Τό ὄραμα τῆς ἐλευθερίας

(Παραθέτουμε δημοσιευθέν ἄρθρο τοῦ  Σεβ/τάτου Μητροπολίτου κ.Χριστοφόρου σχετικό μέ τόν ἐθνικοθρησκευτικόν ἀπελευθερωτικόν ἀγώνα τῶν Ἑλλήνων τοῦ 1821. Τοῦτο κάνουμε, ὥστε νά θαυμάσουμε τό ὕφος και τόν πλοῦτο πού διαθέτει ἡ ὑπέροχη ἑλληνική γλώσσα μας).

÷

Εἰς τά με­γά­λα τῆς ἐ­θνι­κῆς μας ἱ­στο­ρί­ας γε­γο­νό­τα, αἱ μορ­φαί τῶν ὑ­πε­ρό­χων ἀ­γω­νι­στῶν τοῦ 1821, ἀ­πο­τε­λοῦν δη­μι­ουρ­γι­κούς πα­ρά­γο­ντας καί ὁ­ρό­ση­μα φω­τει­νά, ἐ­πί τῆς πο­ρεί­ας τῶν με­τε­γε­νε­στέ­ρων. Ἡ ἀ­κτι­νο­βο­λί­α των, εἰσ­δύ­ει εἰς τά βά­θη τῶν ἑλ­λη­νι­κῶν ψυ­χῶν, δι­α­πε­ρνᾷ τούς ὁ­ρί­ζο­ντας καί προ­σεγ­γί­ζει τό ἄ­πει­ρον. Ἡ Ἑλ­λη­νι­κή φυ­λή ζῇ ἀ­νέ­κα­θεν μέ τούς με­γά­λους ὁ­ραμ­ατι­σμούς τῶν ἀ­γώ­νων καί τῆς αὐ­το­θυ­σί­ας, οἵ­τι­νες ἀ­πο­τε­λοῦν ἐ­πι­τεύ­μα­τα, τά ὁ­ποί­α μό­νον ὁ Δη­μι­ουρ­γός τοῦ κό­σμου καί ἡ ψυ­χή εὐ­γε­νοῦς Γέ­νους ἠ­μπο­ροῦν νά τά ἐ­πι­τύ­χουν. Εἶ­ναι ἐ­πι­τεύ­μα­τα ἑ­ω­θι­νά, συ­νέ­χει­α τῶν με­γά­λων ὁ­ρα­μα­τι­σμῶν καί ὑ­ψη­λῶν ἐ­πι­δι­ώ­ξε­ων. Ἐ­πι­τεύ­μα­τα ἐκ τῶν ὁ­ποί­ων, κο­σμεῖ­ται πλου­σί­ως ἡ Ἐκ­κ­λη­σί­α τοῦ Χρι­στοῦ, καί τά ὁ­ποί­α, εἰς τήν ἱ­ε­ράν τοῦ παν­θέ­ου της πλει­ά­δα, ἔ­χει νά πα­ρου­σι­ά­σῃ τε­ρά­στι­ον <<πε­ρι­κεί­με­νον νέ­φος μαρ­τύ­ρων>>.

Ἡ προ­σω­πι­κό­της των, λαμ­βά­νει ση­μα­σί­αν συμ­βό­λου καί ὁ ἡ­ρω­ϊ­σμός των ἦ­το δρᾶ­σις γε­νε­σι­ουρ­γι­κή, ἐγ­γύ­ζου­σα τά ὅ­ρι­α τοῦ θρύ­λου. Δέν ὑ­πάρ­χει κα­τα­νυ­κτι­κώ­τε­ρον ἱ­στο­ρι­κόν μυ­στή­ρι­ον ἀ­πό τήν με­τε­ώ­ρι­σιν τῆς ἱ­στο­ρί­ας εἰς θρῦ­λον. Καί δέν ὑ­πάρ­χει, ὡ­ραι­ο­τέ­ρα πρα­γμά­τω­σις ἀ­πό τήν ὑ­λο­ποί­η­σιν τοῦ θρύ­λου εἰς ἱ­στο­ρί­αν.

Οἱ συγ­γ­ρα­φεῖς τῆς ἱ­στο­ρί­ας αὐ­τῆς, ὑ­πῆρ­ξαν οἱ γεν­ναῖ­οι εἰς ἡ­ρω­ϊ­σμόν καί αὐ­το­θυ­σί­αν πρό­μα­χοι τῆς Ἐκ­κ­λη­σί­ας καί τοῦ Ἔ­θνους μας, οἵ­τι­νες με­γα­λουρ­γή­σα­ντες ὑ­πό τό ἱ­ε­ρόν λά­βα­ρον τῆς θρη­σκεί­ας τοῦ Να­ζω­ραί­ου, ἀ­πέ­δει­ξαν ὅ­τι ἡ ἀ­πο­στο­λή Του, ἡ δρᾶ­σις Του καί ἡ συμ­βο­λή Του ἐν τῇ Ἐκ­κ­λη­σί­ᾳ, καί τῷ Ἔ­θνει, κα­θώς καί ἡ πρός τήν ἀν­θρω­πό­τη­τα ἐν γέ­νει προ­σφο­ρά Του, ὑ­πῆρ­ξεν ἀ­νε­κτί­μη­τος.

Οἱ ὑ­πέ­ρο­χοι τήν καρ­δί­αν ἀ­γω­νι­σταί τοῦ -21, συ­νε­πί­κνω­σαν ἐν ἑ­αυ­τοῖς τήν ὑ­ψί­στην ἔν­νοι­αν τῆς Πί­στε­ως καί τῆς Πα­τρί­δος καί ἐ­πέ­βαλ­λον τόν σε­βα­σμόν εἰς τήν συ­νεί­δη­σιν τῶν Χρι­στι­α­νῶν, ἀλ­λά καί εἰς ὅ­σους δέν ἐ­δο­κί­μα­σαν <<ἐν δυ­νά­μει τόν λό­γον τοῦ Σταυ­ροῦ>>. Εἰς μί­αν σύγ­χρο­νον ὑ­λι­στι­κήν ἐ­πο­χήν, ἀ­πέ­δει­ξαν δι­ά τοῦ ἀ­πα­ρα­μίλ­λου πα­ρα­δεί­γμα­τός των, ὅ­τι τό ἀ­συ­να­γώ­νι­στον καί ἀ­νε­πα­νά­λη­πτον τῆς ὡ­ραι­ό­τη­τος τοῦ Χρι­στι­α­νι­σμοῦ, κεῖ­ται ἐν τῇ ὑ­περ­τά­τῃ αὐ­το­θυ­σί­ᾳ καί αὐ­τα­παρ­νή­σει, βε­βαι­ώ­σα­ντες δι­ά βί­ου, ὅ­τι ἡ <<ἡ δύ­να­μις τοῦ Κυ­ρί­ου, ἐν ἀ­σθε­νεί­ᾳ τε­λει­οῦ­ται>>.

Δέν ὑ­πάρ­χει ἀ­γών ἄ­πελ­πις, οὔ­τε θυ­σί­α ἄ­νευ ἀ­μοι­βῆς. Χω­ρίς τό μυ­στι­κόν λύ­τρον τῆς θυ­σί­ας, ποί­αν θέ­σιν θά ἔ­χουν τά ἀ­να­στά­σι­μα ἀ­να­κρά­σμα­τα ὅ­τι· <<ἐ­άν μή ὁ σπό­ρος τοῦ σί­του πε­σών εἰς τήν γῆν ἀ­πο­θά­νῃ, αὐ­τός μό­νος μέ­νει, ἐ­άν δέ ἀ­πο­θά­νῃ πά­λιν καρ­πόν φέ­ρει>> .

Ἡ ἐ­πο­ποι­ία τοῦ -21 συ­νε­κλό­νι­σε, συ­νήρ­πα­σε καί ἐ­γο­ή­τευ­σεν τά ψυ­χάς καί τε­λι­κῶς ἐ­το­πο­θε­τή­θη εἰς τόν μυ­στι­κόν κό­σμον τῆς προσ­δο­κί­ας. Δι­ά στί­χων, ἀ­φη­γη­μά­των καί θρύ­λων, εἰς ὅ­λους τούς τό­νους καί δι­’ ὅ­λων τῶν τρό­πων, θά τήν ὑ­μνῇ ἡ Ἐκ­κ­λη­σί­α καί ἡ Πα­τρίς. Ὁ Ἑλ­λη­νι­σμός, ὀ­φεί­λει νά ἐν­θυ­μῆ­ται καί νά τι­μᾶ τούς γεν­ναί­ους αὐ­τούς προ­μά­χους τῶν ὑ­ψί­στων ἀ­ξι­ῶν, τῶν ὁ­ποί­ων ἡ λά­μπου­σα ἀ­πό ἠ­θι­κό με­γα­λεῖ­ο αὐ­το­θυ­σί­α, θά ἀ­πο­τε­λεῖ χα­λύ­βδι­νον κί­νη­τρον πρός δι­αρ­κεῖς με­γα­λουρ­γί­ας εἰς τούς με­τα­γε­νε­στέ­ρους.

Δι­ά τοῦ­το ἀ­κρι­βῶς τόν λό­γον, τά σε­πτά ὀ­νό­μα­τα τῶν γνω­στῶν καί ἀ­γνώ­στων ἡ­ρώ­ων, δι­’ ὅ­λης τῆς με­τέ­πει­τα ἐκ­κ­λη­σι­α­στι­κῆς καί ἐ­θνι­κῆς ἱ­στο­ρί­ας, ἰ­δί­ᾳ ἐν τῇ Ἑλ­λη­νι­κῇ συ­νει­δή­σει, θά ἀ­πο­βοῦν θρῦ­λος μο­να­δι­κός καί πο­λυ­σή­μα­ντος, τό­νω­σις καί ἐλ­πίς, κί­νη­τρον καί πη­γή θάρ­ρους.

Μορ­φαί αἱ ὁ­ποῖ­αι ἐκ­δή­λω­σαν τοι­αύ­τας βα­θυ­ψύ­θους καί θε­ο­πνεύ­στους ἀ­ντι­δρά­σεις, τήν ἰ­δί­αν ὥ­ραν τῆς ὑ­λι­κῆς των ἐ­κμη­δε­νί­σε­ως, δέν εἶ­ναι πο­τέ δυ­να­τόν νά ἐ­ξα­φα­νι­σθοῦν ἀ­πό τοῦ ἱ­στο­ρι­κοῦ βί­ου ἐ­λευ­θέ­ραν κο­νί­στραν. Δέν ἀ­παι­τεῖ­ται ποι­η­τι­κή φα­ντα­σί­α, ἀλ­λά ἱ­στο­ρι­κή αἴ­σθη­σις καί βα­θεί­α πί­στις εἰς τήν ὕ­παρ­ξιν ἠ­θι­κοῦ κό­σμου δι­ά νά ὑ­πο­στη­ρι­χθῆ, ὅ­τι εἰς τήν πυ­ρι­νι­κήν ἐ­νέρ­γει­αν τῆς ψυ­χῆς τῶν ὑ­πε­ρό­χων τού­των μορ­φῶν, ὀ­φεί­λο­νται ὅ­λοι οἱ προ­η­γη­θέ­ντες καί ἐ­πα­κο­λου­θή­σα­ντες ἄ­φθα­στοι ἡ­ρω­ϊ­σμοί, οἵ­τι­νες δι­ε­τή­ρη­σαν ἄ­σβε­στον τήν ἱ­ε­ράν φλό­γαν τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς φυ­λῆς καί συ­νέ­βαλ­λον εἰς πρα­γμά­τω­σιν τοῦ ὀ­ρά­μα­τος τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας.

Κα­τά­φω­τος λοι­πόν ἀ­πό τήν αἴ­γλην τῆς αὐ­το­θυ­σί­ας των, ἡ ἐ­πι­βλη­τι­κή καί με­γα­λει­ώ­δης μορ­φή των, θά ἀ­ντι­νο­βο­λῇ δι­ά μέ­σου τῶν αἰ­ώ­νων, ἐν ὅ­λῃ τῇ πλη­ρό­τη­τι αὐ­τῆς, δι­ό­τι ὁ ἡ­ρω­ϊ­σμός των ἀ­πε­τέ­λε­σε τήν συ­νει­δη­τήν ἐν­σάρ­κω­σιν τοῦ πανηγυρικοῦ θρι­άμ­βου τῆς Με­γά­λης Ἰ­δέ­ας, τῆς Ἰ­δέ­ας τῆς Ἐ­λευ­θε­ρί­ας. Καί ἡ ἱ­δέ­α αὐ­τή δέν ἦ­το μό­νον πνεῦ­μα, ἦ­το πρᾶ­ξις. Ἦ­το ὄρ­κος ἐ­νώ­πι­ον Θε­οῦ καί ἀν­θρώ­πων μέ ἀ­με­τά­κλη­τον ἀ­πο­φα­σι­στι­κό­τη­τα. Ἤ­το ἀ­πό­φα­σις ἐ­θε­λου­σί­ου θα­νά­του. Καί ἀ­πό τήν ἀ­πό­φα­σιν τοῦ θα­νά­του, γεν­νᾶ­ται πά­ντο­τε ἡ ρω­μα­λαι­ο­τέ­ρα καί ὡ­ραι­ο­τέ­ρα κα­τά­φα­σις τῆς ζω­ῆς. Χω­ρίς ἀ­πό­φα­σιν θα­νά­του, δέν ὑ­πάρ­χει τό ἐν­δο­ξό­τε­ρον τῆς ζω­ῆς στε­φά­νω­μα: Ἡ  ἀ θ α ν α σ ί α.

Δι­ά τοῦ­το, εἰς αἰ­ώ­νι­ον σέ­βα­σμα ἡ Ἐκ­κ­λη­σί­α καί τό Ἔ­θνος δι­πλοῦν ἑ­ορ­τά­ζει πα­νη­γυ­ρι­σμόν. Τόν Εὐ­αγ­γε­λι­σμόν τῆς Θε­ο­τό­κου, ἤ­τις ἐ­σή­μα­νε τό ὑ­περ­φυ­ές μυ­στή­ρι­ον τῆς ἐν­σαρ­κώ­σε­ως τοῦ Νη­πι­ο­μόρ­φου Λό­γου τοῦ Θε­οῦ ἐ­ντός τῆς γε­νε­ο­λο­γί­ας τοῦ Ἀ­δάμ, ἐ­πί σκο­πῷ τόν φω­τι­σμόν καί τήν λύ­τρω­σιν τοῦ ἀν­θρώ­που. Τόν ἀ­πο­στε­γα­σμόν δηλ. τοῦ κό­σμου, τήν δι­ά­βα­σιν τοῦ ἀ­πεί­ρου δι­ά τοῦ πε­πε­ρα­σμέ­νου, τήν θεί­αν φα­νέ­ρω­σιν τοῦ δε­σμοῦ, ὅ­στις συν­δέ­ει τόν πνευ­μα­τι­κόν καί φυ­σι­κόν κό­σμον, εἰς ἕ­να νέ­ον αἰ­ῶ­να,  εἰς τήν ζω­ήν τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος.

Συ­νε­ορ­τά­ζει ἐ­πί­σης, τήν εὔ­ση­μον τῆς Ἐν­θε­γερ­σί­ας μας ἡ­μέ ραν, κα­θ’ ἥν, τυ­ράν­νου ἑ­ορ­τά­ζο­μεν νέ­κρω­σιν, δου­λεί­ας τήν κα­θαί­ρε­σιν, ἄλ­λης βι­ω­τῆς, ἡ δέ Ὀρ­θό­δο­ξος Ἐκ­κ­λη­σί­α, δι­ά τοῦ Πα­λαι­ῶν Πα­τρῶν Γερ­μα­νοῦ, εὐ­ηγ­γε­λί­σθη καί αὔ­τη, εἰς τήν Ἁγ. Λαύ­ραν, τήν τοῦ δου­λεύ­ο­ντος ὑ­πό στυ­γνήν δου­λεί­αν Γέ­νους μας, ἐ­λευ­θε­ρί­αν καί μί­αν νέ­αν ἐ­πο­χήν καί ζω­ήν δι­ά τήν ἀ­γω­νι­στι­κήν μας φυ­λήν.

Εἶ­ναι ἀ­δι­αμ­φι­σβή­τη­τον, ὅ­τι ἡ Ἐκ­κ­λη­σί­α ἡ­μῶν, ὑ­πέρ πά­ντα ἄλ­λον πα­ρά­γο­ντα δι­ε­τή­ρη­σε καί ἐ­καλ­λι­έρ­γη­σε ἀ­ει­θα­λῆ, τήν πνευ­μα­τι­κήν, ἠ­θι­κήν καί ἐ­θνι­κήν τοῦ γέ­νους, συ­νεί­φη­σιν. Αὐ­τή, δι­ε­φύ­λα­ξεν ἀ­λώ­βη­τα καί ἀ­νό­θευ­τα τά ἱ­ε­ρά δό­γμα­τα καί σω­τη­ρι­ώ­δη θέ­σμι­α τοῦ πρω­ταρ­χι­κοῦ Χρι­στι­α­νι­σμοῦ. Αὐ­τή, ἀ­νε­ζω­πύ­ρω­σε τά κα­τα­ψυ­γέ­ντα Ἑλ­λη­νι­κά γράμ­μα­τα εἰς τάς δυ­σχει­μέ­ρους καί πα­γε­ράς ἐ­κεί­νας ἡ­μέ­ρας τῆς δου­λεί­ας τοῦ Γέ­νους μας. Αὐ­τή, ἐ­γα­λα­κτο­τρό­φη­σε καί ἤν­δρω­σε μέ τά <<κρυ­φά σχο­λει­ά>> της, τήν ἐ­θνι­κήν μας συ­νεί­δη­σιν καί ὑ­πε­ρη­φά­νει­αν. Καί ἀ­πό αὐ­τήν, ὡς ἀ­πό ἄ­σβε­στον ἑ­στί­αν, ἐ­ξε­πή­δη­σαν αἱ εὐ­γε­νέ­στε­ραι θυ­σί­αι, οἱ ἐ­ξο­χώ­τε­ροι ἡ­ρω­ϊ­σμοί, ἤ­να­ψε τόν στο­λο­καύ­την δαυ­λόν τοῦ Κα­νά­ρη, δι­ε­θέρ­μα­νε τάς ψυ­χάς τῶν ἀ­γω­νι­στῶν καί  ἀ­νε­πτέ­ρω­σε τήν ὑ­ψι­πε­τῆ τοῦ Ἰ­ο­νί­ου ποι­η­τοῦ Σω­λο­μοῦ – τοῦ Ὀρ­φέ­ως τῆς ἐ­θνι­κῆς πα­λιγ­γε­νε­σί­ας – τήν φα­ντα­σί­αν, δι­ά νά ἐ­ξυ­μνή­σῃ μέ τόν ἀ­νε­πα­νά­λη­πτον εἰς λυ­ρι­σμόν καί ποι­η­τι­κό­τη­τα ὕ­μνον, τῆς Ἐ­λευ­θε­ρί­ας, τά κα­τορ­θώ­μα­τα ἐ­κεί­νων, καί τήν Ἐ­λευ­θε­ρί­αν τῆς Ἑλ­λά­δος, ἥ­τις <<ἀ­π’ τά κόκ­κα­λα βγαλ­μέ­νη τῶν Ἑλ­λή­νων τά ἱ­ε­ρά>>, ἀ­πε­τέ­λε­σε τό ἔ­ναυ­σμα τῆς ἐ­ξα­να­στά­σε­ως τοῦ Ἔ­θνους.

Ἀλ­λά, μή­πως καί τούς πρω­τερ­γά­τας καί σκα­πα­νεῖς τῆς Φι­λι­κῆς Ἐ­ται­ρί­ας δέν συ­νε­κί­νη­σε τό ὄ­ρα­μα τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας τοῦ Γε­νους μας, ὅ­ταν ὑ­πό τό πρό­σχη­μα τῆς καλ­λι­έρ­γει­ας τῶν Ἑλ­λη­νι­κῶν γράμ­μα­των, ἐ­φι­λο­τέ­χνη­σαν τό ἔρ­γον τῆς ἐ­θνερ­γε­σί­ας. Τό Βου­κου­ρέ­στι­ον, ἡ Μολ­δα­βί­α καί ἡ Κων/πο­λις, ἦ­σαν, αἱ κε­ντρι­καί ἑ­στί­αι, ἐκ τῶν ὁ­ποί­ων θά ἐ­πυ­ρο­δο­τῆ­το ἡ θρυ­α­λίς τοῦ πα­νελ­λη­νί­ου συ­να­γερ­μοῦ.

Ποί­α ἐ­πί­σης δύ­να­μις, ἐ­κτός ἀ­πό τήν γε­νε­σι­ουρ­γόν δύ­να­μις τοῦ ὁ­ρά­μα­τος τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας, συ­νήρ­πα­σε τόν πρό­δρο­μον καί ὀρ­γα­νω­τήν της, Ρή­γαν Φε­ραῖ­ον –τόν Τυρ­ταῖ­ον τῆς ἐ­πα­να­στά­σε­ως-ὅ­στις ἐ­πε­τέ­λε­σε τό σύμ­βο­λον τοῦ Ἑλ­λη­νι­κοῦ δρά­μα­τος καί τῆς ἀ­να­πτύ­ξε­ως τῆς φυ­λῆς, ὥ­στε νά συν­θέ­ση τόν θού­ρι­ον ὕ­μνον του, καί δι­ά τῆς ποι­κί­λης τῶν τό­νων τοῦ ποι­η­τι­κοῦ του οἴ­στρου ἐ­γο­ή­τευ­σε, συ­νε­κλό­νη­σε καί δι­ή­γει­ρεν ἀ­κό­μη κω­φούς καί ἀ­φώ­νους;

Ἀλ­λά καί τό πο­λυτ­λῆ­μον Φα­νά­ρι­ον, δέν ὑ­πε­τι­μή­θη εἰς ἀ­ξι­ο­λό­γη­σιν ἀ­να­φο­ρι­κῶς δι­ά τήν συμ­βο­λήν του εἰς τόν ἀ­πε­λευ­θε­ρω­τι­κόν ἀ­γῶ­ναν τοῦ Ἔ­θνους μας. Οἱ Ἕλ­λη­νες τοῦ Φα­να­ρί­ου, οἱ πλῆ­στοι τῶν ὁ­ποί­ων κα­τεῖ­χον δι­α­κε­κριμ­μέ­νας θέ­σεις πα­ρά τῇ Ὑ­ψη­λῇ Πύ­λῃ, προ­σέ­φε­ρον εἰς τόν βω­μόν τῆς Πα­τρί­δος ἀ­νε­κτι­μή­τους προ­σφο­ράς, πρός ἀ­πο­τί­να­ξιν τοῦ ζυ­γοῦ τῆς δου­λεί­ας. Συ­νέ­λα­βον τήν Με­γά­λην ἱ­δέ­αν ὡς αἴ­τη­μα ὀ­λι­γώ­τε­ρον γε­ω­γρα­φι­κόν καί πε­ρισ­σό­τε­ρον πνευ­μα­τι­κόν. Ἐ­νε­πνεύ­σθη­σαν καί ἐ­θω­ρα­κί­σθη­σαν, εἰς τήν φο­βε­ράν καί ἄ­νι­σον πά­λην, ἡ ὁ­ποί­α θά ἤρ­χι­ζε προ­σε­χῶς, πολ­λοί δέ ἐξ αὐ­τῶν ἐ­ξη­γό­ρα­σαν δι­ά τοῦ αἵ­μα­τός των, τάς πρός τήν δού­λην πα­τρί­δαν, ὑ­πη­ρε­σί­ας των.

Καί ἐ­πε­τε­λέ­σθη τό θαῦ­μα αὐ­τό, τό ἀ­νε­πα­νά­λη­πτον εἰς τήν ἱ­στο­ρί­αν, ὅ­τι· <<εἶς συνέ­τρι­ψε μυ­ρί­ους καί δύ­ο συ­νέ­τρι­ψαν μυ­ρι­ά­δας…>>.


Ὁ πυ­ρι­νι­κός ἐν­θου­σι­α­σμός τῆς ἀ­πο­λυ­τρώ­σε­ως τῶν ὐ­πο­δού­λων Ἑλ­λή­νων,  με­τέ­τρε­ψεν τάς ἀ­λύ­σεις των εἰς πτέ­ρυ­γας, καί ἐ­πέ­τυ­χον τήν ἐ­λευ­θε­ρί­αν, πο­λύ πρίν ἐκ­δι­ώ­ξουν τόν κα­τα­κτη­τήν ἀ­πό τήν πα­τρῶ­αν γῆν δι­ά τῶν ὄ­πλων, δι­ό­τι δι­ε­τή­ρη­σαν εἰς τά βά­θη τῶν καρ­δι­ῶν των, κα­τα­πά­γι­ον καί ἀ­με­τα­κί­νη­τον τό συ­ναί­σθη­μα τῆς πνευ­μα­τι­κῆς καί ἠ­θι­κῆς των ὑ­πε­ρο­χῆς ἔ­να­ντι τοῦ δυ­νά­στου καί πυ­ρε­τι­κήν τήν δί­ψαν τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας. Καί τό συ­ναί­σθη­μα αὐ­τό, ὑ­πῆρ­ξε τό πρω­ταρ­χι­κόν στοι­χεῖ­ον τῆς ἐ­θνι­κῆς μας ἐ­ξα­να­στά­σε­ως, ἥ­τις ἐ­πε­τεύ­χθη ὡς προ­ε­λέ­χθη, χά­ρις εἰς τό πρω­το­στα­τῆ­σαν τί­μι­ον ρά­σον, τό πάν­σε­πτον τοῦ­το σύμ­βο­λον τῆς ἀρ­ρή­κτου ἑ­νό­τη­τος Χρι­στι­α­νι­σμοῦ καί Ἑλ­λη­νι­σμοῦ, ὅ­που σε­μνοί λει­τουρ­γοί τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κ­λη­σί­ας μας, πα­ντός βα­θμοῦ,μέ πρω­το­μάρ­τυ­ρα τόν Πα­τρι­άρ­χην Γρη­γό­ρι­ον τόν Ε΄, ὑ­πῆρ­ξαν τά πο­λυ­πλη­θῆ καί εὐ­γε­νέ­στα­τα σφά­γι­α, ἅ­τι­να ἐ­πορ­φύ­ρω­σαν δι­ά τοῦ τι­μί­ου αὐ­τῶν αἵ­μα­τος, τόν βω­μόν τῆς Πατρί­δος εἰς τήν πυ­ρα­μί­δα τοῦ ὁ­ποί­ου, ἐ­το­πο­θέ­τη­σαν εἰς αἰ­ώ­νι­ον σέ­βα­σμα τό ὄ­ρα­μα τῆς Ἐ λ ε υ θ ε ρ ί α ς, τῆς ὁ­ποί­ας τήν ἐ­πέ­τει­ον ἑ­ορ­τά­ζο­μεν.

 

Published in: on Ἀπριλίου 3, 2011 at 2:33 μ.μ.  Σχολιάστε  

Προσοχή στους προβατόσχημους λύκους.

Δεν θα γράφαμε ποτέ αυτό το άρθρο έχοντας επίγνωση της εποχής που διεξάγουμε και της επιδιώξεως στο να αλλοιωθούν η Ελληνική και Χριστιανική Ορθόδοξη κληρονομιά μας. Πιστεύουμε ότι χρειάζεται πανστρατιά έναντι των σκοτεινών δυνάμεων και των αντίχριστων καινοτομιών που θέλουν να μας εφαρμόσουν.
Και ενώ εμείς (παλαιοεορτολογίτες) συστρατευόμαστε με κάθε άλλη πνευματική και κοινωνική ομάδα, τελευταία διαπιστώνεται, ότι κάποιοι πονηροί καιροσκόποι εκμεταλλεύονται αυτή μας την ταπεινή προσφορά, αποσκοπώντας ποιός ξέρει τί!
Πριν λίγο καιρό και αμέσως μετά την συγκέντρωση στο Σύνταγμα έναντι της Κάρτας του Πολίτη, εφημερίδα ανέφερε το γεγονός προφανώς όπως ήθελαν μερικοί. Καμιά αναφορά στη παρουσία Παλαιοερτολογιτών αν και τουλάχιστον οι μισοί και πλέον από τους συγκεντρωθέντες ανήκαν στην εκκλησία των Παλαιοερτολογιτών. «Απουσία ποιμένων» καί «ποίμνιο χωρίς ποιμένες» ανέφερε η εφημερίδα με παχείς τίτλους παρ’ όλο που ήσαν παρόντες τρείς τουλάχιστον Επίσκοποι του Παλαιού.
Ο Παλαιοημερολογίτικος λαός λοιπόν εκπροσωπήθηκε αρκούντος ικανοποιητικά και με τη συμμετοχή κληρικών και επισκόπων. Το αν δεν έγιναν αντιληπτοί οι Επίσκοποί μας δεν φταίμε εμείς αλλά οι υπεύθυνοι της συγκεντρώσεως που δεν επέτρεψαν να μιλήσει Επίσκοπος μας διότι -καθώς είπαν οι υπεύθυνοι- δεν ήταν παρόν για να μιλήσει και Επίσκοπος του νέου ημερολογίου!  Δηλαδή επειδή οι Νεοημερολογίτες επίσκοποι λουφάζουν, αποστόμωσαν και τούς αγωνιστές και ευθαρσείς Επισκόπους του Παλαιού.
Καθένας μας λοιπόν δικαιούται να σκεφτεί. Η στάση τους αυτή τί να σημαίνει;  Ποιόν εκπροσωπούν και ποιόν προσπαθούν να καλύψουν;
Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε περισσότερες αποκαλυπτικές αλήθειες αλλά σταματούμε προς το παρόν εδώ. Εμείς προτρέπουμε τον λαό που μας ακολουθεί, να παρευρίσκεται στις συγκεντρώσεις αλλά να έχουν υπ’ όψη τους του κάθε είδους προβατόσχημους λύκους και ότι έχουμε μάθει από προδοσίες και λυκοφιλίες.
Ο λαός δεν θα γίνει το ελατήριο πιέσεως των όποιων φιλοδοξιών τους όπως κατά το παρελθόν.
%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: