“ΒΙΒΛΟΣ ΓΕΝΕΣΕΩΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΥΙΟΥ ΔΑΥΪΔ ΥΙΟΥ ΑΒΡΑΑΜ….”

  Ὅ­λοι θά ἔ­χου­με πα­ρα­τη­ρή­σει εἰς τήν Εὐ­αγ­γε­λι­κή πε­ρι­κο­πήν τῆς Κυ­ρι­α­κῆς πρό τῆς Χρι­στοῦ γεν­νή­σε­ως, νά ἀ­να­φέ­ρο­νται μί­α σει­ρά πολ­λῶν καί δυ­σγνώ­στων ὀ­νο­μά­των, ἀ­πο­τε­λού­ντων τό γε­νεα­λο­γι­κόν δέν­δρον τοῦ Κυ­ρί­ου ἡ­μῶν Ἰ. Χρι­στοῦ, προ­κει­μέ­νου νά κα­τα­δει­χθῆ, ἡ ἐκ σπέρ­μα­τος Ἀ­βρα­άμ, καί ἐκ γέ­νους Δα­βίδ, κα­τα­γω­γή Αὐ­τοῦ.

   Κρί­νο­μεν λοι­πόν εὔ­λο­γον, νά ἑρ­μη­νεύ­σω­με τά ὀ­νό­μα­τα αὐ­τά πού ἀ­να­φέ­ρο­νται ὡς πρό­γο­νοι τοῦ Κυ­ρί­ου ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, πρός γνῶ­σιν τῶν ἀ­να­γνω­στῶν μας.

    Α­ΒΡΑ­ΑΜ. Λέ­ξις ἐ­βραϊ­κή, ἡ ὁ­ποί­α πα­ρά­γε­ται ἐκ τῶν λέ­ξε­ων αβ=πα­τήρ, ραβ=μέ­γας καί χα­μόν=πλῆ­θος λα­οῦ. Ἡ σύν­θε­τος αὐ­τή λέ­ξις Ἀ­βραβ­χα­μόν, συ­ναι­ρού­με­νη μᾶς δί­δει τήν ση­με­ρι­νή μορ­φήν της Ἀ­βρα­χάμ πού ση­μαί­νει πα­τήρ με­γά­λου πλή­θους λα­οῦ. Οἱ Ο´  με­τέ­φρα­σαν τήν λέ­ξιν εἰς τήν Ἑλ­λη­νι­κήν γλῶσ­σαν Ἀ­βρα­άμ. Τό ὄ­νο­μά του ἀρ­χι­κῶς ἦ­το Ἄ­βραμ, σύν­θε­το καί αὐ­τό ἐκ τῶν ἐ­βραϊ­κῶν λέ­ξε­ων Ἀβ =πα­τήρ καί ράμ=ὑ­ψη­λός, ὡς μέ­γας Πα­τρι­άρ­χης δέ καί ἱ­δρυ­τής τοῦ Ἰσ­ρα­η­λι­τι­κοῦ ἔ­θνους, με­το­νο­μά­σθη Ἀ­βρα­άμ.

THYSIA_AVRAAM_thumb

Ι­ΣΑ­ΑΚ. Ἐκ τῆς  ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως γε­λγι­τσε­χάκ πού σημαί­νει γελα­στι­κός (ἐκ τοῦ ρή­μα­τος τσα­χάκ=γελῶ). Οὕ­τως ὀ­νο­μά­ζε­το ὁ υἱ­ός τοῦ Ἀ­βρα­άμ καί τῆς Σά­ρα, ὅ­ταν ὁ πα­τήρ του ἦ­το 100 ἐ­τῶν καί ἡ μή­τηρ του 90, οὖ­σα πρό­τε­ρον στεῖ­ρα.

Ι­Α­ΚΩΒ. Ἡ Ἐ­βραϊ­κή λέ­ξις γι­α­κόβ ση­μαί­νει ἀ­πα­τε­ών, συ­κο­φά­ντης. Ἰ­α­κώβ ὀ­νο­μά­ζε­το ὁ υἱ­ός τοῦ Ἰ­σα­άκ, ὁ ὀ­ποῖ­ος ἐ­ξα­πά­τη­σε τόν ἀ­δελ­φόν του Ἠ­σαῦ, καί ἔ­λα­βε τά πρω­το­τό­κι­α αὐ­τοῦ.

    Ι­ΟΥ­ΔΑΣ. Ἐκ τῆς ἐ­βραϊκ. λέ­ξε­ως γι­ε­χου­δά, ἤ­τοι ἔν­δο­ξος. Οὖ­τος ὑ­πῆρ­ξε ὁ τέ­ταρ­τος υἱ­ός τοῦ Ἰ­α­κώβ, γεν­νη­θείς ἐκ τῆς Λεί­ας. Ὁ Πα­τρι­άρ­χης αὐ­τός δι­ε­κρί­θη ἐκ τῶν λοι­πῶν ἀ­δελ­φῶν του, δι­ό­τι ἐξ αὐ­τοῦ κα­τή­γο­ντο οἱ βα­σι­λεῖς καί αὐ­τός ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός.

ΦΕ­ΡΕΣ. Ἐκ τοῦ ἐ­βραϊ­κοῦ ρή­μα­τος φα­ράτ­ς πού ση­μαί­νει κλά­σις, θλά­σις. Τό ὄ­νο­μα αὐ­τό ἔ­λα­βε ὁ υἱ­ός τοῦ Πα­τρι­άρ­χου Ἰ­ού­δα, τόν ὁ­ποῖ­ον ἐ­γέ­νη­σε ἐκ τῆς νύμ­φης του Θά­μαρ. Οὖ­τος ἦ­το δύ­δι­μος ἀ­δελ­φός τοῦ Ζα­ρά πού ση­μαί­νει ὁ ἀ­να­τέλ­λων. Πε­ρισ­σό­τε­ρα πε­ρί ἐνδιαφερούσας ταύτης γεν­νή­σε­ως τῶν Φα­ρές καί Ζα­ρά, δύ­να­νται οἱ ἀ­να­γνώ­σται μας νά εὔ­ρουν εἰς τό βι­βλί­ο τῆς γε­νέ­σε­ως κεφ. Λη´.Ἐ­κεῖ θά πλη­ρο­φο­ρη­θοῦν καί πε­ρί τῆς ὀ­νο­μα­το­δο­σί­ας τοῦ Φα­ρές.

ΕΣ­ΡΩΜ. Ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς χε­τσρόμ, πού ση­μαί­νει ἄλ­μα. Ἀλ­λοῦ εἰς τήν Ἁγ. Γρα­φήν εὐ­ρί­σκε­ται καί ὡς Ἀσ­ρώμ. Ἧ­το υἱ­ός τοῦ Φα­ρές καί ἀρ­χη­γός ὁ­μά­δος.

Α­ΡΑΜ. Εἰς τήν ἐ­βραϊ­κήν ράμ μέ τήν πρό­σθε­σιν τοῦ α, ση­μαί­νει ὑ­ψω­μέ­νος, ὡς πα­ρά­γω­γον ἐκ τῆς λέ­ξε­ως ρούμ. Ὑ­πῆρ­ξε υἱ­ός τοῦ ἀ­νω­τέ­ρω Ἐσ­ρώμ.

Α­ΜΙ­ΝΑ­ΔΑΒ. Σύν­θε­το ὅ­νο­μα ἐκ τῶν ἐ­βραϊ­κῶν λέ­ξε­ων α­μι=λα­ός μου, καί να­δίβ=πρό­θυ­μος, δη­λα­δή ὁ πρό­θυ­μος λα­ός μου. Ἦ­το υἱ­ός τοῦ Ἀ­ράμ.

ΝΑ­ΑΣ­ΣΩΝ. Ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως να­χασ­σών ἤ­τοι δρά­κων, ὄ­φις. Οὕ­τως ὀ­νο­μά­σθη ὁ υἱ­ός τοῦ Ἀ­μι­να­δάβ, ἦ­το δέ γαμ­βρός ἐξ ἀ­δελ­φῆς τοῦ Ἀρ­χι­ε­ρέ­ως Ἀ­α­ρών καί ἄρ­χων τῆς φυ­λῆς τοῦ Ἰ­ού­δα, τῆς πα­ρα­τα­χθεί­σης κύ­κλῳ τῆς Σκη­νῆς τοῦ Μαρ­τυ­ρί­ου.

ΣΑΛ­ΜΩΝ. Ση­μαί­νει εἰ­ρη­νι­κός. Πα­ρά­γε­ται δέ ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως σα­λάμ=εἰ­ρή­νη. Ἦ­το υἱ­ός τοῦ Να­α­σών καί ἐ­νυμ­φεύ­θη τήν Ρα­χάβ.

ΒΟ­ΟΖ. Προ­έρ­χε­ται ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως βο­άτ­ζ καί ση­μαί­νει ἄν­θρω­πος δυ­να­τός, ἀν­δρεῖ­ος. Οὕ­τως ὀ­νο­μά­σθη ὁ υἱ­ός τοῦ Σαλ­μών.

Ω­ΒΗΔ. Ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως ὠ­βέδ, ἡ ὁ­ποί­α ἑρ­μη­νεύ­ε­ται θε­ρά­πων, ὑ­πη­ρέ­της. Προ­έρ­χε­ται ἐκ τοῦ ρή­μα­τος ἀ­βάδ=ὑ­πη­ρε­τῶ. Ἦ­το υἱ­ός τοῦ ἀ­νω­τέ­ρω Βο­όζ.

Ι­ΕΣ­ΣΑΙ. Υἱ­ός τοῦ Ὠ­βήδ. Εἰς τήν ἐ­βραϊ­κήν ἐκ­φω­νεῖ­ται γισ­σά ἐκ τοῦ ρή­μα­τος γι­ασ­σάχ, πού ση­μαί­νει ὑ­πάρ­χων. Ἐκ τῆς οἰ­κο­γε­νεί­ας αὐ­τοῦ, προ­έρ­χε­ται κα­τ’ εὐ­θεί­αν ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός κα­θώς προ­ε­κή­ρυ­ξε ὁ προφ. Ἠ­σαΐ­ας· <<καί ἐ­ξε­λεύ­σε­ται ρά­βδος ἐκ τῆς ρί­ζης Ἰ­εσ­σαί κ.λ.π>>. (Ἠσ. ι­α´1).

Η στέψις του πρ. Δαυϊδ.

Η στέψις του πρ. Δαυϊδ.

ΔΑ­ΒΙΔ. Λέ­ξις ἐ­βραϊ­κή προ­ερ­χο­μέ­νη ἐκ τοῦ δόδ πού ση­μαί­νει ἀ­γα­πη­τός ἤ ἐκ τοῦ ρήμ.δα­βάδ=ἀ­γα­πῶ. Οὗ­τος ἦ­το ὁ νε­ώ­τε­ρος υἱ­ός τοῦ Ἰ­εσ­σαί, ἐκ τοῦ γέ­νους δέ αὐ­τοῦ ἐ­γεν­νή­θη ὁ Κύ­ρι­ος ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, ἐξ οὕ καί ἐ­κα­λεῖ­το <<υἱ­ός Δα­βίδ>>. Ποι­μήν ὅν, κα­τά θεί­αν βού­λη­σιν ἐ­χρί­σθη βα­σι­λεύς.

ΣΟ­ΛΟ­ΜΩΝ. Κα­τά τήν ἐ­βραϊ­κήν δι­ά­λε­κτον σε­λο­μόχ, ση­μαί­νει εἰ­ρη­νι­κός. Οὕ­τως ὀ­νο­μά­ζε­το ὁ υἱ­ός τοῦ Βα­σι­λέ­ως Δα­βίδ, ἐκ τῆς γυ­ναι­κός τοῦ Οὐ­ρί­ου, Βηρ­σα­βε­έ. Συ­νέ­γρα­ψε πολ­λά σο­φά κεί­με­να.

ΡΟ­ΒΟ­ΑΜ. Σύν­θε­τος ἐ­βραϊ­κή λέ­ξις, προ­φε­ρο­μέ­νη ρε­χα­βε­άμ ἐκ τοῦ ρήμ. ρα­χάβ= ἐ­πε­κτεί­νω καί τοῦ άμ=λα­ός. Ἦ­το υϊ­ός τοῦ Βα­σι­λέ­ως Σο­λο­μῶ­ντος καί δι­ά­δο­χος αὐ­τοῦ. Ὀ­νο­μά­σθη οὕ­τως μέ τήν ἐλ­πί­δα ἐ­πε­κτά­σε­ως τοῦ βα­σι­λεί­ου πού ἔ­λα­βε ἐκ τοῦ πα­τρός του, τό ὁ­ποῖ­ο ὅ­μως ἀ­ντι­θέ­τως ἐ­πι­μί­κρυ­νε. Κα­θη­ρέ­θη ἐκ τοῦ βα­σι­λι­κοῦ ἀ­ξι­ώ­μα­τος λό­γῳ τοῦ σκλη­ροῦ αὐ­τοῦ χα­ρα­κτῆ­ρος.

Α­ΒΙ­Α. Προ­έρ­χε­ται ἐκ τῶν λέ­ξε­ων ἀ­βι=πα­τήρ μου καί γε­χο­βά=Θε­ός. Κα­τά σύ­μπτι­ξιν ἐκ­φω­νεῖ­ται κα­τά τήν ἐ­βραϊ­κήν γλῶσ­σαν α­βι­γι­άχ πού ση­μαί­νει πα­τήρ μου ὁ Θε­ός. Ἐ­βα­σί­λευ­σε ἐ­πί τρί­α ἔ­τη, ἀ­ντί τοῦ πα­τρός του Ρο­βο­άμ, κα­τέ­στη δέ θρι­αμ­βευ­τής εἰς τήν μά­χην κα­τά τοῦ Ἰ­ε­ρο­βο­άμ.

Α­ΣΑ. Υἱ­ός καί δι­ά­δο­χος τοῦ Βασ. Α­βι­ά. Ἀ­σά εἰς τήν ἐ­βραϊ­κήν ση­μαί­νει θε­ρα­πευ­τής. Ἀρ­χι­κῶς ὑ­πῆρ­ξε δί­και­ος καί θε­ο­σε­βής. Ἐ­πί τῆς Βα­σι­λεί­ας αὐ­τοῦ ἐ­κα­θα­ρί­σθη ἡ Ἰ­ε­ρου­σα­λήμ ἐκ τῶν εἰ­δώ­λων. Ἀρ­γό­τε­ρον ὅ­μως ἐ­γέ­νε­το ἀ­σε­βής ἐ­νώ­πι­ον τοῦ Θε­οῦ.

Ι­Ω­ΣΑ­ΦΑΤ. Ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως γε­χο­σε­φάτ πού ση­μαί­νει ὁ Θε­ός εἶ­ναι κρι­τής. Ἐ­βα­σί­λευ­σε με­τά τόν πα­τέ­ραν αὐ­τοῦ Ἀ­σά, καί θε­ω­ρεῖ­ται ὁ πλέ­ον εὐ­σε­βής καί ἐ­νά­ρε­τος Βα­σι­λεύς τοῦ Ἰ­ού­δα.

Ι­Ω­ΡΑΜ. Ἡ σύν­θε­τος ἐ­βραϊ­κή λέ­ξις γεχοράμ, προέρχεται ἐκ τοῦ γε­χο­βά=Θε­ός καί ράμ=ὕψι­στος, καί σημαίνει ὁ Θεός εἶναι ὕψιστος. Ὑ­πῆρ­ξε υἱ­ός καί δι­ά­δο­χος τοῦ Βα­σι­λέ­ως Ἰ­ω­σα­φάτ, χώ­ρις ὅ­μως νά τόν δι­α­κρί­νη ἡ ἀ­ρε­τή καί εὐ­σέ­βει­α ἐ­κεί­νου. Ἐ­νυμ­φεύ­θη γυ­ναί­κα ἐκ τῆς ἀ­σε­βούς οἰ­κο­γε­νεί­ας τῶν Ἀ­χα­άβ, κα­τήρ­γη­σε τήν λα­τρεί­αν πρός τόν ἀ­λη­θι­νόν Θε­όν καί κα­θι­έ­ρω­σε τήν πί­στιν εἰς τόν Βά­αλ, δι­ά τήν ἐ­πι­βο­λή τῆς ὁ­ποί­ας δι­έ­πρα­ξε πλή­στα κα­κουρ­γή­μα­τα.

Ο­ΖΙ­ΑΣ. Οὕ­τως με­τα­φρά­ζουν οἱ Ο´  τό ἐ­βραϊ­κόν ὄ­νο­μα οὐ­τσι­γι­άχ, πού εἶ­ναι σύν­θε­το ἐκ τῶν λέ­ξε­ων οὐ­τσι = ἱ­σχύς καί γι­άχ (συ­γκο­πήν τοῦ γι­ε­χο­βά)=Θε­ός. Εἰς τήν Ἑλ­λη­νι­κή ἀ­πο­δί­δε­ται, δύ­να­μις τοῦ Θε­οῦ ἤ δύ­να­μίς μου ἔ­στω ὁ Θε­ός. Θά πρέ­πει ἐ­δῶ νά ση­μει­ώ­σου­με ὅ­τι ὁ Ὀ­ζί­ας δέν εἶ­ναι ἀ­π’ εὐ­θεί­ας υἱ­ός τοῦ Ἰ­ω­ράμ, ὅ­πως προ­φα­νῶς πα­ρου­σι­ά­ζε­ται εἰς τήν εὐ­αγ­γε­λι­κήν πε­ρι­κο­πήν, ἀλ­λά υἱ­ός τοῦ Ἀ­μα­σί­α. Ἡ γε­νεα­λο­γική σειρά, ἔ­χει ὡς ἐ­ξῆς. Τόν Βασ. Ἰ­ω­ράμ δι­ε­δέ­χθη ὁ υἱ­ός αὐ­τοῦ Ὀ­χο­ζί­ας, καί τοῦ­τον ὁ υἱ­ός του Ἰ­ωάς. Με­τά τόν Ἰ­ωάς, ἐ­βα­σί­λευ­σε ὁ Ἀ­μα­σί­ας, δι­ά­δο­χος δέ αὐ­τοῦ ἐ­γέ­νε­το ὁ υἱ­ός του Ὀ­ζί­ας, τόν ὁ­ποῖ­ον ἀ­να­φέ­ρει ἐ­δῶ ὁ Εὐ­αγ­γε­λι­στής Ματ­θαῖ­ος, ὡς δι­ά­δο­χον τοῦ Ἰ­ω­ράμ. Προ­φα­νῶς ὁ Εὐ­αγ­γε­λι­στής ὑ­περ­πή­δη­σε τούς πρό τοῦ Ὀ­ζί­α τρεῖς Βα­σι­λεῖς, λό­γῳ τῆς ἀ­σε­βεί­ας αὐτῶν.

Ι­ΩΑ­ΘΑΜ. Ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως γι­όα­ταμ πού ση­μαί­νει τέ­λει­ος. Ἦ­το υἱ­ός τοῦ Βα­σι­λέ­ως Ὀ­ζί­α καί δι­ά­δο­χός του. Ὁ Βασ. Ἰ­ωά­θαμ ὑ­πῆρ­ξε εὐ­σε­βέ­στα­τος καί ἐ­νά­ρε­τος ἄν­θρω­πος.

Α­ΧΑΖ. Ση­μαί­νει κτή­τωρ ἤ κά­το­χος, ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως α­χάτ­ς. Υἱός τοῦ Βασ. Ἰ­ωά­θαμ, δυ­σε­βής ὅ­μως καί εἰ­δω­λο­λά­τρης.

Ε­ΖΕ­ΚΙ­ΑΣ. Οὕ­τως ἑρ­μη­νεύ­ε­ται ἡ ἐ­βραϊ­κή λέ­ξις χι­τσε­κι­γι­άχ, πού ση­μαί­νει δύ­να­μις Θε­οῦ. Ὑ­πῆρ­ξε υἱ­ός καί δι­ά­δο­χος τοῦ Βασ. Ἄ­χαζ, ἀ­ντι­θέ­τως ὅ­μως τοῦ πα­τρός του, ὑπῆρξε ἄν­θρω­πος ἀ­ρε­τῆς, δι­ά τήν ὁ­ποί­αν ἐ­πευ­φη­μί­σθη ὑ­πό τοῦ λα­οῦ του.

ΜΑ­ΝΑΣ­ΣΗΣ. Ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως μα­νεσ­σάχ, πού ση­μαί­νει αὐ­τός πού λη­σμο­νεῖ. Ἦ­το ὁ πρω­τό­το­κος υἱ­ός τοῦ Βασ. Ἐ­ζε­κί­α, ἀλ­λά εἰ­δω­λο­λά­τρης καί θη­ρι­ώ­δης ἕ­να­ντι τῶν ἄλ­λων ἀν­θρώ­πων.

Α­ΜΩΝ. Ση­μαί­νει ἀ­λη­θι­νός, πι­στός. Ὑ­πῆρ­ξε υἱ­ός τοῦ Βασ. Μα­νασ­σῆ, καί δι­ά­δο­χός του εἰς τήν Βα­σι­λεί­αν, χει­ρό­τε­ρος τοῦ πα­τρός του εἰς τήν ἀ­σέ­βει­αν καί κα­κο­ή­θει­αν.

Ι­Ω­ΣΙ­ΑΣ. Εἶναι ἑβραϊ­κή σύν­θε­τος λέ­ξις γι­οσ­σι­γι­άχ, συ­μπτυ­σο­μέ­νη ἐκ τοῦ εσ=πῦρ καί γε­χο­βά=Θε­ός, δύ­να­ται δέ νά ἑρ­μη­νευ­τῆ ὡς πῦρ Κυ­ρί­ου. Ἀ­νῆλ­θε εἰς τόν θρό­νον τοῦ πα­τρός του Ἀ­μών, εἰς ἠ­λι­κί­αν μό­λις 8 ἐ­τῶν. Δω­δε­κα­ε­τής ὅν, ἐ­πέ­δει­ξε τούς εὐ­σε­βεῖς στό­χους του, κα­θα­ρί­σας τήν Ἰ­ε­ρου­σα­λήμ ἐκ τῶν εἰ­δώ­λων, καί κα­θι­ε­ρώ­σας πά­λιν τήν λα­τρεί­αν τοῦ ἀ­λη­θι­νοῦ Θε­οῦ. Γε­νι­κῶς ὑ­πῆρ­ξε εὐ­σε­βέ­στα­τος βα­σι­λεύς, οὖτος δέ με­τά τῶν Δα­βίδ καί Ἐ­ζε­κί­αν, ἐ­θε­ω­ρή­θη­σαν οἱ πλέ­ον εὐ­σε­βέ­στα­τοι βα­σι­λεῖς τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ. Ἐ­φο­νεύ­θη ὑ­πό τοῦ Βα­σι­λέ­ως τῆς Αἰ­γύ­πτου Νε­χα­ώ.

Ι­Ε­ΧΟ­ΝΙ­ΑΣ. Ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως γε­κα­νε­γι­άχ, ἤ­τοι προ­πα­ρα­σκευ­ή τοῦ Θε­οῦ. Ἦ­το υἱ­ός τοῦ Ἰ­ω­σί­α, καί ἐ­βα­σί­λευ­σε με­τά τόν ἀ­δελ­φόν του Ἰ­ωά­χαζ. Τοῦ­τον ἀ­νε­βί­βα­σε εἰς τόν θρό­νον ὁ κα­τα­βι­βά­σας ἐξ αὐ­τοῦ τόν Ἰ­ωά­χαζ, βα­σι­λεύς τῆς Αἰ­γύ­πτου Νε­χα­ώ, με­το­νο­μά­σας αὐ­τόν Ἐ­λι­α­κείμ, καί ἀρ­γό­τε­ρον Ἰ­ωα­κείμ. Ἐ­πί τῆς βα­σι­λεί­ας αὐ­τοῦ, κα­τε­λή­φθη ἡ χώ­ρα του ὑ­πό τοῦ Βα­σι­λέ­ως τῶν Ἀσ­συ­ρί­ων Να­βου­χο­δο­νό­σωρ, ὅ­στις ἠ­χμα­λώ­τη­σε ὅ­λους τούς Ἑβραί­ους καί με­τή­γα­γε αὐ­τούς εἰς Βα­βυ­λῶ­ναν.

ΣΑ­ΛΑ­ΘΙ­ΗΛ. Ἡ ἑ­βραϊ­κή αὐ­τή λέ­ξις προ­έρ­χε­ται ἐκ τῆς σε­α­λε­τι­έλ πού ση­μαί­νει αἴ­τη­σις Θε­οῦ. Οὕ­τως ὀ­νο­μά­ζε­το ὁ υἱ­ός τοῦ Βασ. Ἰ­ε­χο­νί­α, γεν­νη­θείς εἰς Βα­βυ­λώ­ναν.

ΖΟ­ΡΟ­ΒΑ­ΒΕΛ. Εἰς τήν Ἑ­βραϊ­κήν γλῶσ­σαν ἐκ­φέ­ρε­ται τσε­ρου­βα­βέλ καί εἶ­ναι σύν­θε­τος ἐκ τοῦ ρή­μα­τος τσα­ράχ=δι­α­σκορ­πί­σω καί τῆς λέ­ξε­ως βα­βέλ=Βα­βυ­λῶ­να, δύ­να­ται δέ νά ἑρ­μη­νευ­τῆ· ὁ δι­ω­χθείς εἰς Βα­βυ­λῶ­να ἤ πι­ό συ­γκε­κρι­μέ­να ὁ γεν­νη­θείς εἰς Βα­βυ­λῶ­να. Ἦ­το ὁ υἱ­ός τοῦ Σα­λα­θι­ήλ, ὁ ὁ­ποῖ­ος με­τά τήν ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­σιν τῶν Ἑ­βραί­ων ἐκ τῶν Βα­βυ­λω­νί­ων, ὁ­δή­γη­σε τού­τους εἰς τήν χώ­ραν των. Τῇ πρω­το­βου­λί­ᾳ αὐ­τοῦ ἀ­νοι­κο­δο­μή­θη ὁ Να­ός τοῦ Σο­λο­μῶ­ντος.

Α­ΒΙ­ΟΥΔ. Ἐκ τῆς ἑ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως ἀ­βι­χούδ, προ­ερ­χο­μέ­νης ἐκ τοῦ αβ=πα­τήρ καί τοῦ ὀ­νό­μα­τος γι­α­χούδ=Ἰ­ού­δα, δύ­να­ται δέ νά ἑρ­μη­νευ­τῆ· δι­ά τοῦ πα­τρός ἤ πα­τήρ τοῦ Ἰ­ού­δα. Τό ὄ­νο­μα αὐ­τό ἔ­λα­βε ὁ υἱ­ός τοῦ Ζο­ρο­βά­βελ, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἔ­ζη ὅ­λως ἱ­δι­ω­τι­κόν βί­ον, καί ἵ­σως ἐκ τού­του δέν ἀ­να­φέ­ρε­ται εἰς τό βι­βλί­ο τῶν Πα­ρα­λει­πο­μέ­νων.

Ε­ΛΙ­Α­ΚΕΙΜ. Ἡ σύν­θε­τος αὔ­τη ἑ­βραϊ­κή λέ­ξις πα­ρά­γε­ται ἐκ τοῦ ἐλ=Θε­ός καί τοῦ γι­α­κείμ=ἀ­νυ­ψῶ, τό ὄ­νο­μα δέ ἐ­λι­γι­α­κείμ, ἑρ­μη­νεύ­ε­ται ὁ Θε­ός ἀ­νυ­ψοῖ. Οὕ­τως ἐ­κα­λεῖ­το ὁ υἱ­ός τοῦ Ἀ­βι­ούδ. Ἀ­να­φέ­ρε­ται εἰς τό βι­βλί­ον τῆς Ἰ­ου­δίθ ὡς ὁ μέ­γας ἱ­ε­ρεύς Ἰ­ωα­κείμ.

Α­ΖΩΡ.Ἐκ τῆς ἑ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως ἀ­τσάρ πού ση­μαί­νει βο­η­θός. Ἦ­το υἱ­ός τοῦ ἀ­νω­τέ­ρω Ἐ­λι­α­κείμ.

ΣΑ­ΔΩΚ. Εἰς τήν ἑ­βραϊ­κήν κα­λεῖ­ται τσα­δόκ καί ση­μαί­νει δί­και­ος. Τό ὄ­νο­μα αὐ­τό ἔ­φε­ρε ὁ υἱ­ός τοῦ Ἀ­ζώρ.

Α­ΧΕΙΜ. Ἀ­να­φέ­ρε­ται καί ἀ-κείμ. Οὕ­τως ὀ­νο­μά­ζε­το ὁ υἱ­ός τοῦ Σα­δώκ.

Ε­ΛΙ­ΟΥΔ. Προ­φέ­ρε­ται εἰς τήν Ἑ­βραϊ­κήν γλῶσ­σαν ἐ­λι­χόδ καί εἶ­ναι σύν­θε­τος ἐκ τοῦ ἐλ=Κύ­ρι­ος καί τοῦ χόδ=δό­ξα, ἔ­παι­νος, δύ­να­ται δέ νά ἑρ­μη­νευ­τῆ· ἡ δό­ξα Κυ­ρί­ου. Ἦ­το υἱ­ός τοῦ Ἀ­χείμ.

Ε­ΛΕ­Α­ΖΑΡ. Σύν­θε­τος ἑ­βραϊ­κή λέ­ξις ἐκ τοῦ ἐλ=Κύ­ρι­ος καί ἀ­τσάρ=βο­ή­θει­α, πού πα­ρά­γει τήν λέ­ξιν ἐ­λε­α­τσάρ ἤ­τοι ὁ Κύ­ρι­ος (ὁ Θε­ός) εἶ­ναι βο­η­θός. Ὑ­πῆρ­ξε ὁ υἱ­ός τοῦ Ἐ­λι­ούδ.

ΜΑΤ­ΘΑΝ. Ἡ Ἑ­βραϊ­κή λέ­ξις μα­τάν, ση­μαί­νει δῶ­ρον. Ὀ­νο­μά­ζε­το δέ οὕ­τως ὁ υἱ­ός τοῦ Ἐ­λε­ά­ζαρ.

Ι­Α­ΚΩΒ. Πε­ρί τοῦ ὀ­νό­μα­τος τού­του, βλέ­πε ἀ­νω­τέ­ρω, ὅ­που ἑρ­μη­νεύ­σα­με τό αὐ­τό ὄ­νο­μα τοῦ υἱ­οῦ Ἰ­σα­άκ. Ἐ­κα­λεῖ­το οὕ­τως ὁ υἱ­ός τοῦ Ματ­θάν.

Ι­Ω­ΣΗΦ. Εἰς τήν ἑ­βραϊ­κήν δι­ά­λε­κτον ἐκ­φέ­ρε­ται γι­ο­σέφ. Τό πλή­ρες ὄ­νο­μα εἶ­ναι γε­χο­σέφ, ἐκ τοῦ ρή­μα­τος ἀ­σάφ=αὐ­ξά­νω. Μέ τήν μορ­φήν αὐ­τήν δύ­να­ται νά ἑρ­μη­νευ­τῆ· ἐ­παύ­ξη­σις. Τό ὄ­νο­μα αὐ­τό εἶ­χε ὁ υἱ­ός τοῦ Ἰ­α­κώβ, ὅ­στις ἐ­γέ­νε­το μνή­στωρ τῆς Παρ­θέ­νου καί Θε­ο­τό­κου Μα­ρί­ας, ἐξ ἧς ἐ­γεν­νή­θη ὁ Κύ­ρι­ος ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός.

   Αὔ­τη εἶ­ναι ἡ γε­νεα­λο­γι­κή σει­ρά πού ἀ­να­φέ­ρει ὁ Εὐ­αγ­γε­λι­στής Ματ­θαῖ­ος, προ­κει­μέ­νου νά κα­τα­δεί­ξη ὅ­τι ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, εἶ­χε τήν κα­τα­γω­γήν αὐ­τοῦ ἐκ σπέρ­μα­τος Ἀ­βρα­άμ καί ἐκ γέ­νους Δα­βίδ. Τοῦ­το ἔ­κα­νε ὁ ἀ­νω­τέ­ρω Εὐ­αγ­γε­λι­στής, κα­θό­τι τό Εὐ­αγ­γέ­λι­ον αὐ­τοῦ,  ἀ­πευ­θύ­νε­το κυ­ρί­ως πρός κα­τή­χη­σιν τῶν Ἑ­βραί­ων, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἐ­γνώ­ρι­ζον ἐκ τῶν προ­φη­τῶν ὅ­τι ὁ Μεσ­σί­ας θά κα­τή­γε­το ἐξ Ἀ­βρα­άμ καί Δα­βίδ. Πρός ἀ­πό­δει­ξιν τῶν ἀ­νω­τέ­ρω ὁ Ἱ­ε­ρός Εὐ­αγ­γε­λι­στής φέ­ρει τόν πα­ρό­ντα γε­νο­λο­γι­κόν κα­τά­λο­γον. Σα­φῶς βέ­βαι­α γνω­ρί­ζου­με, ὅ­τι ὁ Κ.ἡ.Ἰ.Χρι­στός δέν ἦ­το υἱ­ός τοῦ Ἰ­ω­σήφ κα­τά σάρ­κα, δι­ό­τι ἐ­γεν­νή­θη ἐξ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, ἀλ­λ’ ἑν­νο­εῖ­το ὡς τοι­οῦ­τος, ὅ­πως ἀ­να­φέ­ρει ὁ Εὐ­αγ. Λου­κᾶς· <<Ὅς ἐ­νο­μί­ζε­το υἱ­ός Ἰ­ω­σήφ….. >> κ.λ.π.

Advertisements
Published in: on Δεκεμβρίου 31, 2012 at 10:46 μ.μ.  Σχολιάστε  

ΤΟ ΜΑΝΝΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

Μάννα ὀνομάζεται ἡ θεόσταστη ἐκείνη τροφή μέ τήν ὁποία τρεφόντουσαν οἱ  Ἑβραῖοι γιά σαράντα χρόνια πού βρίσκονταν στήν ἔρημο. Ἡ λέξη <<μάννα>> προέρχεται ἀπό τήν Ἑβραϊκή ἐρωτηματική ἀντωνυμία <<μάν>> πού σημαίνει <<τί;>>, καί τοῦτο γιατί οἱ Ἑβραῖοι ὅταν πρωτοεῖδαν τήν τροφή αὐτή ἀναρωτιώντουσαν· <<τί ἐστι τοῦτο; Οὐ γάρ ἤδεισαν, τί ἧν. Εἶπε δέ Μωϋσῆς αὐτοῖς· οὗτος ὁ ἄρτος, ὅν ἔδωκε Κύριος ὑμῖν φαγεῖν·>> (Ἔξοδ. 16:15).

   Ὅταν οἱ Ἰσραηλῖτες ἐλευθερώθηκαν ἀπό τήν σκλαβιά τῆς Αἰγύπτου καί ἔφθασαν μετά δύο μῆνες περίπου στήν ἔρημο τοῦ Σινᾶ εἶχαν ἀρχίσει νά ἀντιμετωπίζουν πρόβλημα διατροφῆς. Δέν μποροῦσαν -ὅπως ἦταν φυσικό- νά τραφεῖ ἕνας ὁλόκληρος λαός ἀπό τόν ἄγονο ἐκεῖνο τόπο. Ἄρχισαν λοιπόν νά παραπονοῦνται στόν Μωϋσή καί νά ἀμφιβάλουν γιά τήν προστασία τους ἀπό τόν Θεόν, δηλώνονταν, ὅτι θά προτιμοῦσαν νά εἶχαν πεθάνει ἀπό κάποια πληγή στήν Αἴγυπτο ἀλλά χορτασμένοι, παρά ἐλεύθεροι ἀπό πεῖνα.

    Τόν γογγυσμό τῶν Ἑβραίων, ὅπως μᾶς διηγεῖται τό βιβλίο τῆς Ἐξόδου ἄκουσε ὁ Θεός καί εἶπε στόν Μωϋσή· <<Τήν ἑσπέραν θά φάγετε κρέατα καί τό πρωΐ θά χορτάσετε ἀπό ἄρτους· ἔτσι θά μάθετε ὅτι ἐγώ εἶμαι Κύριος ὁ Θεός σας>>. (Ἔξοδ. 16:12). Καί πράγματι, ἐκεῖνο τό ἀπόγευμα ἔπεσαν τόσα πολλά ὀρτύκια στήν περιοχή, πού σκέπασαν τήν κατασκήνωση τῶν Ἑβραίων.

    Τήν ἑπομένη καί ἐνῶ ὑποχωροῦσε ἡ πρωϊνή καταχνιά, ἔκπληκτοι διέκριναν οἱ Ἰσραηλῖτες νά ἔχει ἁπλωθεῖ στήν ἔρημο κάτι λεπτό σάν σπόροι (πολλοί τό παρομοιάζουν σάν τόν σπόρο τοῦ ἀρωματικοῦ φυτοῦ κόλιανδρο) πού ἔπεφτε στήν γῆ σάν παγετός.  Ἀπ’ αὐτό λοιπόν, μάζευαν οἱ Ἑβραῖοι σύμφωνα μέ τήν ὑπόδειξη τοῦ Θεοῦ κάθε ἡμέρα τήν ποσότητα τοῦ 1 γομόρ κατ’ ἄτομο (περίπου 4 λίτρα) ἐνῶ τήν Παρασκευή μάζευαν διπλή δόση διότι τό Σάββατο δέν ἔπεφτε τό Μάννα, ἐνῶ ἀπαγορευόταν ρητά νά μαζέψουν περισσότερο ἤ νά κρατήσουν περίσσευμα τῆς ἡμέρας. Ὅταν μάζευαν τό Μάννα, τό ἄλεθαν καί ἀπό τό ἀλεύρι ἐκεῖνο ἔφτιαχναν πίττες μέ τίς ὁποῖες τρέφονταν. Ὅπως ἐπίσης μαρτυρεῖ ἡ Ἁγ. Γραφή, ἡ γεύση του ἦταν εὐχάριστη σάν γεύση τηγανίτας ἀπό λάδι. (Ἀριθμ. 11,7).

    Ὅπως συμβαίνει γιά κάθε θεϊκή παρέμβαση πού ἡ παντοδύναμη χάρη τοῦ Θεοῦ ἔχει καταδείξει καί ἡ ὁποία δέν μπορεῖ νά ἑρμηνευτεῖ μέ τήν κοινή ἀνθρώπινη λογική, ἔτσι καί στήν περίπτωση αὐτή, ὑπῆρξαν  ἀμφισβητήσεις ἀπό προκλητικούς καί ἐριστικούς ἀνθρώπους γιά τό κατά πόσο τό Μάννα ἦταν μιά οὐρανόσταστη τροφή γιά τόν λαό τῶν  Ἰσραηλιτῶν στήν ἔρημο.

    Οἱ χάριν ἐντυπώσεων θρησκόμαχοι αὐτοί ἀνέφεραν, ὅτι τό γεγονός τῆς παροχῆς τοῦ Μάννα δέν εἶναι κάτι τό ξεχωριστό, διότι στά μέρη ἐκεῖνα  (Μεσοποταμίας, Ἀραβίας, Παλαιστίνης κ.ἀ.) παρατηρεῖται τό φαινόμενο αὐτό συχνά. Πράγματι, ἕνα εἶδος ὅπως τό Μάννα καλύπτει κατά καιρούς τίς ἐρήμους τῶν τόπων ἐκείνων, πλήν δέν εἶναι δυνατόν νά ταυτισθεῖ μέ τήν ἐξαίσια ἐκείνη τροφή τῶν Ἑβραίων. Οἱ διαφορές εἶναι ἀρκετές καί σημαντικές, ὅπως τό παρουσιαζόμενο φαινόμενο πού ἐπικαλοῦνται οἱ ἀμφισβητίες δέν ἔχει καμία ποιοτική σχέση μέ τό Μάννα. Δεύτερον, παρουσιάζεται τό φαινόμενο αὐτό συγκεκριμένη ἐποχή τοῦ ἔτους, ἐνῶ τό Μάννα ἔπεφτε ἀδιάλυπτα γιά σαράντα χρόνια σέ κάθε ἐποχή. Τρίτον, ἡ ποσότητα τοῦ εἴδους πού προσπαθοῦν νά ταυτίσουν μέ τό Μάννα εἶναι πολύ μικρή, ἐνῶ τό Μάννα ἦτο ἀρκετό νά θρέψει δύο ἑκατομμύρια λαό ἡμερησίως καί μάλιστα νά περισσεύει! Ἀπ’ αὐτά καί ἀρκετά ἄλλα ἔχουν πάψει πλέον οἱ προσπάθειες ἁπλοποιήσεως τῆς θείας ἐκείνης ἐπεμβάσεως πρός τούς Ἑβραίους παραμένει δέ ἡ ἁγιογραφική μαρτυρία τοῦ γεγονότος ἀναλλοίωτη ἀπό φυσικές ἀνθρώπινες ἑρμηνεῖες.

Published in: on Μαρτίου 6, 2012 at 10:46 μ.μ.  Σχολιάστε  

Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Πολ­λές φο­ρές ἔ­χου­με δι­α­βά­σει ἤ ἀ­κού­σει γιά τήν Π. Δι­α­θή­κη τῶν ἑ­βδο­μή­κον­τα, ἀλ­λά καί σέ πολ­λά πα­τε­ρι­κά βι­βλί­α γί­νε­ται ἀ­να­φο­ρά στή Π. Δι­α­θή­κη τοῦ Ἀ­κύ­λα ἤ τοῦ Συμ­μά­χου, κ.ἄ. Ὅ­λοι αὐ­τοί δέν εἶ­ναι βέ­βαι­α συγ­γρα­φεῖς τῆς Π. Δι­α­θή­κης ἀλ­λά με­τα­φρα­στές τοῦ πρω­το­τύ­που Ἑ­βρα­ϊ­κοῦ κει­μέ­νου στήν Ἑλ­λη­νι­κή γλῶσ­σα. Κα­λό θά εἶ­ναι λοι­πόν νά γνω­ρί­ζου­με γιά τίς με­τα­φρά­σεις αὐ­τές ὥ­στε νά λυ­θεῖ ὅ­ποι­α τυ­χόν ἀ­πο­ρί­α ἔ­χου­με.

Τά βι­βλί­α τῆς Π. Δι­α­θή­κης γρά­φτη­καν στήν Ἑ­βρα­ϊ­κή γλῶσ­σα (ὁ­ρι­σμέ­νων ἡ ἀρ­χι­κή συγ­γρα­φή τους ἔ­γι­νε σέ ἄλ­λη γλῶσ­σα (π.χ. τό βι­βλί­ο τῆς Ἰ­ου­δήθ στή Χαλ­δα­ϊ­κή γλῶσ­σα) ἀλ­λά με­τα­γλω­τί­στη­καν στήν Ἑ­βρα­ϊ­κή).

Στήν Ἑλ­λη­νι­κή γλῶσ­σα ἔ­γι­ναν τέσ­σε­ρεις με­τα­φρά­σεις τῆς Π. Δι­α­θή­κης. α) ἡ γνω­στή τῶν Ἑ­βδο­μή­κον­τα, β) τοῦ Ἀ­κύ­λα, γ) τοῦ Συμ­μά­χου, δ)τοῦ Θε­ο­δο­τί­ω­να. Τρεῖς ἀ­κό­μη με­τα­φρά­σεις πού βρέ­θη­καν, οἱ δύ­ο ἀ­π’ αὐ­τές ἀ­να­φέ­ρον­ται ἀ­πό τόν Ὠ­ρι­γέ­νη καί συμ­πλή­ρω­σαν τό συγ­γρα­φι­κό του ἔρ­γο <<Ἑξαπλᾶ>>, καί ἡ τρί­τη ἔ­γι­νε ἀ­πό τόν μο­να­χό καί μάρ­τυ­ρα Λου­κια­νό καί πρό­κει­ται μᾶλ­λον γιά δι­ορ­θω­τι­κό ἔρ­γο τῶν προ­η­γου­μέ­νων συγ­γρα­φῶν.

Ἄς δοῦ­με ὅ­μως τίς κυ­ρι­ό­τε­ρες με­τα­φρά­σεις.

α) Ἡ με­τά­φρση τῶν Ο΄ (Ἐ­βδο­μή­κον­τα), εἶ­ναι ἠ ἀρ­χαι­ό­τε­ρη καί πιό ἔγ­κυ­ρη. Αὐ­τήν χρη­σι­μο­ποί­η­σε ὁ Κύ­ριος ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός στούς λό­γους του καί οἱ Ἅ­γιοι Ἀ­πό­στο­λοι στήν ἀ­να­φο­ρά τους σέ ρή­σεις τῆς Π. Δα­θή­κης, καί αὐ­τήν ἀ­πο­δέ­χε­ται σάν αὐ­θεν­τι­κό κεί­με­νο ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α. Τό ἔρ­γο τῆς με­τά­φρα­σης τῶν ἐ­βδο­μή­κον­τα ἔ­γι­νε μέ πρω­το­βου­λί­α τοῦ Βα­σι­λιά τῆς Αἰ­γύ­πτου Πτο­λε­μαί­ου Β΄ τοῦ Φι­λά­δελ­φου στά τέ­λη τοῦ 3ου αἰ­ῶ­να πρό Χρι­στοῦ. Ὀ­νο­μά­σθη­κε με­τά­φρα­ση τῶν Ἐ­βδο­μή­κον­τα δι­ό­τι οἱ Ἑ­βραῖ­οι, σύμ­φω­να μέ τήν ἐ­πι­θυ­μί­α τοῦ Βα­σι­λέ­α Πτο­λε­μαί­ου, ἔ­στει­λαν τό πρω­τό­τυ­πο κεί­με­νο τῆς Π. Δι­α­θή­κης καί με­τα­φρα­στές, ἐ­πι­λέ­γον­τες γιά τό ἔρ­γο αὐ­τό 70 (ἤ 72) νο­μο­δι­δα­σκά­λους. Ἡ με­τά­φρα­ση ἔ­γι­νε κα­τά θαυ­μα­στό τρό­πο, δι­ό­τι φο­βού­με­νος ὁ Πτο­λε­λαῖ­ος τήν πα­ρά­φρα­ση τῆς Π. Δι­α­θή­κης ἀ­πό τούς ἀ­πε­σταλ­μέ­νους με­τα­φρα­στές, ὁ­δή­γη­σε αὐ­τούς στό νη­σί Φά­ρος ἀ­πέ­ναν­τι ἀ­πό τήν Ἀ­λε­ξάν­δρεια καί σέ ξε­χω­ρι­στό δω­μά­τιο κα­θέ­ναν ἀ­π’ αὐ­τούς. Τέ­λος δι­έ­τα­ξε νά μήν ἔλ­θουν σέ ἐ­πι­κοι­νω­νί­α μέ­χρι νά με­τα­φρά­σουν ὁ κα­θέ­νας ξε­χω­ρι­στά τά κεί­με­να τῆς Π. Δι­α­θή­κης. Ὅ­ταν λοι­πόν τε­λεί­ω­σαν ὅ­λοι τή με­τά­φρα­ση, ἔ­κα­ναν σύγ­κρι­ση τῶν με­τα­φρα­σμέ­νων κει­μέ­νων καί δέν βρέ­θη­κε ἡ πα­ρα­μι­κρή πα­ρερ­μη­νεί­α με­τα­ξύ τους, ἀ­κό­μη καί οἱ λέ­ξεις πού χρη­σι­μο­ποί­η­σαν ἦ­ταν οἱ ἴ­δι­ες. Ὁ Ἱ. Αὐ­γου­στῖ­νος ἀ­πο­δί­δει τήν ταύ­τι­ση αὐ­τή σέ θε­ϊ­κή ἐ­πέμ­βα­ση ση­μει­ώ­νον­τας· <<τό Πνεῦ­μα, τό φω­τί­σαν τούς Προ­φή­τας ὅ­ταν ἐ­κεῖ­νοι ἐ­κή­ρυ­ξαν, τό αὐ­τό Πναῦ­μα ἐ­φώ­τι­σε καί τούς Ο΄, ὅ­ταν ἐ­κεῖ­να με­θερ­μή­νευ­σαν>>.(<<Πε­ρί τῆς πό­λε­ως Θε­οῦ>>).

β) Ἡ με­τά­φρα­ση τοῦ Ἀ­κύ­λα χρο­νι­κά εἶ­ναι δεύ­τε­ρη ἀ­πό ἐ­κεί­νη τῶν Ἐ­βδο­μή­κον­τα. Ὁ Ἀ­κύ­λας κα­τα­γό­ταν ἀ­πό τήν Σι­νώ­πη τοῦ Εὐ­ξύ­νου Πόν­του, ἔ­ζη­σε ἐ­πί βα­σι­λεί­ας τοῦ Αὐ­το­κρά­το­ρα Ἀν­δρια­νοῦ (117-138), ἦ­ταν ἑλ­λη­νι­κῆς κα­τα­γω­γῆς, ἀ­σπά­στη­κε τόν Χρι­στι­α­νι­σμό καί ἐκ­δι­ω­χθείς ἀ­πό τήν Ἑκ­κλη­σί­α ἐξ αἰ­τί­ας πο­νη­ρῶν ἐ­πι­δι­ώ­ξε­ων πού εἶ­χε, προ­ση­λη­τί­στη­κε στόν Ἰ­ου­δα­ϊ­σμό. Ἡ με­τά­φρα­ση τοῦ Ἀ­κύ­λα ἔ­γι­νε κα­τό­πιν ἐ­πι­θυ­μί­ας τῶν Ἑ­βραί­ων, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἀμ­φι­σβή­τη­σαν τήν με­τά­φρα­ση τῶν Ἐ­βδο­μή­κον­τα ἀ­πό ἀν­τι­πά­θεια πρός τούς Χρι­στια­νούς πού τήν χρη­σι­μο­ποι­οῦ­σαν. Ὁ Ἀ­κύ­λας στή με­τά­φρα­σή του ἔ­κα­νε ἀ­κρι­βή με­τα­φο­ρά τῶν Ἑ­βρα­ϊ­κῶν λέ­ξε­ων στήν Ἑλ­λη­νι­κή γλῶσ­σα, χω­ρίς νά τόν ἀ­πα­σχο­λεῖ τό νό­η­μα τῶν γρα­φῶν. Μπο­ροῦ­με νά ποῦ­με ὅ­τι τό με­τε­φρα­σμέ­νο κεί­με­νο εἶ­χε δου­λι­κή προ­σκόλ­λη­ση στό πρω­τό­τυ­πο.

Ἡ με­τά­φρα­ση αὐ­τή, ὑ­πῆρ­ξε ἡ ἐ­πί­ση­μη Βί­βλος τῶν ἑλ­λη­νο­φώ­νων Ἰ­ου­δαί­ων πού θε­ω­ροῦ­σαν τήν με­τά­φρα­ση τῶν Ἐ­βδο­μή­κον­τα ἀ­να­κρι­βή καί κα­κό­ζη­λη καί ἐ­πι­κρά­τη­σε μέ­χρι τούς χρό­νους τοῦ αὐ­το­κρά­το­ρα Ἰ­ου­στι­νια­νοῦ (527-565), ὅ­που καί χά­θη­κε.

γ) Λί­γο ἀρ­γό­τε­ρα ἀ­πό τόν Ἀ­κύ­λα, με­τά­φρα­ση τῆς Π. Δι­α­θή­κης ἔ­κα­ναν ὁ Σύμ­μα­χος. Ὁ Σύμ­μα­χος ἦ­ταν ἀ­πό τή Σα­μά­ρεια, Ἰ­ου­δαῖ­ος στό γέ­νος καί στό θρή­σκευ­μα καί ἔ­ζη­σε κα­τά τόν 2ον αἰ­ῶ­να ἐ­πί αὐ­το­κρά­το­ρα Σε­βή­ρου ἤ Κόμ­μο­δου. Ὁ Σύμ­μα­χος ἔ­γι­νε Χρι­στια­νός ἀλ­λά ἀ­κο­λού­θη­σε τήν Ἰ­ου­δαι­ο­χρι­στι­α­νι­κή αἵ­ρε­ση τῶν Ἐ­βι­ο­νι­τῶν. Λό­γῳ τῆς ἄ­κρα ζη­λω­τι­κῆς στά­σης του ἐξ αἰ­τί­ας τῆς αἴ­ρε­σης πού εἶ­χε ἀ­σπα­στεῖ, στή με­τά­φρα­σή του προ­σπά­θη­σε νά ἀ­πο­δό­σει τήν ἔν­νοι­α τῶν κει­μέ­νων πολ­λές φο­ρές σέ βά­ρος τῶν λέ­ξε­ων.

δ) Σχε­δόν ταυ­τό­χρο­νος τοῦ Συμ­μά­χου ἦ­ταν καί ὁ Θε­ο­δο­τί­ω­νας πού ἐ­πι­χεί­ρη­σε καί αὐ­τός με­τά­φρα­ση τῆς Π. Δι­α­θή­κης. Ὁ Θε­ο­δο­τί­ω­νας κα­τα­γό­ταν ἀ­πό τήν Ἔ­φε­σο ἤ κα­τά ἄλ­λους ἀ­πό τήν Συ­νώ­πη καί ἔ­ζη­σε κα­τά τούς χρό­νους τοῦ αὐ­το­κρά­το­ρα Ἀν­τω­νί­ου (Κα­ρά­καλ­λα)  ἤ Κό­μο­δου. Ὁ Θε­ο­δο­τί­ω­νας ἦ­ταν Ἰ­ου­δαῖ­ος καί βα­πτί­στη­κε χρι­στια­νός ἀλ­λά δέν ἄρ­γη­σε νά ἀ­κο­λου­θή­σει τήν αἴ­ρε­ση τοῦ Μαρ­κί­ω­να. Ἡ με­τά­φρα­σή του προ­σπά­θη­σε νά ἀ­πό­δο­ση τό πρω­τό­τυ­πο συμ­βι­βά­ζον­τας κα­τά τό δυ­να­τόν ἰ­δι­ω­τι­σμούς τῆς Ἑ­βρα­ϊ­κῆς γλώσ­σας μέ ἀν­τί­στοι­χους Ἑλ­λη­νι­κούς. Σί­γου­ρα ὅ­μως ἐ­ξη­πη­ρε­τοῦ­σε τίς ἀν­τι­λή­ψεις τῶν Μαρ­κι­ω­νι­στῶν.

Αὐ­τές εἶ­ναι οἱ κυ­ρί­ο­τε­ρες με­τα­φρά­σεις τῆς Π. Δι­α­θή­κης στήν Ἑλ­λη­νι­κή γλῶσ­σα. Ὅ­πως προ­α­να­φέ­ρα­με ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α ἀ­πο­δέ­χε­ται ὡς ἔγ­κυ­ρη τήν με­τά­φρα­ση τῶν Ἐ­βδο­μή­κον­τα δι­ό­τι εἶ­ναι ἀρ­χαι­ό­τε­ρη, ὁ τρό­πος πού με­τα­φρά­στη­κε ἦ­ταν θαυ­μα­στός καί κυ­ρί­ως για­τί χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε στούς λό­γους τοῦ Κυ­ρί­ου, τῶν Ἀ­πο­στό­λων καί στά κεί­με­να τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου. Οἱ με­τα­φρά­σεις τῶν Ἀ­κύ­λα, Συμ­μά­χου, καί Θε­ο­δο­τί­ω­να δέν σώ­θη­καν ὁ­λό­κλη­ρες πα­ρά μό­νο τμή­μα­τα αὐ­τῶν στά  <<Ἑ­ξα­πλᾶ>> τοῦ Ὠ­ρι­γέ­νη. Ἐ­πί­σης πρέ­πει νά ποῦ­με ὅ­τι ἄν καί οἱ με­τα­φρά­σεις αὐ­τές δέν εἶ­ναι ἀ­πο­δε­κτές ἀ­πό τήν Ἐκ­κλη­σί­α, χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν ἀ­πό πολ­λούς πα­τέ­ρες ὄ­χι για­τί τίς θε­ώ­ρη­σαν ἀ­ξι­ό­τε­ρες ἀ­πό αὐ­τή τῶν ἐ­βδο­μή­κον­τα ἀλ­λά τίς με­τα­χει­ρί­στη­καν γιά πε­ρισ­σό­τε­ρη σα­φή­νεια τῆς ἑρ­μη­νευ­μέ­νων ἀ­πό τούς  ἐ­βδο­μή­κον­τα Ἁ­γι­ο­γρα­φι­κῶν χω­ρί­ων.

Σέ προ­σε­χές ἄρθρο θά ἀ­να­φερ­θοῦ­με καί στίς λοι­πές ἀρ­χαῖ­ες με­τα­φρά­σεις τῆς Π. Δι­α­θή­κης, ὅ­πως τῆς Συ­ρια­κῆς, Ἀ­ρα­βι­κῆς, Χαλ­δα­ϊ­κῆς καί Λα­τι­νι­κῆς (Βουλ­γά­τα).

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: