θυ­μί­αν· <<λοι­δο­ρού­με­νοι –λέ­γει ὁ Ἀ­πο­στ. Παῦ­λος- εὐ­λο­γοῦ­μεν, δι­ω­κό­με­νοι, ἀ­νε­χό­με­θα· βλα­σφη­μού­με­νοι, πα­ρα­κα­λοῦ­μεν· ὡς πε­ρι­κα­θάρ­μα­τα τοῦ κό­σμου ἐ­γεν­νή­θη­μεν, πά­ντων πε­ρί­ψη­μα ἔ­ως ἄρ­τι>>. Δι­ά τῆς θε­α­ρέ­στου ὑ­πο­μο­νῆς των ὅ­μως, ἐ­θρι­άμ­βευ­σαν,  ἐ­κή­ρυ­ξαν καί κα­τέ­κτη­σαν τόν κό­σμον.

Γε­νι­κό­τε­ρα, ὀ­φεί­λο­μεν νά εἴ­πω­μεν, ἡ ὑ­πο­μο­νή ἐ­νυ­πάρ­χει εἰς τήν φύ­σιν τῶν ἀν­θρώ­πων. Δέν εἶ­ναι μό­νον Εὐ­αγ­γε­λι­κή ἀ­ρε­τή, ἀλ­λά καί φυ­σι­κόν χάρισμα, ὑ­πα­γο­ρευ­όμε­νον ἐκ τῆς φύ­σε­ως τοῦ ἀν­θρώ­που. Σ’ αὐ­τήν ὅ­μως τήν ἐ­σω­τε­ρι­κήν ὑ­πα­γό­ρευ­σιν, ὁ ἄν­θρω­πος ἰ­δι­κό­τε­ρον σή­με­ρον, κω­φεύ­ει. Ἔχει­ ἀ­ντι­κα­τα­στή­σει ἐ­πί ζη­μί­ᾳ του βε­βαί­ως, τήν καρτερικότητα διά τῆς ἀνυπομονησίας, τό γαλήνιον διά τῆς  ἀ­νη­συ­χί­ας, καί   τό μακρόθυμον μέ τήν ὀρ­γήν.

Ἄς μά­θουμεν λοι­πόν πά­ντες, νά ἔ­χω­μεν ὑ­πο­μο­νήν, εἰς κά­θε δει­νήν πε­ρί­στα­σιν καί δυ­σχέ­ρει­αν τοῦ βί­ου μας. Ἄς μά­θουμεν νά ὑπο­μέ­νου­μεν καί εἰς τάς προ­σβο­λάς καί εἰς τάς ζη­μί­ας καί ἐν τοῖς πα­θή­μα­σι. Ἄς μά­θουμεν ὅ­τι· <<οὐ­δέν, οὕ­τω τάς πλη­γάς ἀ­να­στέλ­λει, ὡς τό ὑ­πο­μέ­νειν· καί τό τῶν ἀ­δι­κου­μέ­νων ἡ­σύ­χι­ον τοῖς ἀ­δι­κοῦ­σι γί­νε­ται δι­α­τρο­πή>>(Ἰ­ώ­ση­πος).

    Ἄς ἀ­να­λο­γι­σθοῦμεν, ὅ­τι ἐ­άν ἔ­στω καί ζη­μι­ού­με­νοι ὑ­πο­μεί­νου­μεν, ἐ­νι­κή­σα­με τόν πει­ρα­σμόν, ἐ­νῷ ἐ­άν ἀ­πο­λέ­σου­μεν τήν ὑπο­μο­νήν καί ὀ­ργι­σθοῦ με, ἀν­θυ­βρί­σου­με καί ἀ­κτι­λα­κτί­σου­μεν, θά ζη­μι­ω­θοῦ­με σπου­δαί­ως, ἡ δέ ἐκ τῆς ἀ­νυ­πο­μο­νη­σί­ας ζη­μί­α θά εἶ­ναι με­γά­λη καί πι­θα­νώς θά ἐ­πι­φέ­ρει εὐ­ρεί­ας καί δυσμενεῖς δι­α­στά­σεις.

Τέ­λος ἀ­ξι­ο­μνη­μό­νευ­τος τυγ­χά­νει, ἡ δι­δα­κτι­κω­τά­τη ὑ­πό­δει­ξις τοῦ  ἐν Ἁ­γί­οις πα­τρός ἡ­μῶν Γρη­γό­ρι­ος τοῦ Θε­ο­λό­γου,  λέ­γου­σα· << ἐ­άν ὀρ­γι­σθῇς κα­τά τοῦ λοι­δο­ρή­σα­ντος, ἐ­βε­βαί­ω­σας τά ὀ­νεί­δη· τί γάρ ὀρ­γῆς ἀ­φρο­νέ­στε­ρον; ἐάν δέ μέ­νῃς ἀ­όρ­γη­τος, ἤ­σχυ­νας τόν ὑ­βρί­σα­ντα, ἔρ­γῳ τήν σω­φρο­σύ­νην ἐ­πι­δει­ξά­με­νος>>.  

(Ἄρθρο τοῦ Σεβ/τάτου Μεσογαίας κ.Χριστοφόρου εἰς περιοδικόν Ν.Π.Ε.)    
Advertisements
Published in: on Φεβρουαρίου 27, 2012 at 8:37 μ.μ.  Σχολιάστε  
Tags: , ,

ΠΕΡΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

    Ὅ­λοι ἄν­θρω­ποι εἴ­μαστε, κι ἐ­σεῖς πού διαβάζετε αὐτές τίς γραμμές κι ἐ­γώ πού τίς γράφω, ἀλ­λά πολλοί ἀ­γνο­οῦ­μεν τήν πλά­σιν μας, δηλαδή πῶς ­πλα­σθήκαμε καί γι­α­τί, ποί­α εἶ­ναι ἡ κα­τα­σκευ­ή μας, ποῖ­ες οἱ δω­ρε­ές μας ἀπό τόν Θεό καί ποιά τά πά­θη μας, πῶς σω­ζό­μαστε καί πῶς κο­λα­ζό­μαστε καί ἄλ­λα πολλά παρόμοια. Καί τοῦτο συμβαίνει για­τί μᾶς λεί­πε­ι ἡ ὀρ­θή δι­ά­κρι­ση, εἴ­μα­στε πα­χεῖς καί χερ­σώ­δεις στό νοῦν δι­ό­τι προ­σκολ­λώ­με­θα εἰς τά πα­χειά καί γή­ϊ­να πρά­γμα­τα, τά πνευ­μα­τι­κά ὅμως καί σο­φά οὔ­τε κἄν γνω­ρί­ζου­με ὅ­τι ὑ­πάρ­χουν. Ὅσοι ἀγάπησαν τά πνευ­μα­τι­κά καί ἀ­νώ­τε­ρα, αὐ­τοί προ­σήρ­μο­σαν καί τήν ζω­ήν τους πρός αὐ­τά καί αὐ­τοί ἔ­λα­βον ὀρ­θή κρί­ση καί ἀ­λη­θι­νή πε­ρί πά­ντων τῶν κτισμάτων καί βε­βαί­ως καί πε­ρί τῶν ἀν­θρώ­πων. Ἐξ αἰτίας λοιπόν αὐ­τῶν, θά ἀναφερθοῦ­μεν συνοπτικά πε­ρί τῶν ἀν­θρώ­πων καί καθώς συνηθίζουμε θά δοῦμε καί ἔ­γρα­ψαν καί εἶπαν οἱ Πατέρες μας.
   <<Ὁ­ρί­ζουν τόν ἄν­θρω­πον, ὅ­τι εἶ­ναι ζῶ­ον λογικόν θνη­τόν (κάθε τί πού ἔ­χει ζω­ή λέγεται ζῶ­ον), νοῦν καί ἐ­πι­στή­μης δε­κτι­κόν (τά ἄ­λο­γα δέν ­μπο­ροῦν νά δι­δα­χθοῦν).

   Καί λέγεται ὁ ἄνθρωπος «ζῶ­ον» μέν, διότι καί αὐτός εἶ­ναι οὐ­σί­α ἔμ­ψυ­χος, αἰ­σθη­τι­κή (αἰ­σθη­τι­κή=ἔ­χει αἰ­σθή­σεις καί αἰ­σθά­νε­ται), αὐ­τός εἶ­ναι ὁ ὅ­ρος τοῦ ζώ­ου. «Λο­γι­κόν» δέ, δι­ά νά χω­ρι­σθῆ τῶν ἀ­λό­γων. (Λο­γι­κόν=ἔ­χει λό­γον καί λο­γα­ρι­ά­ζει), καί «θνη­τόν», δι­ά νά χω­ρι­σθῆ τῶν ἀ­θα­νά­των λο­γι­κῶν (ἀ­θα­νά­των λογι­κῶν=τῶν Ἀγ­γέ­λων). Τό δέ «νοῦν ἐ­πι­στή­μης δε­κτι­κόν», διό­τι δι­ά μα­θή­σε­ως γί­νο­νται σέ ἐ­μᾶς οἱ τέ­χνες καί οἱ ἐ­πι­στῆ­μες. Ἔ­χουν μέν οἱ ἄν­θρω­ποι τήν δυ­να­τό­τη­τα νά δε­χθοῦν καί τίς ἐ­πι­στή­μες καί τίς τέ­χνες, τήν δέν ἐ­νέρ­γει­αν αὐ­τῶν, τήν ἀ­πο­κτοῦν ἐκ τῆς μα­θή­σε­ως. (Αὐτό σημαίνει, ὅτι μποροῦμε νά μά­θου­με καί ἀ­φοῦ μά­θου­μεν, ἐ­νερ­γοῦ­μεν τήν ἐ­πι­στή­μην καί τήν τέ­χνην. Ἐ­νῶ τά ἄ­λο­γα ζῶ­α, δέν μποροῦν).
Λέ­γουν ἐπίσης, ὅ­τι ὁ ὅ­ρος τοῦ­τος, δηλαδή τό <> προ­στέ­θηκε ἀργότερα, ἄν καί χω­ρίς τού­του, ἔ­χει ἱ­σχύν ὁ ὅ­ρος <>, ἀλ­λά ἐ­πει­δή καί νύμ­φες καί με­ρι­κά ἄλ­λα γέ­νη δαι­μό­νων με­ρι­κοί προσπάθησαν να εἰσά­γουν, πού θεωροῦνται πο­λυ­χρό­νι­α μέν ὄ­χι βέ­βαι­α καί ἀθά­να­τα, γι­’ αὐτό ὥστε νά ξε­χω­ρί­σουν τόν ἄν­θρω­πον ἀ­πό τῶν Δαι­μό­νων τούτων, προ­στέθηκε τό <> δι­ό­τι τά δαι­μό­σι­α δέν διδάσκονται, ἀλ­λά ἐκ φύ­σε­ως γνω­ρί­ζουν ὅ­σα γνω­ρί­ζουν. Τοῦ­το εἶ­ναι δό­γμα τῶν Ἑ­βραί­ων>>. 
(Νε­με­σί­ου Ἐ­πι­σκ. Ἐ­μέ­σης).

   Καί πά­λιν ὁ ἴ­δι­ος γρά­φει· << Τά χέ­ρι­α τῶν ἀν­θρώ­πων εἶ­ναι ἀ­ντι­λη­πτι­κόν ὄργα­νον καί πρός τίς τέ­χνες κα­ταλ­λη­λό­τε­ρον καί ἐ­άν κά­ποι­ος ἀ­φαι­ρέ­σῃ τά χέρι­α ἤ τῶν χει­ρῶν μό­νον τούς δα­κτύ­λους, εἰς ὅ­λας σχε­δόν τάς τέ­χνας, ἀχρηστώτα­τον ποι­εῖ τόν ἄν­θρω­πον, δι­ά τοῦ­το καί μό­νον ὁ ἄν­θρω­πος ἐ­πει­δή εἶ­ναι λο­γι­κός καί τε­χνῶν δε­κτι­κός, χεῖ­ρας ἔ­λα­βε πα­ρά Θε­οῦ. 
Τά δέ πό­δι­α εἶ­ναι με­τα­βα­τι­κόν ὄρ­γα­νον, δι­ό­τι τήν κα­τά τό­πον κί­νη­σιν δι­ά τῶν πο­δῶν τήν κά­νουμεν. Μό­νον ὁ ἄν­θρω­πος κά­θε­ται χω­ρίς κα­νε­νός στη­ρί­γμα­τος. (Τά ἄλογα ζῶα χρειάζονται τόν ὑποστηριγμό τῶν μπροστινῶν ποδιῶν τους για να καθίσουν). Μό­νον ὁ ἄ­θρω­πος, πρός δύ­ο ὀρ­θάς γω­νί­ας, κά­μπτει τά σκέ­λη, κα­τά τό ἰ­σχί­ον καί τήν ἰ­γνύν, τήν μέν ἐ­πί τά μέ­σα, τήν δέ ἐ­πί τά ἔ­ξω.>>

   Με ἄλλα λόγια, ἐ­άν κάμ­ψουμεν τό γό­να­τον εἰς τήν γῆν, σχη­μα­τί­ζε­ται ὀρ­θή γω­νί­α πρός τά ἔ­ξω, πρός τά ὄ­πι­σθεν. (τά ἄλογα ζῶα δέν μποροῦν να σταθοῦν γονατιστά ὤστε να σχηματίσουν ὀρθή γωνία).  Ἐ­άν ἐπίσης ἀ­πό ὄρ­θι­οι κάμ­ψου­μεν τό σῶμα μας καί χα­μη­λώ­σου­μεν ὀ­λί­γον πα­τῶ­ντες μέ τό ἕ­να πό­δι, σχη­μα­τί­ζε­ται ἡ ἄλ­λη ὀρ­θή γω­νί­α, βλέ­που­σα πρός τά μέ­σα, πρός τόν ἑ­αυ­τόν μας (καί αὐτή τη στάση δεν μποροῦν αν τήν κάνουν τά ἄλογα ζῶα).

Αὐτά, καί πολλά ἄλλα μᾶς διδάσκει ὁ συγγραφικότατος Νεμέσιος ἐπίσκοπος Ἐμέσης, κάθε φιλομαθής δε ἄς ἀνατρέξη στό ἔργο του ὤστε να διδαχθεῖ ἀναλυτικώτερα περί τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως.
Published in: on Φεβρουαρίου 11, 2011 at 8:00 μ.μ.  Σχολιάστε  
%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: