ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ

   Οἱ Ἄγ­γε­λοι εἶ­ναι ἀ­σώ­μα­τοι καί λει­τουρ­γοί τοῦ Θε­οῦ τοῦ ‘Υ­ψί­στου, ὅ­μως ἀ­πο­στέλ­λο­νται πα­ρά Θε­οῦ καί πρός ἡ­μᾶς τούς ἀν­θρώ­πους, νά μᾶς φυ­λᾶ­νε ἀ­πό τούς Δαί­μο­νες καί ἀ­πό ἄλ­λα κα­κά, τά ὁ­ποί­α εἶ­ναι γε­μά­τος ὁ κό­σμος καί ἡ ζω­ή μας.

Οἱ Ἄγ­γε­λοι, ἔ­γι­ναν πρίν γί­νει ὁ κό­σμος τοῦ­τος. Ὅ­λα τά Ἔ­θνη εἶ­ναι πα­ρα­δε­δο­μέ­να εἰς τούς Ἀγ­γέ­λους, κά­θε Ἔ­θνος καί ἕ­νας Ἄγ­γε­λος, εἰς τά ἄ­θε­α Ἔ­θνη, ἐ­νῶ εἰς τά Χρι­στι­α­νι­κά κά­θε Χρι­στι­α­νός με­τά τό βά­πτι­σμα, ἔ­χει ὡς φύ­λα­κα ἕ­ναν Ἄγ­γε­λο, ὅ­πως ἐ­πί­σης καί ἕ­ναν Δαί­μο­να, καί ὁ μέν ἀ­γα­θός Ἄγ­γε­λος συμ­βου­λεύ­ει εἰς ἡ­μᾶς νά ποι­οῦ­μεν τά ἀ­γα­θά ἔρ­γα, ὁ δέ πο­νη­ρός Ἄγ­γε­λος, δη­λα­δή ὁ Δαί­μων, μᾶς συμ­βου­λεύ­ει ὅ­λα τά κα­κά.

Ἀλ­λά ἄς μᾶς δι­δά­ξουν οἱ Ἅ­γι­οι τοῦ Θε­οῦ, πε­ρί Ἀγ­γέ­λων.

   <<Ὁ Θε­ός εἶ­ναι ὁ ποι­η­τής τῶν Ἀγ­γέ­λων καί δη­μι­ουρ­γός αὐ­τῶν, ἐκ τοῦ μη­δε­νός εἰς ὕ­παρ­ξιν φέ­ρων αὐ­τούς. Κα­τά τήν εἰ­κό­να αὐ­τοῦ τούς ἐ­ποί­η­σεν ἀ­σω­μά­τους, ὠ­σάν ἀ­έ­ρα ἤ πῦρ ἀ­σώ­μα­τον, κα­θώς λέ­γει ὁ Προ­φή­της Δαυ­ΐδ· << Ὁ ποι­ῶν τούς Ἀγ­γέ­λους αὐ­τοῦ πνεύ­μα­τα καί τούς λει­τουρ­γούς αὐ­τοῦ πυ­ρός φλό­γα>> (ψαλ.103), ἑν­νο­ών, τό ἐ­λα­φρόν καί θερ­μόν καί ὁ­ξύ καί κο­πτε­ρόν πε­ρί τήν θεί­αν ἀ­γά­πην καί ἐ­πι­θυ­μί­αν καί λει­τ­ουρ­γί­αν, κα­θώς καί τήν πρός τά ἄ­νω πο­ρεί­αν αὐ­τῶν καί ἀ­πό πά­σης γη­ΐ­νης φρο­ντί­δος ἀ­πηλ­λα­γμέ­νους.

Ὁ Ἄγ­γε­λος λοι­πόν, εἶ­ναι οὐ­σί­α ἀ­σώ­μα­τος, ἀ­ει­κί­νη­τος καί αὐ­τε­ξού­σι­ος, ὑ­πη­ρε­τών τόν Θε­όν. Κα­τά χά­ριν ἔ­χει λά­βει ἀ­θα­να­σί­αν. Τήν οὐ­σί­αν καί τήν μορ­φήν αὐ­τοῦ μό­νον ὁ Θε­ός γνω­ρί­ζει. Λέ­γο­μεν ἀ­σώ­μα­τον καί ἄϋ­λον τόν Ἄγ­γε­λον, συ­γκρί­νο­ντες αὐ­τόν μέ ἡ­μᾶς, ἐ­νῶ συ­γκρι­νό­με­νος μέ τόν Θε­όν, πα­χύς καί ὑ­λι­κός εὑ­ρί­σκε­ται, κυ­ρί­ως ἄϋ­λος καί ἀ­σώ­μα­τος μό­νον ὁ Θε­ός εἶ­ναι.

    Εἶ­ναι λοι­πόν ὁ Ἄγ­γε­λος, λο­γι­κή φύ­σις, νο­ε­ρά καί αὐ­τε­ξού­σι­ος, κα­τά τήν γνῶ­μιν τρε­πτός, δη­λα­δή ὅ­ταν θέ­λῃ δύ­να­ται νά τρα­πῆ.

Ὁ­ποι­ο­δή­πο­τε πρᾶ­γμα κτι­στόν εἶ­ναι καί τρε­πτόν, μό­νον ὁ Θε­ός εἶ­ναι ἄ­τρε­πτος. Καί ὁ­ποι­ο­δή­πο­τε λο­γι­κόν, εἶ­ναι καί αὐ­τε­ξού­σι­ον.

Ὡς λο­γι­κή λοι­πόν φύ­σις ὁ Ἄγ­γε­λος καί νο­ε­ρά εἶ­ναι καί αὐ­τε­ξού­σι­ος, ὡς δέ κτι­στή φύ­σις, εἶ­ναι καί τρε­πτός ἔ­χει δη­λα­δή ἐ­ξου­σί­αν νά μέ­νη καί νά προ­κό­πτη πρός τό ἀ­γα­θόν ἤ καί νά τρέ­πε­ται πρός τό χει­ρό­τε­ρον. Εἶ­ναι ἀ­νε­πί­δε­κτος με­τα­νοί­ας, ἐ­πει­δή εἶ­ναι ἀ­σώ­μα­τος (ὁ ἄν­θρω­πος, δι­ά τήν ἀ­δυ­να­μί­αν τοῦ σώ­μα­τος, ἔ­τυ­χεν με­τα­νοί­ας πα­ρά Θε­οῦ). Ἀ­θά­να­τος εἶ­ναι ὄ­χι ἐκ φύ­σε­ως ἀλ­λά δι­ά τῆς χά­ρι­τος τοῦ Θε­οῦ. Ὁ­ποι­ο­δή­πο­τε ἄρ­χι­σε ἐκ φύ­σε­ως, στα­μα­τά­ει. Μό­νον ὁ Θε­ός πά­ντο­τε ὑ­πάρ­χει, μᾶλ­λον δέ, καί ὑ­περ­πά­ντο­τε ὑ­πάρ­χει, ὄ­χι κά­τω ἀ­πό χρό­νον ἀλ­λά πά­νω ἀ­πό τόν χρό­νον ὡς ποι­η­τής τοῦ χρό­νου.

   Οἱ Ἄγ­γε­λοι, εἶ­ναι δεύ­τε­ρα φῶ­τα, νο­ε­ρά, ἐκ τοῦ πρώ­του φω­τός τοῦ Θε­οῦ, ἔ­χου­σι τόν φω­τι­σμόν, καί δέν ἔ­χουν ἀ­νά­γκην, οὔ­τε γλώσ­σης, οὔ­τε ἀ­κο­ῆς ἀλ­λά χω­ρίς προ­φο­ρι­κόν λό­γον με­τα­ξύ των ὁ­μι­λοῦν, δι­ά τῶν νο­η­μά­των τοῦ νο­ός.

Δι­ά τοῦ Θε­οῦ Λό­γου ἐ­κτί­σθη­σαν οἱ Ἄγ­γε­λοι καί δι­ά τοῦ ἁ­γι­α­σμοῦ, τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος ἐ­τε­λει­ώ­θη­σαν, κα­τ’ ἀ­να­λο­γί­αν τῆς ἀ­ξί­ας καί τῆς τά­ξε­ως με­τέ­χουν τοῦ φω­τι­σμοῦ καί τῆς Χά­ρι­τος τοῦ Θε­οῦ.

Εἰς ἕ­ναν τό­πον εἶ­ναι καί ὄ­χι πα­ντα­χοῦ πα­ρό­ντες καί ὅ­ταν εἶ­ναι εἰς τόν οὐ­ρα­νόν δέν εὑ­ρί­σκο­νται εἰς τήν γῆν, ὅ­ταν δέ ἀ­πο­στέλ­λο­νται ὑ­πό τοῦ Θε­οῦ εἰς τήν γῆν, δέν εὑ­ρί­σκο­νται εἰς τόν οὐ­ρα­νόν. Δέν ἐ­μπο­δί­ζο­νται ὑ­πό τοι­χῶν καί θυ­ρῶν καί κλει­δα­ρι­ῶν. Εἶ­ναι ἀ­ό­ρι­στοι, ὅ­ταν δέ λέ­γω ἀ­ό­ρι­στοι, ἐν­νο­ῶ ὅ­τι ὁ Θε­ός ἀ­πο­στέλ­λων αὐ­τούς εἰς τούς ἀν­θρώ­πους, φα­νε­ρώ­νο­νται με­τα­σχη­μα­τι­σμέ­νοι δη­λα­δή ὄ­χι ὅ­πως εἶ­ναι εἰς τήν φύ­σιν τους, ἀλ­λά ὅ­πως ἠ­μπο­ροῦν νά τούς ἰ­δοῦν οἰ ἄν­θρω­ποι, ἀ­ό­ρι­στος εἶ­ναι μό­νον ὁ Θε­ός.

   Πᾶν κτί­σμα, ὑ­πό τοῦ Θε­οῦ λαμ­βά­νει τά ὅ­ρι­α του. Ἔ­ξω τῆς φύ­σε­ως τους οἱ Ἄγ­γε­λοι ἔ­χουν τόν ἁ­γι­α­σμόν τοῦ ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος. Προ­φη­τεύ­ουν δι­ά τῆς Θεί­ας Χά­ρι­τος. Δἐν ἔ­χουν ἀ­νά­γκη γά­μου δι­ό­τι δέν πε­θαί­νουν. Ἐ­πει­δή εἶ­ναι νο­ε­ροί, εἰς νο­ε­ρούς τό­πους εὑ­ρί­σκο­νται, δέν πε­ρι­γρά­φο­νται σω­μα­τι­κῶς δι­ό­τι σχη­μα­τί­ζο­νται ὄ­χι σω­μα­τι­κῶς κα­τά φύ­σιν, οὔ­τε τρισ­δι­ά­στα­τοι εἶ­ναι ἀλ­λά ἀ­σω­μά­τως πα­ρευ­ρί­σκο­νται καί ἐ­νερ­γοῦν ἐ­κεῖ ὅ­που προ­στα­χθοῦν ὑ­πό τοῦ Θε­οῦ. Εἴ­τε ἴ­σοι εἶ­ναι με­τα­ξύ τους  κα­τά τήν οὐ­σί­αν, εἴ­τε δι­α­φέ­ρουν δέν γνω­ρί­ζου­με, μό­νον ὁ Θε­ός πού τούς ἔ­πλα­σε γνω­ρί­ζει. Δι­α­φέ­ρουν δέ με­τα­ξύ τους εἰς τόν φω­τι­σμόν καί εἰς τήν στά­σιν, εἴ­τε πρός τόν φω­τι­σμόν τήν τά­ξιν ἔ­χουν ἤ πρός τήν στά­σιν, λαμ­βά­νουν τόν φω­τι­σμόν καί με­τα­ξύ τους φω­τί­ζο­νται δι­ά τήν ἀ­νω­τε­ρό­τη­τα τῆς τά­ξε­ως ἤ φύ­σε­ως. Φα­νε­ρόν δέ, ὅ­τι οἱ ἀ­νώ­τε­ροι, φω­τί­ζουν τούς κα­τώ­τε­ρους καί τούς δι­δά­σκουν.

   Εἶ­ναι ἰ­σχυ­ροί καί ἔ­τοι­μοι πρός τήν ἐκ­πλή­ρω­σιν τοῦ θε­λή­μα­τος τοῦ  Θε­οῦ καί πα­ντα­χοῦ ἀ­μέ­σως εὑ­ρί­σκο­νται δι­ά τῆς τα­χύ­τη­τος τῆς φύ­σε­ώς των, ἐ­κεῖ ὅ­που θέ­λει ὁ Θε­ός. Καί φυ­λάτ­τουν μέ­ρη τῆς γῆς καί προΐ­στα­νται Ἐ­θνῶν καί τό­πων. Κα­θώς ὑ­πό τοῦ Θε­οῦ ἐ­τά­χθη­σαν καί τά ζη­τή­μα­τά μας ἐ­ξοι­κο­νο­μοῦν καί μᾶς βο­η­θοῦν ἐ­ξά­πα­ντος κα­τά τό θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ. Πά­νω ἀ­πό ἡ­μᾶς ὑ­πάρ­χουν, πά­ντο­τε γύ­ρω ἀ­πό τόν Θε­όν ὑ­πάρ­χουν. Εἶ­ναι δυ­σκί­νη­τοι πρός τό κα­κόν ἀλ­λά ὄ­χι ἀ­κί­νη­τοι. Τώ­ρα δέ, εἶ­ναι ἀ­κί­νη­τοι, ὄ­χι ἐκ φύ­σε­ως ἀλ­λά χά­ρι­τι Θε­οῦ καί μέ­νο­ντες πλη­σί­ον τοῦ Θοῦ, βλέ­πουν τόν Θε­όν κα­τά τό δυ­να­τόν εἰς αὐ­τούς καί αὐ­τήν τήν ἀ­πό­λαυ­σιν ἔ­χουν. Πά­νω ἀ­πό ἡ­μᾶς εἶ­ναι ἀ­σώ­μα­τοι, καί πα­ντός σω­μα­τι­κοῦ πά­θους ἀ­πηλ­λα­γμέ­νοι, δέν εἶ­ναι βέ­βαι­α ἀ­πα­θεῖς, μό­νον ὁ Θε­ός εἶ­ναι ἀ­πα­θής. Λαμ­βά­νουν σχῆ­μα, ὅ­ποι­ο ὁ Θε­ός θέ­λει, κι­’ ἔ­τσι φαί­νο­νται εἰς τούς ἀν­θρώ­πους καί φα­νε­ρώ­νουν εἰς αὐ­τούς τά μυ­στή­ρι­α τοῦ Θε­οῦ.

Εἰς τόν οὐ­ρα­νόν μέ­νουν καί ἕ­να εἶ­ναι τό ἔρ­γον τους, νά ὑ­μνοῦν τόν Θε­όν καί νά ὑ­πη­ρε­τοῦν τό θέ­λη­μά του, κα­θώς λέ­γει ὁ Ἅ­γι­ος Δι­ο­νύ­σι­ος.

   Ἡ Ἁ­γί­α Γρα­φή, ἐν­νέ­α τά­γμα­τα Ἀγ­γέ­λων ὀ­νό­μα­σεν καί ταῦ­τα εἰς τρεῖς τρι­ά­δες ἐ­χώ­ρι­σεν ὁ Ἅ­γι­ος Δι­ο­νύ­σι­ος. Ἡ πρώ­τη τρι­άς, φύ­σει γύ­ρω ἀ­πό τόν Θε­όν εἶ­ναι, πλη­σί­ον καί ἀ­μέ­σως, τά ἑ­ξα­πτέ­ρυ­γα Σε­ρα­φείμ, καί τά πο­λυ­ό­μα­τα Χε­ρου­βίμ καί οἱ ἁ­γι­ώ­τα­τοι Θρό­νοι.  Δευ­τέ­ρα τρι­άς εἶ­ναι, οἱ Κυ­ρι­ό­τη­τες καί οἱ Δυ­νά­μεις καί οἱ Ἐ­ξου­σί­ες. Τρί­τη καί τε­λευ­ταί­α τρι­άς εἶ­ναι οἱ Ἀρ­χές, οἱ Ἀρ­χάγ­γε­λοι καί οἱ Ἄγ­γε­λοι. Με­ρι­κοί λέ­γουν ὅ­τι πρό πά­σης κτί­σε­ως ἔ­γι­ναν οἱ Ἄγ­γε­λοι, κα­θώς λέ­γει ὁ Θε­ο­λό­γος Γρη­γό­ρι­ος <<Πρῶ­τον μέν ἐν­νο­εῖ τάς Ἀγ­γε­λι­κάς Δυ­νά­μεις καί οὐ­ρα­νί­ους καί τό νό­η­μα ἔρ­γον ἔ­γι­νε>>, ἄλ­λος δέ, ὅ­τι με­τά τήν ποί­η­σιν τοῦ πρώ­του οὐ­ρα­νοῦ. Ὅ­μως ὅ­τι πρίν τῆς πλά­σε­ως τοῦ ἀν­θρώ­που ἔ­γι­ναν, ὅ­λοι ὁ­μο­λο­γοῦν, ἐ­γώ δέ συμ­φω­νῶ μέ τόν Ἅ­γι­ον Γρη­γό­ρον τόν Θε­ο­λό­γον, δι­ό­τι ἔ­πρε­πε πρῶ­τον νά κτι­σθῆ ἡ ἀ­σώ­μα­τος οὐ­σί­α εἴ­τα ἡ αἰ­σθη­τή καί με­τά ὁ ἄν­θρω­πος, ὁ ἐκ νο­η­τῆς καί αἰ­σθη­τῆς οὐ­σί­ας πλα­σθείς>> (Δα­μα­σκη­νοῦ).

   Τό πῶς ὑ­μνο­λο­γοῦν τόν Θε­όν οἱ Ἄγ­γε­λοι ἄς ἀ­κού­σω­μεν· <<Ἡ ἑ­νάς τῶν ἄ­νω Δυ­νά­με­ων, ὡς ὑ­μνω­δός, καί τῶν ὕ­μνων πρώ­τη ἀρ­χί­ζου­σα, τρι­α­δι­κῶς τάσ­σε­ται καί χο­ρο­στα­τεῖ καί ἑ­νώ­πι­ον τῆς Ἁ­γί­ας Τρι­ά­δος με­τά φό­βου ὑ­πη­ρε­τοῦ­σα καί προ­σφέ­ρει τόν ὕ­μνον. Ἐκ τού­των, οἱ μέν εἰς τόν Θε­όν κα­θυ­φα­πλώ­νο­νται ἀ­πό τοῦ ὁ­ποί­ου, ὅ­σοι εἶ­ναι πλη­σι­έ­στε­ρον καί τῶν ὕ­μνων πρῶ­τοι ἀρ­χί­ζουν, οἱ Θρό­νοι, τά Χε­ρου­βίμ καί τά Σε­ρα­φείμ, τοῦ­το εἶ­ναι τό ὄ­νο­μά τους, τῶν ὁ­ποί­ων τό ἰ­δί­ω­μα εἶ­ναι, ἡ πύ­ρι­νη σο­φί­α καί ἡ γνῶ­σις τῶν οὐ­ρα­νί­ων καί ὁ Θε­ο­πρε­πής ὕ­μνος τοῦ <<Γέλ, Γέλ>>, κα­τά τήν Ἑ­βραϊ­κήν φω­νήν.

    Δευ­τέ­ρα τά­ξις εἶ­ναι οἱ Ἐ­ξου­σί­ες, οἱ Κυ­ρι­ό­τη­τες καί οἱ Δυ­νά­μεις καί ἔ­χουν τό ἰ­δί­ω­μα, τήν δι­ευ­θέ­τη­σιν τῶν με­γά­λων πρα­γμά­των, τίς  ἐ­νέρ­γει­ες τῶν θαυ­μά­των καί τόν τρι­σά­γι­ον ὕ­μνον· <<Ἅ­γι­ος, Ἅ­γι­ος, Ἅ­γι­ος…>>

   Τρί­τη τά­ξις εἶ­ναι ἡ πλη­σι­ά­ζου­σα πρός ἡ­μᾶς τούς ἀν­θρώ­πους, οἱ Ἀρ­χές, οἱ Ἀρ­χάγ­γε­λοι καί οἱ Ἄγ­γε­λοι, κι­’ ἔ­χουν τό ἰ­δί­ω­μα νά λει­τουρ­γοῦν καί νά ὑ­πη­ρε­τοῦν καί νά ψάλ­λουν τόν ἱ­ε­ρόν ὕ­μνον· <<Ἀλ­λη­λού­ϊα>> (Ἁγ. Νι­κή­τα Στη­θά­κου).

    Ὁ Θε­ός τῶν Ἀγ­γέ­λων δι­ά τῶν πρε­σβει­ῶν αὐ­τῶν, νά σώ­ση ἡ­μᾶς ἐκ τῆς κο­λά­σε­ως.

Published in: on Νοεμβρίου 21, 2012 at 11:44 μ.μ.  Σχολιάστε  
Tags: , , ,

Ἡ Yμνογράφος Κασσιανή.

     Δέν εἶ­ναι πε­ρί­ερ­γο, ὅ­τι κά­θε χρό­νο, στίς ἡ­μέ­ρες τοῦ Πά­σχα, πού ἔρ­χε­ται στήν ἐ­πι­και­ρό­τη­τα τό ὑ­πέ­ρο­χο καί ἐ­ξαί­σι­ο τρο­πά­ρι­ο τῆς Κα(σ)σι­α­νῆς (ἤ Κα­σί­ας ἤ Ἰ­κα­σί­ας ἤ Εἰ­κα­σί­ας), ἀ­να­μα­σοῦ­νται ὅ­λες ἐ­κεῖ­νες οἱ ἀ­συ­ναρ­τη­σί­ες πού ἔ­χουν τήν ρί­ζες τους στήν πα­χυ­λή ἄ­γνοι­α, στά μυ­θι­στο­ρή­μα­τα καί στίς ἀν­θρώ­πι­νες ἀ­δυ­να­μί­ες. Ἐ­συ­νη­θί­σα­με νά λέ­με ἤ νά ἀ­κοῦ­με (ὅ­σοι ἐ­συ­νή­θι­σαν) ὅ­τι ἡ Κα­σι­α­νή εἶ­ναι μί­α <<ἐν πολ­λαῖς ἁ­μαρ­τί­αις πε­ρι­πε­σοῦ­σα γυ­νή>> πού με­τά­νοι­ω­σε γι­ά τίς ἐ­ρω­τι­κές της πα­ρε­κτρο­πές. Εἶ­ναι μί­α ἐ­πι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­α μα­ζί μέ τίς τό­σες ἄλ­λες, γι­ά τίς γυ­ναῖ­κες ἐ­κεῖ­νες πού με­τα­με­λοῦ­νται κἄ­πο­τε καί κα­τά πε­ρι­ο­δούς θυ­μοῦ­νται τίς πα­λι­ές τους ἁ­μαρ­τί­ες. Ἡ πε­ρί­πτω­ση ὅ­μως αὐ­τή δέν ἰ­σχύ­ει γι­ά τήν Κα­σι­α­νή.

      Τό ἁ­μάρ­τη­μα της εἶ­ναι ἐ­ντε­λῶς ἄλ­λο, εἶ­ναι τό ἴ­δι­ο μέ τό προ­πα­το­ρι­κό εἰς τό ὁ­ποῖ­ο ἐ­νέ­χε­ται ὅ­λη η ἀν­θρω­πό­τη­τα. Εἶ­ναι τό ἁ­μάρ­τη­μα τῆς Γνώ­σε­ως. Εἶ­ναι ἡ χρε­ω­κο­πί­α τῆς ἀν­θρώ­πι­νης σο­φί­ας, ἕ­να­ντι τῆς ὁ­ποί­ας ὁ Θε­ός <<ἐ­ξε­λέ­ξα­το τά μω­ρά τοῦ κό­σμου ἵ­να τούς σο­φούς κα­ται­σχύ­νη, καί τά ἀ­σθε­νῆ τοῦ κό­σμου ἵ­να κα­ται­σχύ­νη τά ἰ­σχυ­ρά, καί τά ἀ­γε­νῆ τοῦ κό­σμου καί τά ἐ­ξου­θε­νη­μέ­να καί τά μή ὄ­ντα, ἵ­να τά ὄ­ντα κα­ταρ­γή­ση>> γι­ά νά <<μή καυ­χή­ση­τε πᾶ­σα σάρ­ξ ἐ­νώ­πι­ον τοῦ Θε­οῦ>> (Α΄Κορ. 27-29).

   Στό ἴ­δι­ο αὐ­τό τρο­πά­ρι­ο τῆς Κα­σι­α­νῆς ὅ­που ὁ λυ­ρι­σμός καί ἡ με­τα­φυ­σι­κή του με­ταρ­σί­ω­ση εἶ­ναι ἀ­πα­ρά­μιλ­λα, μι­ά ἄλ­λη με­γά­λη ἁ­μαρ­τω­λή τῆς Γνώ­σε­ως, ἡ Εὔ­α, ἐμ­φα­νί­ζε­ται νά κα­τα­λαμ­βά­νε­ται ἀ­πό φό­βο καί τρό­μο ὅ­ταν ἀ­κού­η τό ἦ­χο τοῦ μυ­στη­ρί­ου <<καί τρό­μῳ τοῖς ὠ­σίν ἠ­χη­θεῖ­σα τῷ φό­βῳ ἐ­κρύ­βῃ!!>>

   Ἀ­τυ­χῶς, ἡ στε­νό­τη­τα τοῦ χώ­ρου δέν ἐ­πι­τρέ­πει ἐ­κτε­νεῖς ἀ­να­φο­ρές γύ­ρω ἀ­πό τήν προ­σω­πι­κό­τη­τα τῆς Κα­σι­α­νῆς, ὅ­που ἡ ἱ­στο­ρί­α, ἡ πα­ρά­δο­ση καί ὁ θρύ­λος συ­μπλέ­κο­νται μέ τέ­τοι­ο τρό­πο, πού κα­θι­στοῦν πο­λύ δύ­σκο­λο ἄν ὄ­χι ἀ­δύ­να­το νά δι­α­χω­ρι­στοῦν τά ἱ­στο­ρι­κά ἀ­πό τά ἄλ­λα στοι­χεῖ­α, ὥ­στε νά μή μπο­ρῆ ἀ­κό­μα ἡ ἱ­στο­ρι­κή ἔ­ρευ­να νά δι­α­φορ­φώ­ση τή πρα­γμα­τι­κή προ­σω­πι­κό­τη­τα τῆς δι­ά­ση­μης αὐ­τῆς γυ­ναί­κας, ἀ­παλ­λα­γμέ­νη ἀ­πό θρύ­λους.

   Ἔ­στω ὅ­μως καί ἀ­πό τή συ­νο­πτι­κή αὐ­τή σκι­α­γρά­φη­ση, προ­βάλ­λε­ται ἡ με­γα­λει­ώ­δης καί ἀ­κτι­νο­βο­λοῦ­σα δι­ά μέ­σου τῶν αἰ­ώ­νων μορ­φή της, πού τό μο­να­δι­κό ποι­η­τι­κό της ἄν­θος στήν  ἐκ­κ­λη­σι­α­στι­κήν ὑ­μνο­λο­γί­α, δέν θά παύ­ση πο­τέ νά δο­νῆ τίς πο­νε­μέ­νες ψυ­χές, ἀλ­λά καί τούς θό­λους ὅ­λων τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν τό βρά­δυ τῆς Μεγ. Τρί­της.

   Στό πρό­σω­πο της ἀ­ντι­προ­σω­πεύ­ε­ται ὅ­λη ἡ πά­σχου­σα καί με­τα­νο­οῦ­σα ἀν­θρω­πό­τη­τα. Ἡ πρά­ξη τῆς προ­σω­πο­ποι­η­μέ­νης ἁ­μαρ­τω­λοῦ, ἔ­χει συ­γκι­νί­σει μέ­χρι τά κα­τά­βα­θα τήν ψυ­χή τῆς Κα­σι­α­νῆς. Πο­νᾶ καί πά­σχει μα­ζί της. Θρη­νεῖ καί ὀ­δύ­ρε­ται μα­ζί της. Ὅ­λα αὐ­τά δι­α­κρί­νο­νται μέ­σα στίς ὑ­πέ­ρο­χες ἐ­ναλ­λασ­σό­με­νες νο­η­μα­τι­κές στρο­φές τοῦ κα­τα­νυ­κτι­κοῦ αὐ­τοῦ τρο­πα­ρί­ου, πού ἡ εὐ­ερ­γε­τι­κή του ἐ­πί­δρα­ση στή ψυ­χή τοῦ ἀ­κρο­α­τή, -ἐ­άν εἶ­ναι δέ­κτης κα­λός- ἀ­να­πό­φευ­κτα θά τόν κά­νη νά νοι­ώ­ση, ὅ­τι οἱ 116 λέ­ξεις πού ἀ­πο­τε­λοῦν τό με­λω­δι­κό αὐ­τό με­γα­λούρ­γη­μα τόν ἀ­πα­λύ­νουν ψυ­χι­κά καί τόν ὑ­πο­βο­η­θοῦν νά με­τέ­χη ἐ­ντο­νώ­τε­ρα στή μυ­στα­γω­γί­α τῶν λέ­ξε­ων καί στή συ­νέ­χει­α νά ἀ­νε­βαί­νουν ὡς εὐ­ῶ­δες θυ­μί­α­μα πρός τόν οὐ­ρά­νι­ο Πα­τέ­ρα μας.

   Δέν θά ἦ­ταν λοι­πόν ὑ­περ­βο­λή ἄν λέ­γα­με ὅ­τι τό ὡ­ραῖ­ο καί μέ πο­λύ ποι­η­τι­κή συ­γκί­νη­ση γραμ­μέ­νο αὐ­τό τρο­πά­ρι­ο τῆς Κα­σι­α­νῆς, ἔ­χει ἀ­να­δει­χθῆ, ὅ­πως ἀ­κρι­βῶς καί ὁ νι­κη­τή­ρι­ος παι­ά­νας τοῦ μεσ­αι­ω­νι­κοῦ μας ἐ­θνι­κοῦ βί­ου πρός τήν Ὑ­πέρ­μα­χο Στρα­τη­γό, τήν Πα­να­γί­α, ἀ­πό τούς ἐ­θνι­κο­θρη­σκευ­τι­κούς ἐ­κεί­νους δε­σμούς, πού συ­γκρά­τη­σαν ἀ­δι­α­φι­λο­νί­κη­τα τόν Ἑλ­λη­νι­σμό.

   Καί τήν Κα­σι­α­νή ὅ­μως, ἀ­νέ­δει­ξε τό τρο­πά­ρι­ο αὐ­τό, ἔν­δο­ξη καί ἀ­θά­να­τη σέ ὅ­λους τούς αἰ­ῶ­νες, δι­ό­τι συ­γκε­ντρώ­νει κά­τω ἀ­πό τούς θό­λους χι­λι­ά­δων Να­ῶν, πλη­θώ­ρα Ὀρ­θο­δό­ξων Χρι­στι­α­νῶν, στή πε­ρί­ο­δο τῆς Μεγ. Ἐ­βδο­μά­δος. Εἶ­ναι ἡ ἠ­ρω­ί­δα πολ­λῶν ὁ­ρα­μά­των, δι­η­γη­μά­των καί ποι­η­μά­των, ὁ δέ Κ. Πα­λα­μᾶς, σέ ἕ­να ἀ­πό τά ὡ­ραι­ό­τε­ρά του θρη­σκευ­τι­κά ποι­ή­μα­τα, ἀ­φι­ε­ρώ­νει στήν ποι­ή­τρι­α τοῦ <<Κύ­ρι­ε ἡ ἐν πολ­λαῖς ἁ­μαρ­τί­ες πε­ρι­πε­σοῦ­σα γυ­νή>> ὅ­που ἡ <<Κα­σι­α­νή>> του ἀρ­χί­ζει μέ τούς στί­χους·

<<Κύ­ρι­ε, γυ­ναί­κα ἁ­μαρ­τω­λή. Πολ­λά, πολ­λά, θο­λά, βα­ρι­ά τά κρί­μα­τά μου. Μά, ὥ Κύ­ρι­ε, πῶς ἡ θε­ό­της Σου μη­λᾶ με­σ’ τήν καρ­δι­ά μου.>>

   Μέ τή θαυ­μά­σι­ά της ποί­η­ση, τίς ὡ­ραῖ­ες ἐ­μνεύ­σεις, τίς ὑ­ψη­λές πτή­σεις καί τήν ὑ­πέ­ρο­χη δι­α­τύ­πω­ση στο­χα­σμῶν πού εἶ­ναι βα­θυ­στό­χα­στοι, πρώ­τη καί μό­νη ἀ­πό τίς γυ­ναῖ­κες τῶν μέ­σων χρό­νων κα­τά­κτη­σε ἡ Κα­σί­α τίς κο­ρυ­φές τοῦ Ἑ­λι­κῶ­νος καί ἀ­πό­κτη­σε ὑ­ψη­λό­τε­ρη πε­ρι­ω­πή ἀ­πό ὀ­ποι­α­δή­πο­τε τοῦ κό­σμου βα­σί­λισ­σα. Ἡ λα­μπρή πνευ­μα­τι­κή της δη­μι­ουρ­γί­α τῆς προ­σέ­φε­ρε τό ἀ­μα­ρά­ντι­νο στε­φά­νι δό­ξης καί ἀ­θα­να­σί­ας πού εἶ­ναι τά μό­να τε­κμή­ρι­α τῆς ζω­ῆς της, πού με­τά τή πα­ρο­δι­κή λάμ­ψη σἄν με­τε­ώ­ρου στήν αἴ­θου­σα τοῦ <<Ἱ­ε­ροῦ Πα­λα­τί­ου>> ἀ­φι­ε­ρώ­θη­κε μέ­χρι τέ­λους της στήν ἀ­τέρ­μο­νη σι­γή τοῦ Μο­να­στη­ρί­ου γι­ά χά­ρη Ἐ­κεί­νου <<πού ἔ­κλι­νεν οὐ­ρα­νούς τῇ ἀ­φά­τῳ Του κε­νώ­σει>> γι­ά νά σώ­ση τήν <<ἐν πολ­λαῖς ἁ­μαρ­τί­αις πε­ρι­πε­σοῦ­σα γυ­νή>> τήν ὁ­ποί­α προ­σω­πο­ποί­η­σε μέ τό ἀ­θά­να­το αὐ­τό τρο­πά­ρι­ο, αὐ­τή ἡ ἴ­δι­α ἡ Κα­σι­α­νή καί πού τό ἐ­πι­σφρά­γι­σε μέ τήν τα­πει­νω­μέ­νη ἐ­πί­κλη­σή της· <<Μή με τήν σήν δού­λην πα­ρί­δης, ὁ ἀ­μέ­τρη­τον ἔ­χων τό ἔ­λε­ος.>>

Published in: on Ἀπριλίου 19, 2011 at 11:14 π.μ.  Comments (2)  

Ήρθε και η σειρά των Αγίων μας.

   “….μη ξεχνάμε πού είναι τα Μύρα της Λυκίας ε, στη Τουρκία είναι.. ως εκ τούτου και ο Αγιος Νικόλαος δεν ήταν Έλληνας …”.
Τα λόγια αυτά δεν είναι κάποιου ανιστόριτου και προκλητικού κουλτοσυριζαίου αλλά “ιερέως” και μάλιστα επίλεκτου στελέχους της κρατικής Εκκλησίας, του Τιμόθεου Ανθή! (http://www.youtube.com/user/HellasOrthodoxia)

Καθώς φαίνεται ο πιο πάνω “Ορθόδοξος κληρικός”  έχει περιορισμένη γνώση της ελληνικής γλώσσης, τυγχάνει ανιστόριτος και το σημαντικότερο στερείται εκκλησιαστικής μορφώσεως. Διότι, το όνομα Νικόλαος είναι καθαρά ελληνικό, σύνθετο (όπως άλλωστε τα πλείστα των ελληνικών ονομάτων) εκ των λέξεων νίκος+λαός δηλαδή εκείνος που υπερισχύει στο λαό.

Επίσης ο σπουδαίος αυτός κληρικός θα έπρεπε να γνωρίζει αφού είναι υπεύθυνος μάλιστα της επιτροπής επι των μεταναστών της Αρχιεπισκοπής, ότι η περιοχή της Λυκία και γενικότερα η Μ. Ασία μόλις εναν αιώνα περίπου αποτελούν τουρκική περιοχή. Δεν θα είχαμε την απαίτηση να γνωρίζει τήν επίκοιση (2.500 π.Χ.) εκεί των Κρητών (Παυσανίας και Ηρόδοτος), αλλά τουλάχιστον θα έπρεπε να ξέρει την άνθιση των ελληνικών γραμμάτων κατά την εποχή του Αγ. Νικολάου στη ευρύτερη περιοχή της Μ. Ασίας και φυσικά της Λυκίας!

   Το χειρότερο όμως είναι ότι είναι αδιάβαστος εκκλησιαστικώς. Ο Αγ. Νικόλαος υπήρξε Αρχιεπίσκοπος  στα Μύρα της Λυκίας αλλά κατήγετο απο τα Πάταρα της Λυκίας μιά παραθαλάσσια πόλη που βρισκόταν απέναντι και βοριοδυτικά του Καστελλόριζου, καθώς μας λένε τα συναξάρια τουλάχιστον. Στη πόλη αυτή μεγάλωσε και υπηρέτησε ο Άγιος σαν ιερέας. Τα Μύρα υπήρχαν πλήν βρισκόντουσαν σε παρακμή, ενώ ήκμασαν επι της βασιλείας του Θεοδοσίου Β΄ και αρχιερατεύοντος του Αγίου Νικολάου. Το κυριότερο όμως είναι ότι οι κάτοικοι στην περιοχή καθώς και σ’ ολη την Μ. Ασία ήσαν έλληνες απο αρχαιοτάτη εποχή και όχι Τούρκοι όπως υπαινίσσεται ο κ.Ανθής.

    Αλοίμονο, πού καταντήσαμε. Οι ίδιοι οι κληρικοί να διαστρέφουν την ελληνορθόδοξη ιστορία μας!

Published in: on Δεκεμβρίου 15, 2010 at 7:57 μ.μ.  Σχολιάστε  
%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: