Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 (Τό ἄρθρο λάβαμε ἀπό τό περιοδικό “Ν.Π.Ε.”)
     Ὅ­λοι θά ἔ­χου­με πα­ρα­τη­ρή­σει εἰς τήν Εὐ­αγ­γε­λι­κή πε­ρι­κο­πήν τῆς Κυ­ρι­α­κῆς πρό τῆς Χρι­στοῦ γεν­νή­σε­ως, νά ἀ­να­φέ­ρο­νται μί­α σει­ρά πολ­λῶν καί δυ­σγνώ­στων ὀ­νο­μά­των, ἀ­πο­τε­λού­ντων τό γε­νεα­λο­γι­κόν δέν­δρον τοῦ Κυ­ρί­ου ἡ­μῶν Ἰ. Χρι­στοῦ, προ­κει­μέ­νου νά κα­τα­δει­χθῆ, ἡ ἐκ σπέρ­μα­τος Ἀ­βρα­άμ, καί ἐκ γέ­νους Δα­βίδ, κα­τα­γω­γή Αὐ­τοῦ.
   Κρί­νο­μεν λοι­πόν εὔ­λο­γον, νά ἑρ­μη­νεύ­σω­με τά ὀ­νό­μα­τα αὐ­τά πού ἀ­να­φέ­ρο­νται, τούς προ­γό­νους τοῦ Κυ­ρί­ου ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, πρός γνῶ­σιν τῶν ἀ­να­γνω­στῶν μας.
    Α­ΒΡΑ­ΑΜ. Λέ­ξις ἐ­βραϊ­κή, ἡ ὁ­ποί­α πα­ρά­γε­ται ἐκ τῶν λέ­ξε­ων αβ=πα­τήρ, ραβ=μέ­γας καί χα­μόν=πλῆ­θος λα­οῦ. Ἡ σύν­θε­τος αὐ­τή λέ­ξις Ἀ­βραβ­χα­μόν, συ­ναι­ρού­με­νη μᾶς δί­δει τήν ση­με­ρι­νή μορ­φήν της Ἀ­βρα­χάμ πού ση­μαί­νει πα­τήρ με­γά­λου πλή­θους λα­οῦ. Οἱ Ο´  με­τέ­φρα­σαν τήν λέ­ξιν εἰς τήν Ἑλ­λη­νι­κήν γλῶσ­σαν Ἀ­βρα­άμ. Τό ὄ­νο­μά του ἀρ­χι­κῶς ἦ­το Ἄ­βραμ, σύν­θε­το καί αὐ­τό ἐκ τῶν ἐ­βραϊ­κῶν λέ­ξε­ων Ἀβ =πα­τήρ καί ράμ=ὑ­ψη­λός, ὡς μέ­γας Πα­τρι­άρ­χης δέ καί ἱ­δρυ­τής τοῦ Ἰσ­ρα­η­λι­τι­κοῦ ἔ­θνους, με­το­νο­μά­σθη Ἀ­βρα­άμ.
Ι­ΣΑ­ΑΚ. Ἐκ τῆς  ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως γι­τσε­χάκ πού ση­μαί­νει γε­λα­στι­κός (ἐκ τοῦ ρή­μα­τος τσα­χάκ=γελῶ). Οὕ­τως ὀ­νο­μά­ζε­το ὁ υἱ­ός τοῦ Ἀ­βρα­άμ καί τῆς Σά­ρα, ὅ­ταν ὁ πα­τήρ του ἦ­το 100 ἐ­τῶν καί ἡ μή­τηρ του 90, οὖ­σα πρό­τε­ρον στεῖ­ρα.
Ι­Α­ΚΩΒ. Ἡ Ἐ­βραϊ­κή λέ­ξις γι­α­κόβ ση­μαί­νει ἀ­πα­τε­ών, συ­κο­φά­ντης. Ἰ­α­κώβ ὀ­νο­μά­ζε­το ὁ υἱ­ός τοῦ Ἰ­σα­άκ, ὁ ὀ­ποῖ­ος ἐ­ξα­πά­τη­σε τόν ἀ­δελ­φόν του Ἠ­σαῦ, καί ἔ­λα­βε τά πρω­το­τό­κι­α αὐ­τοῦ.
    Ι­ΟΥ­ΔΑΣ. Ἐκ τῆς ἐ­βραϊκ. λέ­ξε­ως γι­ε­χου­δά, ἤ­τοι ἔν­δο­ξος. Οὖ­τος ὑ­πῆρ­ξε ὁ τέ­ταρ­τος υἱ­ός τοῦ Ἰ­α­κώβ, γεν­νη­θείς ἐκ τῆς Λεί­ας. Ὁ Πα­τρι­άρ­χης αὐ­τός δι­ε­κρί­θη ἐκ τῶν λοι­πῶν ἀ­δελ­φῶν του, δι­ό­τι ἐξ αὐ­τοῦ κα­τή­γο­ντο οἱ βα­σι­λεῖς καί αὐ­τός ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός.
ΦΕ­ΡΕΣ. Ἐκ τοῦ ἐ­βραϊ­κοῦ ρή­μα­τος φα­ράτ­ς πού ση­μαί­νει κλά­σις, θλά­σις. Τό ὄ­νο­μα αὐ­τό ἔ­λα­βε ὁ υἱ­ός τοῦ Πα­τρι­άρ­χου Ἰ­ού­δα, τόν ὁ­ποῖ­ον ἐ­γέ­νη­σε ἐκ τῆς νύμ­φης του Θά­μαρ. Οὖ­τος ἦ­το δύ­δι­μος ἀ­δελ­φός τοῦ Ζα­ρά πού ση­μαί­νει ὁ ἀ­να­τέλ­λων. Πε­ρισ­σό­τε­ρα πε­ρί ἐνδιαφερούσας ταύτης γεν­νή­σε­ως τῶν Φα­ρές καί Ζα­ρά, δύ­να­νται οἱ ἀ­να­γνώ­σται μας νά εὔ­ρουν εἰς τό βι­βλί­ο τῆς γε­νέ­σε­ως κεφ. Λη´.Ἐ­κεῖ θά πλη­ρο­φο­ρη­θοῦν καί πε­ρί τῆς ὀ­νο­μα­το­δο­σί­ας τοῦ Φα­ρές. 
ΕΣ­ΡΩΜ. Ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς χε­τσρόμ, πού ση­μαί­νει ἄλ­μα. Ἀλ­λοῦ εἰς τήν Ἁγ. Γρα­φήν εὐ­ρί­σκε­ται καί ὡς Ἀσ­ρώμ. Ἧ­το υἱ­ός τοῦ Φα­ρές καί ἀρ­χη­γός ὁ­μά­δος.
Α­ΡΑΜ. Εἰς τήν ἐ­βραϊ­κήν ράμ μέ τήν πρό­σθε­σιν τοῦ α, ση­μαί­νει ὑ­ψω­μέ­νος, ὡς πα­ρά­γω­γον ἐκ τῆς λέ­ξε­ως ρούμ. Ὑ­πῆρ­ξε υἱ­ός τοῦ ἀ­νω­τέ­ρω Ἐσ­ρώμ.
Α­ΜΙ­ΝΑ­ΔΑΒ. Σύν­θε­το ὅ­νο­μα ἐκ τῶν ἐ­βραϊ­κῶν λέ­ξε­ων α­μι=λα­ός μου, καί να­δίβ=πρό­θυ­μος, δη­λα­δή ὁ πρό­θυ­μος λα­ός μου. Ἦ­το υἱ­ός τοῦ Ἀ­ράμ.
ΝΑ­ΑΣ­ΣΩΝ. Ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως να­χασ­σών ἤ­τοι δρά­κων, ὄ­φις. Οὕ­τως ὀ­νο­μά­σθη ὁ υἱ­ός τοῦ Ἀ­μι­να­δάβ, ἦ­το δέ γαμ­βρός ἐξ ἀ­δελ­φῆς τοῦ Ἀρ­χι­ε­ρέ­ως Ἀ­α­ρών καί ἄρ­χων τῆς φυ­λῆς τοῦ Ἰ­ού­δα, τῆς πα­ρα­τα­χθεί­σης κύ­κλῳ τῆς Σκη­νῆς τοῦ Μαρ­τυ­ρί­ου.
ΣΑΛ­ΜΩΝ. Ση­μαί­νει εἰ­ρη­νι­κός. Πα­ρά­γε­ται δέ ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως σα­λάμ=εἰ­ρή­νη. Ἦ­το υἱ­ός τοῦ Να­α­σών καί ἐ­νυμ­φεύ­θη τήν Ρα­χάβ.
ΒΟ­ΟΖ. Προ­έρ­χε­ται ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως βο­άτ­ζ καί ση­μαί­νει ἄν­θρω­πος δυ­να­τός, ἀν­δρεῖ­ος. Οὕ­τως ὀ­νο­μά­σθη ὁ υἱ­ός τοῦ Σαλ­μών.
Ω­ΒΗΔ. Ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως ὠ­βέδ, ἡ ὁ­ποί­α ἑρ­μη­νεύ­ε­ται θε­ρά­πων, ὑ­πη­ρέ­της. Προ­έρ­χε­ται ἐκ τοῦ ρή­μα­τος ἀ­βάδ=ὑ­πη­ρε­τῶ. Ἦ­το υἱ­ός τοῦ ἀ­νω­τέ­ρω Βο­όζ.
Ι­ΕΣ­ΣΑΙ. Υἱ­ός τοῦ Ὠ­βήδ. Εἰς τήν ἐ­βραϊ­κήν ἐκ­φω­νεῖ­ται γισ­σά ἐκ τοῦ ρή­μα­τος γι­ασ­σάχ, πού ση­μαί­νει ὑ­πάρ­χων. Ἐκ τῆς οἰ­κο­γε­νεί­ας αὐ­τοῦ, προ­έρ­χε­ται κα­τ’ εὐ­θεί­αν ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός κα­θώς προ­ε­κή­ρυ­ξε ὁ προφ.Ἠ­σαΐ­ας·<>(Ἠσ.ι­α´1).
ΔΑ­ΒΙΔ. Λέ­ξις ἐ­βραϊ­κή προ­ερ­χο­μέ­νη ἐκ τοῦ δόδ πού ση­μαί­νει ἀ­γα­πη­τός ἤ ἐκ τοῦ ρήμ.δα­βάδ=ἀ­γα­πῶ. Οὗ­τος ἦ­το ὁ νε­ώ­τε­ρος υἱ­ός τοῦ Ἰ­εσ­σαί, ἐκ τοῦ γέ­νους δέ αὐ­τοῦ ἐ­γεν­νή­θη ὁ Κύ­ρι­ος ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, ἐξ οὕ καί ἐ­κα­λεῖ­το <>. Ποι­μήν ὅν, κα­τά θεί­αν βού­λη­σιν ἐ­χρί­σθη βα­σι­λεύς.
ΣΟ­ΛΟ­ΜΩΝ. Κα­τά τήν ἐ­βραϊ­κήν δι­ά­λε­κτον σε­λο­μόχ, ση­μαί­νει εἰ­ρη­νι­κός. Οὕ­τως ὀ­νο­μά­ζε­το ὁ υἱ­ός τοῦ Βα­σι­λέ­ως Δα­βίδ, ἐκ τῆς γυ­ναι­κός τοῦ Οὐ­ρί­ου, Βηρ­σα­βε­έ. Συ­νέ­γρα­ψε πολ­λά σο­φά κεί­με­να.
ΡΟ­ΒΟ­ΑΜ. Σύν­θε­τος ἐ­βραϊ­κή λέ­ξις, προ­φε­ρο­μέ­νη ρε­χα­βε­άμ ἐκ τοῦ ρήμ. ρα­χάβ= ἐ­πε­κτεί­νω καί τοῦ άμ=λα­ός. Ἦ­το υϊ­ός τοῦ Βα­σι­λέ­ως Σο­λο­μῶ­ντος καί δι­ά­δο­χος αὐ­τοῦ. Ὀ­νο­μά­σθη οὕ­τως μέ τήν ἐλ­πί­δα ἐ­πε­κτά­σε­ως τοῦ βα­σι­λεί­ου πού ἔ­λα­βε ἐκ τοῦ πα­τρός του, τό ὁ­ποῖ­ο ὅ­μως ἀ­ντι­θέ­τως ἐπι­μίκρυ­νε. Κα­θη­ρέ­θη ἐκ τοῦ βα­σι­λι­κοῦ ἀ­ξι­ώ­μα­τος λό­γῳ τοῦ σκλη­ροῦ αὐ­τοῦ χα­ρα­κτῆ­ρος.
Α­ΒΙ­Α. Προ­έρ­χε­ται ἐκ τῶν λέ­ξε­ων ἀ­βι=πα­τήρ μου καί γε­χο­βά=Θε­ός. Κα­τά σύ­μπτι­ξιν ἐκ­φω­νεῖ­ται κα­τά τήν ἐ­βραϊ­κήν γλῶσ­σαν α­βι­γι­άχ πού ση­μαί­νει πα­τήρ μου ὁ Θε­ός. Ἐ­βα­σί­λευ­σε ἐ­πί τρί­α ἔ­τη, ἀ­ντί τοῦ πα­τρός του Ρο­βο­άμ, κα­τέ­στη δέ θρι­αμ­βευ­τής εἰς τήν μά­χην κα­τά τοῦ Ἰ­ε­ρο­βο­άμ.
Α­ΣΑ. Υἱ­ός καί δι­ά­δο­χος τοῦ Βασ. Α­βι­ά. Ἀ­σά εἰς τήν ἐ­βραϊ­κήν ση­μαί­νει θε­ρα­πευ­τής. Ἀρ­χι­κῶς ὑ­πῆρ­ξε δί­και­ος καί θε­ο­σε­βής. Ἐ­πί τῆς Βα­σι­λεί­ας αὐ­τοῦ ἐ­κα­θα­ρί­σθη ἡ Ἰ­ε­ρου­σα­λήμ ἐκ τῶν εἰ­δώ­λων. Ἀρ­γό­τε­ρον ὅ­μως ἐ­γέ­νε­το ἀ­σε­βής ἐ­νώ­πι­ον τοῦ Θε­οῦ.
Ι­Ω­ΣΑ­ΦΑΤ. Ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως γε­χο­σε­φάτ πού ση­μαί­νει ὁ Θε­ός εἶ­ναι κρι­τής. Ἐ­βα­σί­λευ­σε με­τά τόν πα­τέ­ραν αὐ­τοῦ Ἀ­σά, καί θε­ω­ρεῖ­ται ὁ πλέ­ον εὐ­σε­βής καί ἐ­νά­ρε­τος Βα­σι­λεύς τοῦ Ἰ­ού­δα.
Ι­Ω­ΡΑΜ. Ἡ σύν­θε­τος ἐ­βραϊ­κή λέ­ξις γεχοράμ, προέρχεται ἐκ τοῦ γε­χο­βά=Θε­ός καί ράμ=ὕψι­στος, καί σημαίνει ὁ Θεός εἶναι ὕψιστος. Ὑ­πῆρ­ξε υἱ­ός καί δι­ά­δο­χος τοῦ Βα­σι­λέ­ως Ἰ­ω­σα­φάτ, χώ­ρις ὅ­μως νά τόν δι­α­κρί­νη ἡ ἀ­ρε­τή καί εὐ­σέ­βει­α ἐ­κεί­νου. Ἐ­νυμ­φεύ­θη γυ­ναί­κα ἐκ τῆς ἀ­σε­βούς οἰ­κο­γε­νεί­ας τῶν Ἀ­χα­άβ, κα­τήρ­γη­σε τήν λα­τρεί­αν πρός τόν ἀ­λη­θι­νόν Θε­όν καί κα­θι­έ­ρω­σε τήν πί­στιν εἰς τόν Βά­αλ, δι­ά τήν ἐ­πι­βο­λή τῆς ὁ­ποί­ας δι­έ­πρα­ξε πλή­στα κα­κουρ­γή­μα­τα.
Ο­ΖΙ­ΑΣ. Οὕ­τως με­τα­φρά­ζουν οἱ Ο´  τό ἐ­βραϊ­κόν ὄ­νο­μα οὐ­τσι­γι­άχ, πού εἶ­ναι σύν­θε­το ἐκ τῶν λέ­ξε­ων οὐ­τσι = ἱ­σχύς καί γι­άχ (συ­γκο­πήν τοῦ γι­ε­χο­βά)=Θε­ός. Εἰς τήν Ἑλ­λη­νι­κή ἀ­πο­δί­δε­ται, δύ­να­μις τοῦ Θε­οῦ ἤ δύ­να­μίς μου ἔ­στω ὁ Θε­ός. Θά πρέ­πει ἐ­δῶ νά ση­μει­ώ­σου­με ὅ­τι ὁ Ὀ­ζί­ας δέν εἶ­ναι ἀ­π’ εὐ­θεί­ας υἱ­ός τοῦ Ἰ­ω­ράμ, ὅ­πως προ­φα­νῶς πα­ρου­σι­ά­ζε­ται εἰς τήν εὐ­αγ­γε­λι­κήν πε­ρι­κο­πήν, ἀλ­λά υἱ­ός τοῦ Ἀ­μα­σί­α. Ἡ γε­νεα­λο­γική σειρά, ἔ­χει ὡς ἐ­ξῆς. Τόν Βασ. Ἰ­ω­ράμ δι­ε­δέ­χθη ὁ υἱ­ός αὐ­τοῦ Ὀ­χο­ζί­ας, καί τοῦ­τον ὁ υἱ­ός του Ἰ­ωάς. Με­τά τόν Ἰ­ωάς, ἐ­βα­σί­λευ­σε ὁ Ἀ­μα­σί­ας, δι­ά­δο­χος δέ αὐ­τοῦ ἐ­γέ­νε­το ὁ υἱ­ός του Ὀ­ζί­ας, τόν ὁ­ποῖ­ον ἀ­να­φέ­ρει ἐ­δῶ ὁ Εὐ­αγ­γε­λι­στής Ματ­θαῖ­ος, ὡς δι­ά­δο­χον τοῦ Ἰ­ω­ράμ. Προ­φα­νῶς ὁ Εὐ­αγ­γε­λι­στής ὑ­περ­πή­δη­σε τούς πρό τοῦ Ὀ­ζί­α τρεῖς Βα­σι­λεῖς, λό­γῳ τῆς ἀ­σε­βεί­ας αὐτῶν.
Ι­ΩΑ­ΘΑΜ. Ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως γι­όα­ταμ πού ση­μαί­νει τέ­λει­ος. Ἦ­το υἱ­ός τοῦ Βα­σι­λέ­ως Ὀ­ζί­α καί δι­ά­δο­χός του. Ὁ Βασ. Ἰ­ωά­θαμ ὑ­πῆρ­ξε εὐ­σε­βέ­στα­τος καί ἐ­νά­ρε­τος ἄν­θρω­πος.
Α­ΧΑΖ. Ση­μαί­νει κτή­τωρ ἤ κά­το­χος, ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως α­χάτ­ς. Υἱός τοῦ Βασ. Ἰ­ωά­θαμ, δυ­σε­βής ὅ­μως καί εἰ­δω­λο­λά­τρης.
Ε­ΖΕ­ΚΙ­ΑΣ. Οὕ­τως ἑρ­μη­νεύ­ε­ται ἡ ἐ­βραϊ­κή λέ­ξις χι­τσε­κι­γι­άχ, πού ση­μαί­νει δύ­να­μις Θε­οῦ. Ὑ­πῆρ­ξε υἱ­ός καί δι­ά­δο­χος τοῦ Βασ. Ἄ­χαζ, ἀ­ντι­θέ­τως ὅ­μως τοῦ πα­τρός του, ὑπῆρξε ἄν­θρω­πος ἀ­ρε­τῆς, δι­ά τήν ὁ­ποί­αν ἐ­πευ­φη­μί­σθη ὑ­πό τοῦ λα­οῦ του.
ΜΑ­ΝΑΣ­ΣΗΣ. Ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως μα­νεσ­σάχ, πού ση­μαί­νει αὐ­τός πού λη­σμο­νεῖ. Ἦ­το ὁ πρω­τό­το­κος υἱ­ός τοῦ Βασ. Ἐ­ζε­κί­α, ἀλ­λά εἰ­δω­λο­λά­τρης καί θη­ρι­ώ­δης ἕ­να­ντι τῶν ἄλ­λων ἀν­θρώ­πων.
Α­ΜΩΝ. Ση­μαί­νει ἀ­λη­θι­νός, πι­στός. Ὑ­πῆρ­ξε υἱ­ός τοῦ Βασ. Μα­νασ­σῆ, καί δι­ά­δο­χός του εἰς τήν Βα­σι­λεί­αν, χει­ρό­τε­ρος τοῦ πα­τρός του εἰς τήν ἀ­σέ­βει­αν καί κα­κο­ή­θει­αν.
Ι­Ω­ΣΙ­ΑΣ. Εἶναι ἑβραϊ­κή σύν­θε­τος λέ­ξις γι­οσ­σι­γι­άχ, συ­μπτυ­σο­μέ­νη ἐκ τοῦ εσ=πῦρ καί γε­χο­βά=Θε­ός, δύ­να­ται δέ νά ἑρ­μη­νευ­τῆ ὡς πῦρ Κυ­ρί­ου. Ἀ­νῆλ­θε εἰς τόν θρό­νον τοῦ πα­τρός του Ἀ­μών, εἰς ἠ­λι­κί­αν μό­λις 8 ἐ­τῶν. Δω­δε­κα­ε­τής ὅν, ἐ­πέ­δει­ξε τούς εὐ­σε­βεῖς στό­χους του, κα­θα­ρί­σας τήν Ἰ­ε­ρου­σα­λήμ ἐκ τῶν εἰ­δώ­λων, καί κα­θι­ε­ρώ­σας πά­λιν τήν λα­τρεί­αν τοῦ ἀ­λη­θι­νοῦ Θε­οῦ. Γε­νι­κῶς ὑ­πῆρ­ξε εὐ­σε­βέ­στα­τος βα­σι­λεύς, οὖτος δέ με­τά τῶν Δα­βίδ καί Ἐ­ζε­κί­αν, ἐ­θε­ω­ρή­θη­σαν οἱ πλέ­ον εὐ­σε­βέ­στα­τοι βα­σι­λεῖς τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ. Ἐ­φο­νεύ­θη ὑ­πό τοῦ Βα­σι­λέ­ως τῆς Αἰ­γύ­πτου Νε­χα­ώ.
Ι­Ε­ΧΟ­ΝΙ­ΑΣ. Ἐκ τῆς ἐ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως γε­κα­νε­γι­άχ, ἤ­τοι προ­πα­ρα­σκευ­ή τοῦ Θε­οῦ. Ἦ­το υἱ­ός τοῦ Ἰ­ω­σί­α, καί ἐ­βα­σί­λευ­σε με­τά τόν ἀ­δελ­φόν του Ἰ­ωά­χαζ. Τοῦ­τον ἀ­νε­βί­βα­σε εἰς τόν θρό­νον ὁ κα­τα­βι­βά­σας ἐξ αὐ­τοῦ τόν Ἰ­ωά­χαζ, βα­σι­λεύς τῆς Αἰ­γύ­πτου Νε­χα­ώ, με­το­νο­μά­σας αὐ­τόν Ἐ­λι­α­κείμ, καί ἀρ­γό­τε­ρον Ἰ­ωα­κείμ. Ἐ­πί τῆς βα­σι­λεί­ας αὐ­τοῦ, κα­τε­λή­φθη ἡ χώ­ρα του ὑ­πό τοῦ Βα­σι­λέ­ως τῶν Ἀσ­συ­ρί­ων Να­βου­χο­δο­νό­σωρ, ὅ­στις ἠ­χμα­λώ­τη­σε ὅ­λους τούς Ἑβραί­ους καί με­τή­γα­γε αὐ­τούς εἰς Βα­βυ­λῶ­ναν.
ΣΑ­ΛΑ­ΘΙ­ΗΛ. Ἡ ἑ­βραϊ­κή αὐ­τή λέ­ξις προ­έρ­χε­ται ἐκ τῆς σε­α­λε­τι­έλ πού ση­μαί­νει αἴ­τη­σις Θε­οῦ. Οὕ­τως ὀ­νο­μά­ζε­το ὁ υἱ­ός τοῦ Βασ. Ἰ­ε­χο­νί­α, γεν­νη­θείς εἰς Βα­βυ­λώ­ναν.
ΖΟ­ΡΟ­ΒΑ­ΒΕΛ. Εἰς τήν Ἑ­βραϊ­κήν γλῶσ­σαν ἐκ­φέ­ρε­ται τσε­ρου­βα­βέλ καί εἶ­ναι σύν­θε­τος ἐκ τοῦ ρή­μα­τος τσα­ράχ=δι­α­σκορ­πί­σω καί τῆς λέ­ξε­ως βα­βέλ=Βα­βυ­λῶ­να, δύ­να­ται δέ νά ἑρ­μη­νευ­τῆ· ὁ δι­ω­χθείς εἰς Βα­βυ­λῶ­να ἤ πι­ό συ­γκε­κρι­μέ­να ὁ γεν­νη­θείς εἰς Βα­βυ­λῶ­να. Ἦ­το ὁ υἱ­ός τοῦ Σα­λα­θι­ήλ, ὁ ὁ­ποῖ­ος με­τά τήν ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­σιν τῶν Ἑ­βραί­ων ἐκ τῶν Βα­βυ­λω­νί­ων, ὁ­δή­γη­σε τού­τους εἰς τήν χώ­ραν των. Τῇ πρω­το­βου­λί­ᾳ αὐ­τοῦ ἀ­νοι­κο­δο­μή­θη ὁ Να­ός τοῦ Σο­λο­μῶ­ντος.
Α­ΒΙ­ΟΥΔ. Ἐκ τῆς ἑ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως ἀ­βι­χούδ, προ­ερ­χο­μέ­νης ἐκ τοῦ αβ=πα­τήρ καί τοῦ ὀ­νό­μα­τος γι­α­χούδ=Ἰ­ού­δα, δύ­να­ται δέ νά ἑρ­μη­νευ­τῆ· δι­ά τοῦ πα­τρός ἤ πα­τήρ τοῦ Ἰ­ού­δα. Τό ὄ­νο­μα αὐ­τό ἔ­λα­βε ὁ υἱ­ός τοῦ Ζο­ρο­βά­βελ, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἔ­ζη ὅ­λως ἱ­δι­ω­τι­κόν βί­ον, καί ἵ­σως ἐκ τού­του δέν ἀ­να­φέ­ρε­ται εἰς τό βι­βλί­ο τῶν Πα­ρα­λει­πο­μέ­νων.
Ε­ΛΙ­Α­ΚΕΙΜ. Ἡ σύν­θε­τος αὔ­τη ἑ­βραϊ­κή λέ­ξις πα­ρά­γε­ται ἐκ τοῦ ἐλ=Θε­ός καί τοῦ γι­α­κείμ=ἀ­νυ­ψῶ, τό ὄ­νο­μα δέ ἐ­λι­γι­α­κείμ, ἑρ­μη­νεύ­ε­ται ὁ Θε­ός ἀ­νυ­ψοῖ. Οὕ­τως ἐ­κα­λεῖ­το ὁ υἱ­ός τοῦ Ἀ­βι­ούδ. Ἀ­να­φέ­ρε­ται εἰς τό βι­βλί­ον τῆς Ἰ­ου­δίθ ὡς ὁ μέ­γας ἱ­ε­ρεύς Ἰ­ωα­κείμ.
Α­ΖΩΡ.Ἐκ τῆς ἑ­βραϊ­κῆς λέ­ξε­ως ἀ­τσάρ πού ση­μαί­νει βο­η­θός. Ἦ­το υἱ­ός τοῦ ἀ­νω­τέ­ρω Ἐ­λι­α­κείμ.
ΣΑ­ΔΩΚ. Εἰς τήν ἑ­βραϊ­κήν κα­λεῖ­ται τσα­δόκ καί ση­μαί­νει δί­και­ος. Τό ὄ­νο­μα αὐ­τό ἔ­φε­ρε ὁ υἱ­ός τοῦ Ἀ­ζώρ.
Α­ΧΕΙΜ. Ἀ­να­φέ­ρε­ται καί ἀ-κείμ. Οὕ­τως ὀ­νο­μά­ζε­το ὁ υἱ­ός τοῦ Σα­δώκ.
Ε­ΛΙ­ΟΥΔ. Προ­φέ­ρε­ται εἰς τήν Ἑ­βραϊ­κήν γλῶσ­σαν ἐ­λι­χόδ καί εἶ­ναι σύν­θε­τος ἐκ τοῦ ἐλ=Κύ­ρι­ος καί τοῦ χόδ=δό­ξα, ἔ­παι­νος, δύ­να­ται δέ νά ἑρ­μη­νευ­τῆ· ἡ δό­ξα Κυ­ρί­ου. Ἦ­το υἱ­ός τοῦ Ἀ­χείμ.
Ε­ΛΕ­Α­ΖΑΡ. Σύν­θε­τος ἑ­βραϊ­κή λέ­ξις ἐκ τοῦ ἐλ=Κύ­ρι­ος καί ἀ­τσάρ=βο­ή­θει­α, πού πα­ρά­γει τήν λέ­ξιν ἐ­λε­α­τσάρ ἤ­τοι ὁ Κύ­ρι­ος (ὁ Θε­ός) εἶ­ναι βο­η­θός. Ὑ­πῆρ­ξε ὁ υἱ­ός τοῦ Ἐ­λι­ούδ.
ΜΑΤ­ΘΑΝ. Ἡ Ἑ­βραϊ­κή λέ­ξις μα­τάν, ση­μαί­νει δῶ­ρον. Ὀ­νο­μά­ζε­το δέ οὕ­τως ὁ υἱ­ός τοῦ Ἐ­λε­ά­ζαρ.
Ι­Α­ΚΩΒ. Πε­ρί τοῦ ὀ­νό­μα­τος τού­του, βλέ­πε ἀ­νω­τέ­ρω, ὅ­που ἑρ­μη­νεύ­σα­με τό αὐ­τό ὄ­νο­μα τοῦ υἱ­οῦ Ἰ­σα­άκ. Ἐ­κα­λεῖ­το οὕ­τως ὁ υἱ­ός τοῦ Ματ­θάν.
Ι­Ω­ΣΗΦ. Εἰς τήν ἑ­βραϊ­κήν δι­ά­λε­κτον ἐκ­φέ­ρε­ται γι­ο­σέφ. Τό πλή­ρες ὄ­νο­μα εἶ­ναι γε­χο­σέφ, ἐκ τοῦ ρή­μα­τος ἀ­σάφ=αὐ­ξά­νω. Μέ τήν μορ­φήν αὐ­τήν δύ­να­ται νά ἑρ­μη­νευ­τῆ· ἐ­παύ­ξη­σις. Τό ὄ­νο­μα αὐ­τό εἶ­χε ὁ υἱ­ός τοῦ Ἰ­α­κώβ, ὅ­στις ἐ­γέ­νε­το μνή­στωρ τῆς Παρ­θέ­νου καί Θε­ο­τό­κου Μα­ρί­ας, ἐξ ἧς ἐ­γεν­νή­θη ὁ Κύ­ρι­ος ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός.
   Αὕ­τη εἶ­ναι ἡ γε­νεα­λο­γι­κή σει­ρά πού ἀ­να­φέ­ρει ὁ Εὐ­αγ­γε­λι­στής Ματ­θαῖ­ος, προ­κει­μέ­νου νά κα­τα­δεί­ξη ὅ­τι ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, εἶ­χε τήν κα­τα­γω­γήν αὐ­τοῦ ἐκ σπέρ­μα­τος Ἀ­βρα­άμ καί ἐκ γέ­νους Δα­βίδ. Τοῦ­το ἔ­κα­νε ὁ ἀ­νω­τέ­ρω Εὐ­αγ­γε­λι­στής, κα­θό­τι τό Εὐ­αγ­γέ­λι­ον αὐ­τοῦ,  ἀ­πευ­θύ­νε­το κυ­ρί­ως πρός κα­τή­χη­σιν τῶν Ἑ­βραί­ων, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἐ­γνώ­ρι­ζον ἐκ τῶν προ­φη­τῶν ὅ­τι ὁ Μεσ­σί­ας θά κα­τή­γε­το ἐξ Ἀ­βρα­άμ καί Δα­βίδ. Πρός ἀ­πό­δει­ξιν τῶν ἀ­νω­τέ­ρω ὁ Ἱ­ε­ρός Εὐ­αγ­γε­λι­στής φέ­ρει τόν πα­ρό­ντα γε­νο­λο­γι­κόν κα­τά­λο­γον. Σα­φῶς βέ­βαι­α γνω­ρί­ζου­με, ὅ­τι ὁ Κ.ἡ.Ἰ.Χρι­στός δέν ἦ­το υἱ­ός τοῦ Ἰ­ω­σήφ κα­τά σάρ­κα, δι­ό­τι ἐ­γεν­νή­θη ἐξ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, ἀλ­λ’ ἑν­νο­εῖ­το ὡς τοι­οῦ­τος, ὅ­πως ἀ­να­φέ­ρει ὁ Εὐ­αγ. Λου­κᾶς· <<Ὅς ἐ­νο­μί­ζε­το υἱ­ός Ἰ­ω­σήφ….. κ.λ.π.>

Advertisements
Published in: on Δεκεμβρίου 27, 2010 at 10:46 μ.μ.  Σχολιάστε  

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΑΓΟΙ

    Στό Ἀ­πο­λυ­τί­κι­ο τῶν Χρι­στου­γέν­νων ψάλ­λου­με <>, ἐν­νο­ώ­ντας ὁ Ὑ­μνω­δός τούς τρεῖς Μά­γους πού ἦλ­θαν ἀ­πό τήν Ἀ­να­το­λή γι­ά νά προ­σκυ­νή­σουν τόν Χρι­στό. Γι­ά τούς  Μά­γους αὐ­τούς πού πί­στευ­αν στά ἄ­στρα, θά ἀ­σχο­λη­θοῦ­με μέ τό ἄρ­θρο αὐ­τό.
    Στίς θρη­σκεῖ­ες τῶν ἀρ­χαί­ων λα­ῶν τῆς Ἀ­να­το­λῆς, σχε­δόν πά­ντα ὑ­πῆρ­χε ἡ λα­τρεί­α τών ἄ­στρων καί ί­δι­κά τοῦ Ἤ­λι­ου καί τῆς Σε­λή­νης. Ἡ λάμ­ψη τους, ἡ κί­νη­ση τους αλ­λά καί ἡ τά­ξη τους στόν οὐ­ρα­νό, ἔ­κα­νε τούς ἀν­θρώ­πους νά ἀ­πο­δώ­σουν σ’ αὐ­τούς ζω­ή, δύ­να­μη καί γνώ­ση, νά θε­ω­ροῦν βέ­βαι­η τήν ἐ­πιρ­ρο­ή τῶν ἄ­στρων στήν ζω­ή τους, στήν καρ­πο­φο­ρί­α καί γε­νι­κά στήν εὐ­φο­ρί­α τοῦ βί­ου τους. Πρῶ­τος πού ἀμ­φι­σβή­τη­σε αὐ­τή τήν πλα­νε­μέ­νη ἀ­ντί­λη­ψη ἦ­ταν ὁ προ­φή­της Μω­ϋ­σῆς, πού δι­ευ­κρί­νη­σε, ὅ­τι τά οὐ­ρά­νι­α σώ­μα­τα εἶ­ναι καί αὐ­τά δη­μι­ουρ­γή­μα­τα τοῦ Θε­οῦ. Ἐ­πί­σης θέ­λο­ντας νά προ­φυ­λά­ξει τόν λα­όν του ἀ­πό τήν ἐ­πιρ­ρο­ή τῶν ἄλ­λων ἐ­θνῶν, δι­έ­τα­ξε· <> (Δευτ.  δ΄,19) , προ­βλέ­πο­ντας ὁ θε­ό­πνευ­στος προ­φή­της τήν κα­τά και­ρούς πτώ­ση τῶν Ἐ­βραί­ων στή λα­τρεί­α τῶν οὐ­ρα­νί­ων σω­μά­των ὅ­πως τοῦ Βα­άλ, τῆς Ἀ­στάρ­κης καί ἄλ­λων.
    
    Στήν Ἁ­γί­α Γρα­φή πα­ρα­τη­ροῦ­με, ὅ­τι οἱ Ἱ­ε­ροί συγ­γ­ρα­φεῖς, ἀ­πο­δί­δουν αἰ­σθή­σεις στά ἄ­στρα πού αἰ­νοῦν καί δο­ξο­λο­γοῦν τό Θε­ό. Οἱ ἐκ­φρά­σεις αὐ­τές ὅ­μως, δέν ἐν­νο­οῦ­νται κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά, ἀλ­λά με­τα­φο­ρι­κά, καί προ­κει­μέ­νου νά κα­τα­νο­η­θοῦν τά γρα­φό­με­να, ἀ­πό τόν ἀ­πλό λα­ό. Γι­α­τί, ἄν ἑρ­μη­νεύ­α­με κα­τά γράμ­μα, δη­λα­δή ὅ­τι τά οὐ­ρά­νι­α σώ­μα­τα ἔ­χουν αἰ­σθή­σεις καί μέ αὐ­τές ὑ­μνοῦν τόν Θε­ό, τό­τε καί τά δέν­δρα καί ἡ θάλ­λα­σα καί γε­νι­κά ὅ­λα τά ὁ­ρα­τά δη­μι­ουρ­γή­μα­τα τοῦ Θε­οῦ θά ἔπρεπε νά ἔ­χουν αἰ­σθή­σεις καί νά δο­ξο­λο­γοῦν μέ αὐ­τές τόν Θε­ό. Αὐ­τό ὅ­μως δέν εἶ­ναι σω­στό. Σί­γου­ρα λοιπόν μέ μεταφορική ἔννοια ὅ­λα τά δη­μι­ουρ­γή­μα­τα τοῦ Θε­οῦ, ὑ­μνοῦν τόν Θε­ό καί ὑ­πα­κού­ουν σ’ Αὐ­τόν, μά­λι­στα ὁ Ἥ­λι­ος, ἡ Σε­λή­νη καί τά ἄ­στρα, λό­γῳ τῆς φω­τει­νῆς ὡ­ραι­ό­τη­τάς τους, ἀ­να­φέ­ρο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο, γι­α­τί φαί­νε­ται πι­ό­τε­ρο ἡ με­γα­λει­ό­τη­τα τοῦ Θε­οῦ.
   Οἱ τρεῖς Μά­γοι πού ἦρ­θαν ἀ­πό τήν Ἀ­να­το­λή ὅ­πως ἀ­να­φέ­ρε­ται στό Ἱ­ε­ρό Εὐ­αγ­γέ­λι­ο, πρα­γμα­τι­κά σύμ­φω­να μέ τό Ἀ­πο­λυ­τί­κι­ον ἦ­σαν <>, δη­λα­δή λά­τρευ­αν τά ἄ­στρα, πί­στευ­αν σύμ­φω­να μέ τή θρη­σκεί­α τους, ὅ­τι αὐ­τά ἐ­πιρ­ρέ­α­ζαν τούς ἀν­θρώ­πους καί οἱ δι­ά­φο­ρες με­τα­βο­λές τους θε­ω­ροῦ­νταν προ­γνω­στι­κές γι­ά τήν γῆ.
   Ἡ πα­ρά­δο­ση λέ­ει ὅ­τι πα­τρί­δα τους ἦ­ταν ἡ Περ­σί­α. Τήν γνώ­μη αὐ­τή ἐ­νι­σχύ­ει καί τό γε­γο­νός τοῦ χρό­νου πού ἔ­κα­ναν γι­ά νά φθά­σουν στό θεῖ­ο βρέ­φος (πε­ρί­που δύ­ο χρό­νι­α). Ἀ­πό τήν ἐ­πω­νυ­μί­α <> κα­τα­νο­οῦ­με, ὅ­τι ἦ­σαν Ἱ­ε­ρεῖς τῆς θρη­σκεί­ας τῶν Περ­σῶν καί Μή­δων, κα­θώς ἐ­πί­σης καί σο­φοί ἐ­πι­στή­μο­νες ἰ­δι­αί­τε­ρα τῆς Ἀ­στρο­νο­μί­ας. Ποι­ές ὅ­μως ἦ­ταν οἱ θρη­σκευ­τι­κές δο­ξα­σί­ες τῆς θρη­σκεί­ας τῶν Περ­σῶν; Μέ συ­ντο­μί­α ἀ­να­φέ­ρου­με ὅ­τι ἦ­σαν μο­νο­θεϊ­στές, ὁ Θε­ός γι­’ αὐ­τούς,  συμ­βο­λι­ζό­ταν μέ τό φῶς.  Τίς τε­λε­τές τους ἔ­κα­ναν σέ ἀ­νοι­κτούς χώ­ρους, γι­’ αὐ­τό δέν εἶ­χαν Να­ούς, γι­α­τί θε­ω­ρού­σαν προ­σβο­λή καί μεί­ω­ση τῆς με­γα­λο­πρέ­πει­ας τοῦ Θε­οῦ, νά λα­τρεύ­ε­ται αὐ­τός, σέ κλει­στό χῶ­ρο καί νά πε­ρι­ο­ρί­ζε­ται μέ­σα σέ Να­ούς. Πί­στευ­αν ἐ­πί­σης στή ἀ­θα­να­σί­α τῆς ψυ­χῆς, ἀλ­λά ὅ­τι ἡ ψυ­χή ἀ­φού ἔ­φευ­γε ἀ­πό τό σῶ­μα, πή­γαι­νε καί κα­τοι­κοῦ­σε στά ἄ­στρα, οἱ ψυ­χές μά­λι­στα πού ἦ­σαν δι­και­ω­μέ­νες κα­τοι­κοῦ­σαν τόν Ἥ­λι­ο, πού θε­ω­ροῦ­σαν, τόν τό­πο τῶν μα­κα­ρί­ων. Πρίν ὅ­μως νά φθά­σει ἡ ψυ­χή στό Ἥ­λι­ο, ἔ­πρε­πε -ὅ­πως πί­στευ­αν- νά πε­ρά­σει ἀ­πό τίς ἑ­πτά με­ταλ­λι­κές πῦ­λες, κά­θε δέ πύ­λη εἶ­χε δι­α­φο­ρε­τι­κό μέ­ταλ­λο πού ἀ­ντι­στοι­χοῦ­σε σέ ἕ­να πλα­νή­τη. Γι­ά πα­ρά­δει­γμα, ἡ πρώ­τη πύ­λη ὑ­πῆρ­χε στό πλα­νή­τη Κρό­νο, ἡ δεύ­τε­ρη στήν Ἀ­φρο­δί­τη, κ.ο.κ. Ἡ δι­άρ­κει­α αὐ­τῆς τῆς πο­ρεί­ας ἀ­πό πλα­νή­τη σέ πλα­νή­τη μέ­χρι τήν κα­τά­λη­ξη τῆς ψυ­χῆς στόν Ἥ­λι­ο, δι­αρ­κοῦ­σε ἑ­κα­τομ­μύ­ρι­α χρό­νι­α. Τέ­τοι­ες δο­ξα­σί­ες καί πολ­λές ἄλ­λες εἶ­χε ἡ θρη­σκεί­α τῶν Περ­σῶν, τίς ὁ­ποῖ­ες πα­ρα­λή­που­με, δι­ό­τι δέν ἀ­φο­ροῦν τό θέ­μα μας. Πρέ­πει μό­νο νά ποῦ­με, ὅ­τι ἱ­δρυ­τής τῆς θρη­σκεί­ας αὐ­τῆς θε­ω­ρεῖ­ται ἕ­νας ἀ­πό τούς ση­μα­ντι­κό­τε­ρους προ­φῆ­τες τῶν Περ­σῶν πού ὀ­νο­μα­ζό­ταν Ζω­ρο­ά­στρης ἤ Ζα­ρα­τού­στρας, καί ἡ θρη­σκεί­α εἶ­χε τήν ὀ­νο­μα­σί­α Μα­γεί­α ἤ Μα­γι­σμός. Ἐ­πεί­σης αὐ­τό πού πρέ­πει νά γνω­ρί­ζου­με εἶ­ναι ὅ­τι δέν ἔ­χει σχέ­ση ἡ θρη­σκεί­α τοῦ Μα­γι­σμοῦ μέ τήν ση­με­ρι­νή Μα­γεί­α. Οὔ­τε, ἡ ἀ­σχο­λί­α τῶν ση­με­ρι­νῶν μά­γων, ἔ­χει κα­μι­ά σχέ­ση μέ τούς Μά­γους τῆς θρη­σκεί­ας ἐ­κεί­νης. Δι­ό­τι, οἱ ὀ­νο­μα­ζό­με­νοι μά­γοι τῆς θρη­σκεί­ας τῶν Περ­σῶν, σύμ­φω­να μέ τήν θρη­σκεί­α τους,  προ­στά­τευ­αν τό λα­ό τους ἀ­πό τά κα­κά πνεύ­μα­τα καί τήν θε­ρα­πεί­α του ἀ­πό ψυ­χι­κές καί σω­μα­τι­κές ἀ­σθέ­νει­ες, ἐ­νῶ οἱ ση­με­ρι­νοί μά­γοι ἀ­σχο­λοῦ­νται μέ τήν ἐ­πί­κλη­ση τῶν πο­νη­ρῶν πνευ­μά­των γι­ά νά βλά­ψουν ψυ­χι­κά καί σω­μα­τι­κά τούς ἀν­θρώ­πους.  Μά­λι­στα ὑ­πῆρ­χε νο­μο­θε­σί­α γι­ά τούς μά­γους σάν αὐ­τούς τῆς ση­με­ρι­νῆς ἐ­πο­χῆς, πού κα­τα­δι­κά­ζο­νταν καί θα­να­τώ­νο­νταν. Γι­’ αὐ­τό, ἄς προ­σέ­χου­με δι­ό­τι κά­ποι­οι σή­με­ρα ἀ­πό ὀ­λι­γο­μά­θει­α ἤ σκό­πι­μα ταυ­τί­ζουν τούς μά­γους πού προ­σκύ­νη­σαν τόν Χρι­στό μέ τούς μά­γους πού σή­με­ρα χρη­σι­μο­ποι­οῦν μα­γι­κές τέ­χνες, καί συ­νερ­γά­ζο­νται μέ τόν δι­ά­βο­λο, γι­ά νά κά­νουν κα­κό στούς ἀν­θρώ­πους.
    Οἱ ἱ­ε­ρεῖς λοι­πόν ἐ­κεῖ­νοι καί ἐ­πι­στή­μο­νες τῆς Περ­σί­ας, οἱ λε­γό­με­νοι Μά­γοι, ἦρ­θαν στήν Ἰ­ου­δαί­α νά προ­σκυ­νή­σουν τόν γεν­νη­θέ­ντα Χρι­στό. Προ­βάλ­λει ὅ­μως τό ἐ­ρώ­τη­μα. Πῶς γνώ­ρι­ζαν ἐ­κεῖ­νοι οἱ Μά­γοι ὅ­τι θά γεν­νη­θεῖ ἕ­να τό­σο ση­μα­ντι­κό πρό­σω­πο στή Ἰ­ου­δαί­α; Τό πι­ό πι­θα­νό εἶ­ναι ὅ­τι εἶ­χαν πλη­ρο­φο­ρη­θεῖ γι­ά τόν προσ­δο­κώ­με­νο Μεσ­σί­α. Ἡ πλη­ρο­φο­ρί­α αὐ­τή, ἦ­ταν γνω­στή σ’ ὅ­λο τό τό­τε κό­σμο, ἀ­πό με­τα­νά­στες Ἐ­βραί­ους. Αὐ­τό μαρ­τυ­ροῦν πολ­λά κεί­με­να τῆς ἐ­πο­χῆς, ὅ­πως ὁ Ρω­μαῖ­ος συγ­γ­ρα­φέ­ας Σου­η­τώ­νι­ος (67 π.Χ.), πού ἔ­γρα­ψε·  <>. Ὁ ἐ­πί­σης σπου­δαῖ­ος Ρω­μαῖ­ος ἱ­στο­ρι­κός Τά­κι­τος (50 π.Χ.) λέ­ει· <>. Πα­ρό­μοι­ες μαρ­τυ­ρί­ες ἔ­χου­με καί ἀ­πό ἄλ­λους ἱ­στο­ρι­κούς τῆς ἐ­πο­χῆς ἐ­κεί­νης ὅ­πως ὁ Ἰ­ώ­ση­πος καί ὁ Φί­λων. Πρέ­πει λοι­πόν καί οἱ Μά­γοι τῆς Περ­σί­ας νά εἶ­χαν ἰ­δέ­α πε­ρί αὐ­τοῦ, ἔ­τσι τήν ἐμ­φά­νι­ση ἑ­νός ἔ­κτα­κτου ἄ­στρου στόν οὐ­ρα­νό, θε­ώ­ρη­σαν σάν εἴ­δη­ση τῆς γεν­νή­σε­ως τοῦ Μεσ­σί­α. Ἀ­πό ζή­λο λοι­πόν εὐ­λά­βει­α καί ἀ­γά­πη γι­ά τόν γε­νη­θέ­ντα, ξε­κί­νη­σαν ἀ­πό τήν πα­τρί­δα τους καί ὁ­δη­γού­με­νοι ἀ­πό τό ἀ­συ­νή­θι­στο ἄ­στρο, γύ­ρευ­αν τόν τό­πο πού  γεν­νή­θη­κε ὁ Σω­τή­ρας Χρι­στός, γι­ά νά τόν προ­σκυ­νή­σουν.

   Μέ βά­ση τά πα­ρα­πά­νω ὁ ὑ­μνο­γρά­φος τοῦ Ἀ­πο­λυ­τί­κι­ου τῆς ἑ­ορ­τῆς τῶν Χρι­στου­γέν­νων, ἀ­να­φέ­ρει ὅ­τι εἰς τήν θεί­α γἐν­νη­ση, οἱ Μά­γοι τῶν Περ­σῶν, οἱ σο­φοί ἐ­πι­στή­μο­νες <> αὐ­τοί πού θε­ω­ροῦ­σαν τό φῶς τῶν ἄ­στρων σάν τήν εἰ­κό­να τῆς θε­ό­τη­τας, αὐ­τοί, <>, δη­λα­δή ὁ­δη­γή­θη­καν ἀ­πό ἄ­στρο καί δι­δά­χτη­καν νά προ­σκυ­νοῦν πλέ­ον ὄ­χι τόν φυ­σι­κό οὐ­ρά­νι­ο ἀ­στέ­ρα, ἀλ­λά «τόν Ἥ­λι­ο τῆς δι­και­ο­σύ­νης…..».
Published in: on Δεκεμβρίου 14, 2010 at 10:19 μ.μ.  Σχολιάστε  
%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: