Ἡ Yμνογράφος Κασσιανή.

     Δέν εἶ­ναι πε­ρί­ερ­γο, ὅ­τι κά­θε χρό­νο, στίς ἡ­μέ­ρες τοῦ Πά­σχα, πού ἔρ­χε­ται στήν ἐ­πι­και­ρό­τη­τα τό ὑ­πέ­ρο­χο καί ἐ­ξαί­σι­ο τρο­πά­ρι­ο τῆς Κα(σ)σι­α­νῆς (ἤ Κα­σί­ας ἤ Ἰ­κα­σί­ας ἤ Εἰ­κα­σί­ας), ἀ­να­μα­σοῦ­νται ὅ­λες ἐ­κεῖ­νες οἱ ἀ­συ­ναρ­τη­σί­ες πού ἔ­χουν τήν ρί­ζες τους στήν πα­χυ­λή ἄ­γνοι­α, στά μυ­θι­στο­ρή­μα­τα καί στίς ἀν­θρώ­πι­νες ἀ­δυ­να­μί­ες. Ἐ­συ­νη­θί­σα­με νά λέ­με ἤ νά ἀ­κοῦ­με (ὅ­σοι ἐ­συ­νή­θι­σαν) ὅ­τι ἡ Κα­σι­α­νή εἶ­ναι μί­α <<ἐν πολ­λαῖς ἁ­μαρ­τί­αις πε­ρι­πε­σοῦ­σα γυ­νή>> πού με­τά­νοι­ω­σε γι­ά τίς ἐ­ρω­τι­κές της πα­ρε­κτρο­πές. Εἶ­ναι μί­α ἐ­πι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­α μα­ζί μέ τίς τό­σες ἄλ­λες, γι­ά τίς γυ­ναῖ­κες ἐ­κεῖ­νες πού με­τα­με­λοῦ­νται κἄ­πο­τε καί κα­τά πε­ρι­ο­δούς θυ­μοῦ­νται τίς πα­λι­ές τους ἁ­μαρ­τί­ες. Ἡ πε­ρί­πτω­ση ὅ­μως αὐ­τή δέν ἰ­σχύ­ει γι­ά τήν Κα­σι­α­νή.

      Τό ἁ­μάρ­τη­μα της εἶ­ναι ἐ­ντε­λῶς ἄλ­λο, εἶ­ναι τό ἴ­δι­ο μέ τό προ­πα­το­ρι­κό εἰς τό ὁ­ποῖ­ο ἐ­νέ­χε­ται ὅ­λη η ἀν­θρω­πό­τη­τα. Εἶ­ναι τό ἁ­μάρ­τη­μα τῆς Γνώ­σε­ως. Εἶ­ναι ἡ χρε­ω­κο­πί­α τῆς ἀν­θρώ­πι­νης σο­φί­ας, ἕ­να­ντι τῆς ὁ­ποί­ας ὁ Θε­ός <<ἐ­ξε­λέ­ξα­το τά μω­ρά τοῦ κό­σμου ἵ­να τούς σο­φούς κα­ται­σχύ­νη, καί τά ἀ­σθε­νῆ τοῦ κό­σμου ἵ­να κα­ται­σχύ­νη τά ἰ­σχυ­ρά, καί τά ἀ­γε­νῆ τοῦ κό­σμου καί τά ἐ­ξου­θε­νη­μέ­να καί τά μή ὄ­ντα, ἵ­να τά ὄ­ντα κα­ταρ­γή­ση>> γι­ά νά <<μή καυ­χή­ση­τε πᾶ­σα σάρ­ξ ἐ­νώ­πι­ον τοῦ Θε­οῦ>> (Α΄Κορ. 27-29).

   Στό ἴ­δι­ο αὐ­τό τρο­πά­ρι­ο τῆς Κα­σι­α­νῆς ὅ­που ὁ λυ­ρι­σμός καί ἡ με­τα­φυ­σι­κή του με­ταρ­σί­ω­ση εἶ­ναι ἀ­πα­ρά­μιλ­λα, μι­ά ἄλ­λη με­γά­λη ἁ­μαρ­τω­λή τῆς Γνώ­σε­ως, ἡ Εὔ­α, ἐμ­φα­νί­ζε­ται νά κα­τα­λαμ­βά­νε­ται ἀ­πό φό­βο καί τρό­μο ὅ­ταν ἀ­κού­η τό ἦ­χο τοῦ μυ­στη­ρί­ου <<καί τρό­μῳ τοῖς ὠ­σίν ἠ­χη­θεῖ­σα τῷ φό­βῳ ἐ­κρύ­βῃ!!>>

   Ἀ­τυ­χῶς, ἡ στε­νό­τη­τα τοῦ χώ­ρου δέν ἐ­πι­τρέ­πει ἐ­κτε­νεῖς ἀ­να­φο­ρές γύ­ρω ἀ­πό τήν προ­σω­πι­κό­τη­τα τῆς Κα­σι­α­νῆς, ὅ­που ἡ ἱ­στο­ρί­α, ἡ πα­ρά­δο­ση καί ὁ θρύ­λος συ­μπλέ­κο­νται μέ τέ­τοι­ο τρό­πο, πού κα­θι­στοῦν πο­λύ δύ­σκο­λο ἄν ὄ­χι ἀ­δύ­να­το νά δι­α­χω­ρι­στοῦν τά ἱ­στο­ρι­κά ἀ­πό τά ἄλ­λα στοι­χεῖ­α, ὥ­στε νά μή μπο­ρῆ ἀ­κό­μα ἡ ἱ­στο­ρι­κή ἔ­ρευ­να νά δι­α­φορ­φώ­ση τή πρα­γμα­τι­κή προ­σω­πι­κό­τη­τα τῆς δι­ά­ση­μης αὐ­τῆς γυ­ναί­κας, ἀ­παλ­λα­γμέ­νη ἀ­πό θρύ­λους.

   Ἔ­στω ὅ­μως καί ἀ­πό τή συ­νο­πτι­κή αὐ­τή σκι­α­γρά­φη­ση, προ­βάλ­λε­ται ἡ με­γα­λει­ώ­δης καί ἀ­κτι­νο­βο­λοῦ­σα δι­ά μέ­σου τῶν αἰ­ώ­νων μορ­φή της, πού τό μο­να­δι­κό ποι­η­τι­κό της ἄν­θος στήν  ἐκ­κ­λη­σι­α­στι­κήν ὑ­μνο­λο­γί­α, δέν θά παύ­ση πο­τέ νά δο­νῆ τίς πο­νε­μέ­νες ψυ­χές, ἀλ­λά καί τούς θό­λους ὅ­λων τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν τό βρά­δυ τῆς Μεγ. Τρί­της.

   Στό πρό­σω­πο της ἀ­ντι­προ­σω­πεύ­ε­ται ὅ­λη ἡ πά­σχου­σα καί με­τα­νο­οῦ­σα ἀν­θρω­πό­τη­τα. Ἡ πρά­ξη τῆς προ­σω­πο­ποι­η­μέ­νης ἁ­μαρ­τω­λοῦ, ἔ­χει συ­γκι­νί­σει μέ­χρι τά κα­τά­βα­θα τήν ψυ­χή τῆς Κα­σι­α­νῆς. Πο­νᾶ καί πά­σχει μα­ζί της. Θρη­νεῖ καί ὀ­δύ­ρε­ται μα­ζί της. Ὅ­λα αὐ­τά δι­α­κρί­νο­νται μέ­σα στίς ὑ­πέ­ρο­χες ἐ­ναλ­λασ­σό­με­νες νο­η­μα­τι­κές στρο­φές τοῦ κα­τα­νυ­κτι­κοῦ αὐ­τοῦ τρο­πα­ρί­ου, πού ἡ εὐ­ερ­γε­τι­κή του ἐ­πί­δρα­ση στή ψυ­χή τοῦ ἀ­κρο­α­τή, -ἐ­άν εἶ­ναι δέ­κτης κα­λός- ἀ­να­πό­φευ­κτα θά τόν κά­νη νά νοι­ώ­ση, ὅ­τι οἱ 116 λέ­ξεις πού ἀ­πο­τε­λοῦν τό με­λω­δι­κό αὐ­τό με­γα­λούρ­γη­μα τόν ἀ­πα­λύ­νουν ψυ­χι­κά καί τόν ὑ­πο­βο­η­θοῦν νά με­τέ­χη ἐ­ντο­νώ­τε­ρα στή μυ­στα­γω­γί­α τῶν λέ­ξε­ων καί στή συ­νέ­χει­α νά ἀ­νε­βαί­νουν ὡς εὐ­ῶ­δες θυ­μί­α­μα πρός τόν οὐ­ρά­νι­ο Πα­τέ­ρα μας.

   Δέν θά ἦ­ταν λοι­πόν ὑ­περ­βο­λή ἄν λέ­γα­με ὅ­τι τό ὡ­ραῖ­ο καί μέ πο­λύ ποι­η­τι­κή συ­γκί­νη­ση γραμ­μέ­νο αὐ­τό τρο­πά­ρι­ο τῆς Κα­σι­α­νῆς, ἔ­χει ἀ­να­δει­χθῆ, ὅ­πως ἀ­κρι­βῶς καί ὁ νι­κη­τή­ρι­ος παι­ά­νας τοῦ μεσ­αι­ω­νι­κοῦ μας ἐ­θνι­κοῦ βί­ου πρός τήν Ὑ­πέρ­μα­χο Στρα­τη­γό, τήν Πα­να­γί­α, ἀ­πό τούς ἐ­θνι­κο­θρη­σκευ­τι­κούς ἐ­κεί­νους δε­σμούς, πού συ­γκρά­τη­σαν ἀ­δι­α­φι­λο­νί­κη­τα τόν Ἑλ­λη­νι­σμό.

   Καί τήν Κα­σι­α­νή ὅ­μως, ἀ­νέ­δει­ξε τό τρο­πά­ρι­ο αὐ­τό, ἔν­δο­ξη καί ἀ­θά­να­τη σέ ὅ­λους τούς αἰ­ῶ­νες, δι­ό­τι συ­γκε­ντρώ­νει κά­τω ἀ­πό τούς θό­λους χι­λι­ά­δων Να­ῶν, πλη­θώ­ρα Ὀρ­θο­δό­ξων Χρι­στι­α­νῶν, στή πε­ρί­ο­δο τῆς Μεγ. Ἐ­βδο­μά­δος. Εἶ­ναι ἡ ἠ­ρω­ί­δα πολ­λῶν ὁ­ρα­μά­των, δι­η­γη­μά­των καί ποι­η­μά­των, ὁ δέ Κ. Πα­λα­μᾶς, σέ ἕ­να ἀ­πό τά ὡ­ραι­ό­τε­ρά του θρη­σκευ­τι­κά ποι­ή­μα­τα, ἀ­φι­ε­ρώ­νει στήν ποι­ή­τρι­α τοῦ <<Κύ­ρι­ε ἡ ἐν πολ­λαῖς ἁ­μαρ­τί­ες πε­ρι­πε­σοῦ­σα γυ­νή>> ὅ­που ἡ <<Κα­σι­α­νή>> του ἀρ­χί­ζει μέ τούς στί­χους·

<<Κύ­ρι­ε, γυ­ναί­κα ἁ­μαρ­τω­λή. Πολ­λά, πολ­λά, θο­λά, βα­ρι­ά τά κρί­μα­τά μου. Μά, ὥ Κύ­ρι­ε, πῶς ἡ θε­ό­της Σου μη­λᾶ με­σ’ τήν καρ­δι­ά μου.>>

   Μέ τή θαυ­μά­σι­ά της ποί­η­ση, τίς ὡ­ραῖ­ες ἐ­μνεύ­σεις, τίς ὑ­ψη­λές πτή­σεις καί τήν ὑ­πέ­ρο­χη δι­α­τύ­πω­ση στο­χα­σμῶν πού εἶ­ναι βα­θυ­στό­χα­στοι, πρώ­τη καί μό­νη ἀ­πό τίς γυ­ναῖ­κες τῶν μέ­σων χρό­νων κα­τά­κτη­σε ἡ Κα­σί­α τίς κο­ρυ­φές τοῦ Ἑ­λι­κῶ­νος καί ἀ­πό­κτη­σε ὑ­ψη­λό­τε­ρη πε­ρι­ω­πή ἀ­πό ὀ­ποι­α­δή­πο­τε τοῦ κό­σμου βα­σί­λισ­σα. Ἡ λα­μπρή πνευ­μα­τι­κή της δη­μι­ουρ­γί­α τῆς προ­σέ­φε­ρε τό ἀ­μα­ρά­ντι­νο στε­φά­νι δό­ξης καί ἀ­θα­να­σί­ας πού εἶ­ναι τά μό­να τε­κμή­ρι­α τῆς ζω­ῆς της, πού με­τά τή πα­ρο­δι­κή λάμ­ψη σἄν με­τε­ώ­ρου στήν αἴ­θου­σα τοῦ <<Ἱ­ε­ροῦ Πα­λα­τί­ου>> ἀ­φι­ε­ρώ­θη­κε μέ­χρι τέ­λους της στήν ἀ­τέρ­μο­νη σι­γή τοῦ Μο­να­στη­ρί­ου γι­ά χά­ρη Ἐ­κεί­νου <<πού ἔ­κλι­νεν οὐ­ρα­νούς τῇ ἀ­φά­τῳ Του κε­νώ­σει>> γι­ά νά σώ­ση τήν <<ἐν πολ­λαῖς ἁ­μαρ­τί­αις πε­ρι­πε­σοῦ­σα γυ­νή>> τήν ὁ­ποί­α προ­σω­πο­ποί­η­σε μέ τό ἀ­θά­να­το αὐ­τό τρο­πά­ρι­ο, αὐ­τή ἡ ἴ­δι­α ἡ Κα­σι­α­νή καί πού τό ἐ­πι­σφρά­γι­σε μέ τήν τα­πει­νω­μέ­νη ἐ­πί­κλη­σή της· <<Μή με τήν σήν δού­λην πα­ρί­δης, ὁ ἀ­μέ­τρη­τον ἔ­χων τό ἔ­λε­ος.>>

Published in: on Ἀπριλίου 19, 2011 at 11:14 π.μ.  Comments (2)  

Προσοχή στους προβατόσχημους λύκους.

Δεν θα γράφαμε ποτέ αυτό το άρθρο έχοντας επίγνωση της εποχής που διεξάγουμε και της επιδιώξεως στο να αλλοιωθούν η Ελληνική και Χριστιανική Ορθόδοξη κληρονομιά μας. Πιστεύουμε ότι χρειάζεται πανστρατιά έναντι των σκοτεινών δυνάμεων και των αντίχριστων καινοτομιών που θέλουν να μας εφαρμόσουν.
Και ενώ εμείς (παλαιοεορτολογίτες) συστρατευόμαστε με κάθε άλλη πνευματική και κοινωνική ομάδα, τελευταία διαπιστώνεται, ότι κάποιοι πονηροί καιροσκόποι εκμεταλλεύονται αυτή μας την ταπεινή προσφορά, αποσκοπώντας ποιός ξέρει τί!
Πριν λίγο καιρό και αμέσως μετά την συγκέντρωση στο Σύνταγμα έναντι της Κάρτας του Πολίτη, εφημερίδα ανέφερε το γεγονός προφανώς όπως ήθελαν μερικοί. Καμιά αναφορά στη παρουσία Παλαιοερτολογιτών αν και τουλάχιστον οι μισοί και πλέον από τους συγκεντρωθέντες ανήκαν στην εκκλησία των Παλαιοερτολογιτών. «Απουσία ποιμένων» καί «ποίμνιο χωρίς ποιμένες» ανέφερε η εφημερίδα με παχείς τίτλους παρ’ όλο που ήσαν παρόντες τρείς τουλάχιστον Επίσκοποι του Παλαιού.
Ο Παλαιοημερολογίτικος λαός λοιπόν εκπροσωπήθηκε αρκούντος ικανοποιητικά και με τη συμμετοχή κληρικών και επισκόπων. Το αν δεν έγιναν αντιληπτοί οι Επίσκοποί μας δεν φταίμε εμείς αλλά οι υπεύθυνοι της συγκεντρώσεως που δεν επέτρεψαν να μιλήσει Επίσκοπος μας διότι -καθώς είπαν οι υπεύθυνοι- δεν ήταν παρόν για να μιλήσει και Επίσκοπος του νέου ημερολογίου!  Δηλαδή επειδή οι Νεοημερολογίτες επίσκοποι λουφάζουν, αποστόμωσαν και τούς αγωνιστές και ευθαρσείς Επισκόπους του Παλαιού.
Καθένας μας λοιπόν δικαιούται να σκεφτεί. Η στάση τους αυτή τί να σημαίνει;  Ποιόν εκπροσωπούν και ποιόν προσπαθούν να καλύψουν;
Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε περισσότερες αποκαλυπτικές αλήθειες αλλά σταματούμε προς το παρόν εδώ. Εμείς προτρέπουμε τον λαό που μας ακολουθεί, να παρευρίσκεται στις συγκεντρώσεις αλλά να έχουν υπ’ όψη τους του κάθε είδους προβατόσχημους λύκους και ότι έχουμε μάθει από προδοσίες και λυκοφιλίες.
Ο λαός δεν θα γίνει το ελατήριο πιέσεως των όποιων φιλοδοξιών τους όπως κατά το παρελθόν.

Περί τοῦ Μεγάλου Κανόνος και τοῦ ἈκαθίστουὝμνου.

     Κατά τήν περίοδο τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, διακρίνουμε δύο ἐκτενεῖς ἀκολουθίες, οἱ ὁποῖες ψάλλονται κατά τήν Ε΄ ἐβδομάδα τῶν Νηστειῶν.
   Τήν Τετάρτη ἑσπέρας, τελοῦμε τήν ἀκολουθία τοῦ Μ. Κανόνος, ἐνῶ τήν  Παρασκευή ἑσπέρας τήν ἀκολουθία τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου.

   Ὁ Μ. Κανόνας εἶναι ποίημα τοῦ Ἁγ. Ἀνδρέα, Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης, ἑνός ἐκ τῶν ἐπισημοτέρων ὑμνογράφων τῆς Ἐκκλησίας μας. (Η΄ αἰών.) Ὁ Κανόνας λέγεται Μέγας, τόσο γιά τήν ποσότητα τῶν τροπαρίων, ὅσο καί γιά τό θαυμάσιο καί κατανυκτικό αὐτοῦ ὕφος.
   Τό περιεχόμενο του εἶναι ἕνα ἀπάνθισμα ἀπό τήν Ἱερά Ἱστορία τῆς Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης. Ὁ  μελίρρυτος ὑμνογράφος, συνέλεξε παραδείγματα ἀρετῆς ἀλλά καί κακίας, τῆς μέν πρώτης ἀμειβομένης, τῆς δέ δευτέρας τιμωρουμένης ἀπό τόν Θεόν. Μέ τόν τρόπο αὐτό ἐξάγει ἄριστες συμβουλές καί διδαχές πρός ἀποφυγή τῆς ἁμαρτίας καί ἀπομίμησι τῆς ἀρετῆς.
   Πρέπει νά τονίσουμε ὅμως τό θλιβερό γεγονός πού συμβαίνει σήμερα. Εἰς τήν ἀκολουθία τοῦ Μ. Κανόνος, δυστυχῶς προσέρχονται λίγοι πιστοί -ὡς ἐπί τό πλεῖστον ἠλικιωμένοι- μέ ἀποτέλεσμα ἡ ὡραιοτάτη καί ψυχωφελής αὐτή ἀκολουθία νά μήν εὐρίσκη τήν ἀνάλογη ἀνταπόκρισιν.

   Ἐνδεικτικό τῆς σημερινῆς χλιαρᾶς πνευματικῆς καταστάσεως εἶναι τό τροπάριο πού παραθέτουμε εἰς τήν συνέχεια, ἕνα ἐκ τῶν πολλῶν παρομοίων τοῦ Μ. Κανόνος.

« Ὁ νόμος ἠσθένησεν, ἀργεῖ τό Εὐαγγέλιον, Γραφή δέ πᾶσα ἐν σοί  πα-ρημέληται· Προφῆται ἠτόνησαν, καί πᾶς δικαίου λόγος! Αἱ τραυματίαι σου ὧ ψυχή, ἐπληθύνθησαν, οὐκ ὄντος ἱατροῦ τοῦ ὑγιοῦντός σε.»
——-
   Ὅσον ἀφορᾶ τόν Ἀκάθιστον Ὕμνον,  ἡ ἀκολουθία αὐτοῦ χρονολογῆται ἀπό τό 626 μ.Χ. Τό ἔτος ἐκεῖνο ἡ πρωτεύουσα τοῦ Βυζαντίου ἐπολιορκεῖτο ἀπό τούς Πέρσες καί Ἄραβες. Ὁ κίνδυνος ἁλώσεώς της ἦταν σχεδόν βέβαιος, ὅταν αἴφνης ἠγέρθη ἀνεμοθύελλα μέ ἀποτέλεσμα νά καταστραφῆ ὁ στόλος τῶν πολιορκούντων καί ἔτσι νά ἐλευθερωθῆ ἡ Πόλις.

   Ὁ λαός ἀπέδωσε τήν θαυματουργική ἐπέμβασι ἐκείνη ὡς θείαν ἀντίληψι τῆς μεσιτείας τῆς Θεοτόκου, συνηθροίσθη εἰς τόν Ἱερό Ναό τῶν Βλαχερνῶν καί ἀνέπεμψε πρός Αὐτήν, τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ, τά τῆς νίκης εὐχαριστήρια, ὡς λυτρωθεῖσα ἡ Πόλις τῶν δεινῶν, καθώς λέγει τό γνωστό τροπάριο «Τῇ Ὑπερμάχῳ…».
   Γιά τήν καθιέρωσι τῆς ἑορτῆς συνετέλεσαν καί ἄλλες παρόμοιες εὐεργεσίες τῆς Θεοτόκου, ὅπως τό 670 μ.Χ. ὑπό Κων/νου τοῦ Πωγωνάτου καί τό 866 μΧ. ἐπί Μιχαήλ τοῦ Γ΄.
   Ἀκάθιστος λέγεται, διότι κατά τήν ἑσπέραν ἐκείνη, ὅπου ὁ λαός τῆς Κων/λεως συνήχθη εἰς τόν Ἱ. Ναό τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν, ἀνέπεμψε τόν ὕμνον ὀρθοστάδην, καθ’ ὅλην τήν νύκτα.
   Ἡ ἀκολουθία εἶναι ὁ Ὅρθρος τοῦ Σαββάτου, ψάλλεται ὅμως ἀφ’ ἑσπέρας μετά τοῦ μικροῦ Ἀποδείπνου, πρός χάριν τῶν πιστῶν. Ὁ Κανόνας εἶναι ποίημα τοῦ ὑμνογράφου Ἰωσήφ, οἱ δέ χαιρετισμοί ἀποτελοῦνται ἀπό εἴκοσι τέσσερεις οἴκους, ἀρχικό δέ γράμμα ἑνός ἐκάστου εἶναι τά κατά σειρά γράμματα τῆς ἀλφαβήτου. Συνετάχθησαν οὖτοι μᾶλλον ὑπό τοῦ Γεωργίου τοῦ Πισιδίου καί ὄχι ὑπό τοῦ Πατριάρχου Σεργίου καθώς ὑποστηρίζεται ἀπό ὁρισμένους.
   Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, ἴσως δέν χαρακτηρίζεται γιά τήν κατανυκτικότητά του, ὅπως ὁ Μ. Κανόνας, ἀλλά διακρίνεται γιά τό χαρμόσυνο καί μεγαλοπρεπές ὕφος του.
Published in: on Μαρτίου 19, 2011 at 1:01 μ.μ.  Σχολιάστε  
%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: